Rage Against the Machine - Rage Against the Machine (1992)

Verdiep je eens in de achterliggende gedachten van deze band en gij zult begrijpen waar de teksten over gaan. De teksten zijn oprecht, gemeend en vol échte woede richting het kapalistische systeem. En dan zegt zo'n zin als I Won't Do What You Told Me veel meer als een ingewikkelde, complexe teksten waar geen hond iets van snapt.

RATM zegt waar het op staat, en recht uit het hart.

Ik vind het een prachtig album. Ik vind het ook heel vet dat Zack De La Rocha "rapt". Weet iemand of ze dit album nog steeds doen bij live optredens? Dan wil ik er namelijk graag een keer heen.

Ja, de klassiekers komen voorbij. Check anders setlist.fm, daar staan alle setlist van RATM wel op. Klik!
En ze komen 9 juni in het Gelredome, grijp je kans!

Muziek die idd vrij ver af staat van bijv. een Walter Trout.
Indien je de emotie 'kwaadheid' in je porem hebt, kan deze muziek toch heul goed als bliksemafleider dienen..
Overiegens vind ik het muzikaal ook echt niet zo verkeerd in elkaar steken..

Oke bedankt Ik ga eens even peilen of ik mensen mee kan krijgen.

Ja, dat weet ik. Ik vind het nogal simplistisch, iets wat iedereen had kunnen bedenken. Ik kan ze met alle wil van de wereld nou geen goede songteksten noemen. Ik vind hun teksten simpelweg zwaar overschat.

Ja, het is idd totaal niet mijn muzieksoort. Ik vind het geen ruk aan. En de emotie kwaadheid is mij bekend. Maar zoals ik al eerder schreef, wil dat niet zeggen dat ik iets met deze teksten kan. Simpel schrijven is wat anders dan simplistisch schrijven. En de woede over kapitalisme. Tja, daar hebben ze anders zelf ook aardig van genoten. Of hebben ze al die kapitalen die ze verdiend hebben aan goede doelen geschonken? Ik vermoed van niet. Maar ik heb me dan ook niet verdiept in deze band.

Super album met als hoogtepunten Wake Up en Killing in the Name. Voor de rest klinkt het allemaal wel lekker vlot.
Het geen waar ik RATM aan herken is dat er altijd wel een zwakke solo in zit. Of in ieder geval een solo zonder kracht. Neem bijvoorbeeld even Killing in the Name. In het begin hoor je een paar gitaarsnaren en dan zo'n zwakke solo, gevolgd door één van de sterkste solo's in de geschiedenis van gitaar solo's. En dit is ook zo bij Wake Up en een paar andere nummers.

Maar de band stond ergens voor en heeft een mooie cover.

Ik heb net 's proberen te zoeken wat je precies bedoelt, maar begrijp eigenlijk totaal niet waar je het over hebt. Kun je even specificeren (van welke tot welke seconde precies)?

Jazekers. We nemen even deze link:

YouTube - RATM -Killing in the name - official video

Op ongeveer 0:15 vind ik dat er zo'n lege solo begint. Ik voel er helemaal niks bij. Maar dan op 0:39 komt juist een ontzettend volle solo. Vol met kracht en een geweldige melodie.

Dit viel me vooral op met erg zuiver geluid! Met mijn in ear oordoppen bijvoorbeeld.

Nu ben ik mee. De reden dat ik niet begreep waar je het over had: dat noemt men dus geen solo's, maar riffs. Als het gaat over reeksen akkoorden die ze constant opnieuw spelen, noemt men dat riffs; als het gaat over een (korte) reeks noten die steeds herhaald wordt, spreekt men vaak over licks. Er zit maar één solo in Killing in the Name en die begint in dat YouTube-filmpje op 3:51. Solo's worden gekenmerkt door onregelmatige opeenvolgingen van noten en meestal niet echt een duidelijke structuur, vaak worden die (door ervaren gitaristen althans) dan ook ter plekke geïmproviseerd.

Hoop dat ik je iets nuttigs heb kunnen vertellen.