Counting Crows - August and Everything After (1993)

Anna Begins, ja schitterend nummer! Ik heb dat nummer ooit nog eens gezongen als cover met een bandje. Best een lap tekst:

My friend assures me, "It's all or nothing."
I am not worried, I am not overly concerned.
My friend implores me, "For one time only,
make an exception." I am not worried.
Wrap her up in a package of lies,
Send her off to a coconut island.
I am not worried, I am not overly concerned with the status of my emotions.
"Oh," she says, "you're changing."
We're always changing...

It does not bother me to say this isn't love.
Because if you don't want to talk about it then it isn't love.
And I guess I'm gonna have to live with that.
But I'm sure there's something in a shade of grey,
Or something in between,
And I can always change my name
If that's what you mean.

My friend assures me, "It's all or nothing."
But I am not really worried, I am not overly concerned.
You try to tell yourself the things you try to tell yourself
To make yourself forget. To make yourself forget. I am not worried.
"If it's love," she said, "then we're gonna have to think about the consequences."
But she can't stop shaking and I can't stop touching her and...

This time when kindness falls like rain
It washes her away. And Anna begins to change her mind.
"These seconds when I'm shaking leave me shuddering for days," she says.
And I'm not ready for this sort of thing.

But I'm not gonna break and I'm not gonna worry about it anymore.
I'm not gonna bend, and I'm not gonna break. And I'm not going to worry about it anymore.
It seems like I should say, "As long as this is love..."
But it's not all that easy, so maybe I should
Snap her up in a butterfly net and pin her down on a photograph album.
I am not worried cuz I've done this sort of thing before.
But then I start to think about the consequences,
And I don't get no sleep in a quiet room and...

This time when kindness falls like rain
It washes me away. And Anna begins to change my mind.
And everytime she sneezes I believe it's love and,
Oh lord, I'm not ready for this sort of thing.

She's talking in her sleep.
It's keeping me awake. And Anna begins to toss and turn.
And every word is nonsense but I understand and,
Oh lord, I'm not ready for this sort of thing.

Her kindness bangs a gong,
It's moving me along. And Anna begins to fade away.
It's chasing me away. She disappears, and
Oh lord, I'm not ready for this sort of thing.

Als ze had geweten dat ze die cd zou krijgen had ze het nooit uitgenaakt.

Echte groeiplaat. met elke luisterbeurt wordt 'ie beter.
Net iets beter dan hun 2e plaat, daarna werd het helaas wat minder.

Enne, wat is Sullivan Street (met Maria McKee) toch een mooi nummer !

Ook weer gedraaid. Blijft inderdaad een geweldige plaat waarmee Adam Duritz en zijn band de muziekwereld destijds zeer overtuigend binnen kwamen. Dat het daarna wat minder werd was onvermijdelijk na zo'n debuut. Maar ook de opvolger Recovering the Satellites en Hard Candy mogen er zijn. maar de nieuwste, Saturday nights and sunday mornings, vind ik inderdaad hun minst goeie tot nu toe

Tja, na 16 jaar nog steeds tijdloos en ontroerend. Ik denk dat hem weer eens uit de platenkast trek en even opzet. Blijft tijdloos, al vond ik de opvolger ook errug mooi.

Edit: na lange weer opstaan. Het blijft een fantastisch album .

Counting Crows heb ik eigenlijk betrekkelijk laat ontdekt maar zijn er wel mede voor verantwoordelijk dat ik ook de 'goede' pop-muziek erg ben gaan waarderen. Desalniettemin blijft dit een van mijn favorieten op dat gebied en weet de plaat me iedere keer me weer te boeien.

Het album begint meteen goed, beter gezegd: Round Here is zonder twijfel het hoogtepunt van de plaat. Adam Duritz dringt hier mijn hart in, op een zodanig directe manier dat ik er niet omheen kan. De tekst is gewoonweg subliem en het gevoel wat hij hier dan nog eens in kan leggen. Dat heb ik hem niemand ooit nog na zien doen. Ook hijzelf heeft dit niveau meer bereikt.
Vooral het stuk van:
I can't see nothing, nothing
Round Here
Won't you catch me if I'm falling
Won't you catch me if I'm falling
Won't you catch me cause I'm falling down on you

See I'm under the gun round here
Oh man I said I'm under the gun round here
And I can't see nothing, nothing round here.
bezorgd me iedere keer weer kippenvel. Gewoonweg perfect.

Natuurlijk is het dan lastig dat niveau vast te houden, onmogelijk is misschien zelfs een beter woord. Maar het lukt ze in enige mate toch. Omaha is een prachtig nummer geworden. Ja, het is van mindere kwaliteit dan Round Here, maar dat is ook niet te evenaren. Toch heeft ook dit nummer iets. Iets moois natuurlijk. Het is een mooie brug van Round Here naar Mr. Jones en misschien doe ik het daar wel te kort mee. Maar gezien de score van 5* voor dit album denk ik dat dat niet het geval is. Het past gewoonweg in het plaatje.
Zoals ik al zei, de brug naar Mr. Jones, het volgende nummer dus en wellicht het bekendste nummer van de band. En niet voor niks. Ook dit is weer een waar pareltje met een tekst om 'U' tegen te zeggen. Een tekst als:
Mr. Jones and me tell each other fairy tales,
and we stare at the beautiful women:
"She's looking at you. Ah, no, no, she is looking at me."
Smilin' in the bright lights.
Comin' through in stereo.
When everybody loves you, you can never be lonely.
is toch gewoon niet slecht te vinden? Het spreekt gezelligheid, vrolijkheid en blijdschap uit. En dat is ook wel eens hard nodig. De sfeer die het nummer uitstraalt is voor mij er eentje die veel te weinig wordt belicht (dit kan natuurlijk ook aan mijn muzieksmaak liggen), namelijk die van de blijdschap en kom me dan aub niet met 'Shine' aan. Nee, dit zit gewoon wél goed in elkaar.

Maar er komt ook een tijd voor een iets ingetogener nummer. En die is nu aangebroken, in de vorm van Perfect Blue Buildings. Uit het nummer blijkt een drang naar verandering van jezelf. En het contrast met Mr. Jones kon dan ook niet groter zijn. Toch, en waarschijnlijk komt dit mede door de titel van het nummer, is het niet storend en is het eigenlijk wel prettig. Even een pas op de plaats en nadenken over wat je nu bereikt hebt. Een moment van zelfreflectie zou ik het noemen. '

Anna Begins vormt samen met Time and Time Again een blok van twee nummers over liefde. Het gaat om een vrouw die de persoon in kwestie heeft afgewezen en alle problemen die daarbij komen kijken. Het zijn twee prachtige, ingetogen nummers geworden die een zekere wanhoop uitstralen. Het snakken naar liefde en deze niet beantwoord zien worden, staat hier centraal en dat maakt de nummers gevaarlijk. Met gevaarlijk bedoel ik hier het feit om te vervallen in clichés.Gelukkig gebeurd dat hier echter niet. Het blijft interessant en niet voorspelbaar. En dat is positief, zeer positief.

Rain King dan is het meest droevige nummer van de plaat. Blijkbaar zakt de plaat steeds meer weg in miserie, aangezien dit nummer gaat over iemand met een depressie. Door de melodie echter wordt de algemene tendens van het nummer er eentje van verwarring. De opgewekte melodie met de depressieve tekst doen het erg goed bij mij. Het resultaat is deze speciale, verwarrende sfeer die is gecreeërd.
Sullivan Street heeft in ieder geval de opgewekte melodie niet. De tekst is er echter niet veel lichter op geworden. Het lukt me niet helemaal om de tekst te doorgronden, maar voor zover ik weet gaat het over mensen die gebruikt worden door anderen. Ook al niet zo een licht onderwerp. Daar komt verandering in met Ghost Train. De tekst wordt weer opgewekter en het 'dipje' hebben we gehad. Ghost Train is een prachtig nummer. De pit uit de eerste nummers is hier intussen niet meer in te vinden en ook in de nummers hierna zullen we die niet meer terug kunnen vinden. Uit Raining In Baltimore spreekt verlangen en wanhoop en A Murder Of One is het meest zwarte nummer op de plaat. Regels als:
All your life is such a shame
All your love is just a dream
Open up your eyes
You can see the flames of your wasted life
You should be ashamed
zijn niet bepaald opgetogen, maar het past allemaal.

August And Everything After vormt zo namelijk een geheel. Een erg mooi geheel welteverstaan. Een verhaal over het leven van een man, die langzaam maar zeker steeds meer wegzakt in zijn eigen problemen. En later met weemoed terug zal kijken en zich af zal vragen waar het mis is gegaan.

5*

Toch blijft het jammer dat CC het niveau van dit geweldige debuut nooit meer heeft herhaald. Hoewel ze heel goeie cd's hebben gemaakt, met memorabele nummers was de tendens toch een beetje neergaand. Maar heus nog wel zeer de moeite waard.
De laatste, saturday nights and sunday mornings, valt me echter erg tegen en ik vraag me echt af of CC nog ooit helemaal terug komt of dat we toch het beste van die band gehad hebben.
Altijd moeilijk: een debuut dat eigenlijk alles al laat horen dat een band in de kast heeft.

Hun tweede album Recovering is een GEWELDIG goede opvolger en misschien zelfs nog beter...daar gebeurt werkelijk alles wat CC kan en in huis heeft...
En toen kwam This Desert Life...ook prachtig maar zeer ondergewaardeerd...dáárna ging het mis...helaas...

Ach...ik ben liefhebber en zal ze altijd blijven volgen...

Best wel een mooi album dit. Had ik nooit verwacht, omdat ik eigenlijk alleen maar de laatste 'hitjes' van ze kende.

Dan moet je de eerste plaat van de dubbel live cd "Across A Wire - Live in New York" eens luisteren...!