Fleetwood Mac - Rumours (1977)

is dit voor de herfst?

Ja.


En de rest van het jaar.

.

Zat ik me ook al af te vragen!

Aaaahhhhhh! Die Mischa weet toch ook (bijna) alles,

Mee eens! Alleen om dat nummer is die extra cd al gerechtvaardigd in mijn optiek

Deze plaat is hét voorbeeld van perfecte softrock. Er zijn talloze bands en artiesten die onder dit genre vallen, maar Fleetwood Mac leverde met dit album de blauwdruk voor alle latere artiesten in dit genre. Dit is het streefniveau, dat helaas door niemand meer is gehaald. Ook vóór dit album bestond de softrock, denk bijvoorbeeld aan Crosby, Stills, Nash & Young, die met Déjà Vu ook een essentieel album in het genre hebben uitgebracht, maar die kunnen net niet tippen aan - vooral - de vocale perfectie van dit album.

Het eerste nummer is lekker luchtig, 'Second Hand News' brengt je eigenlijk meteen in de juiste mood en hiermee maak je een reis naar de zonnige kusten van Californië, waar Fleetwood Mac het album heeft opgenomen. Het volgende nummer, 'Dreams', is echter wat minder luchtig. Je zou het voor softrockbegrippen zelfs een tikkeltje occult kunnen noemen, maar dat is het eigenlijk ook weer niet echt. Vooral het vocale werk van Stevie Nicks zorgt voor dit duistere vleugje. Dat doet ze fantastisch. 'Never Going Back Again' is welbeschouwd het minst goede nummer van het album, hoewel er eigenlijk geen slechte nummers op deze plaat staan. Dit nummer kan mij gewoon niet echt boeien, maar het duurt gelukkig maar twee minuten, dus dat valt te overzien.

'Don't Stop' is het enige échte feelgoodnummer van dit album. In de fade-out is het vocale stuk echt fantastisch. Je zou kunnen zeggen dat ik een beetje kick op massale vocalen, iets wat bijvoorbeeld ook in fantastische nummers als 'Hey Jude' van The Beatles, 'Under The Bridge' van de Red Hot Chili Peppers en 'Heal The World' van Michael Jackson terug te horen is. Ook hier wordt 'massaal' gezongen. Internationaal wordt 'Go Your Own Way' gezien als hét nummer van Fleetwood Mac en dat is het natuurlijk ook een beetje. Ook hier wordt weer fantastisch gezongen, een fantastische tekst en de muzikanten laten zich hier ook van hun goede kant zien.

'Songbird' is een zeer gevoelige ballad en kan misschien een beetje als een ruwe verstoring van de lekkere vlotte softrock op het album voelen. Toch is het aan de andere kant ook een aangename pauze voordat je de plaat omdraaid en overschakelt op Side 2. Christine McVie geeft hier een perfecte vocale performance weg en dit nummer zal niemand onberoerd laten. Side 2 begint met het beste nummer van het hele album: 'The Chain'. Hierin laten de muzikanten zich pas echt van hun beste kant zien. Het meest fantastische stuk begint met de bassolo van John McVie, waarna wordt overgeschakeld op een weergaloze gitaarsolo (iets wat je niet zo vaak hoort bij Fleetwood Mac) van Lindsey Buckingham. Daarnaast laat ook Mick Fleetwood zich van zijn beste kant zien qua drumwerk.

'You Make Loving Fun' is weer zo'n aangenaam luisternummer, het heeft iets magisch over zich. Ook dit is weer voor een groot deel te danken van Christine McVie's vocale performance. Vooral het refrein doet je naar hogere sferen rijzen. 'I Don't Want To Know' is vervolgens weer een lekker luchtig nummertje alvorens er wordt overgeschakeld over het toch wel duistere einde van het album. 'Oh Daddy' is bedoeld als een eerbetoon aan Mick Fleetwood, de 'vader' van de band, maar komt - opnieuw door enorme vocale krachtpatserij van Christine McVie - toch behoorlijk grauw over. Stevie Nicks' beste vocale performance komt als laatste, in 'Gold Dust Woman'. Voor Fleetwood Macs doen is dit echt extreem duister. Het thema is ook niet echt wat voor een poprockgroep: drugsverslaving. Nicks brengt dit perfect tot leven, maar naast haar vocalen zitten er ook wat behoorlijk duistere instrumenten in het nummer.

Dit album kan tegenwoordig nog steeds gezien worden als hét voorbeeld van hoe softrock gemaakt moet worden. Heden ten dage zijn er nog maar weinig bands in de stijl van Fleetwood Mac, en dat is een eeuwig gemis. Het is op poprock gebied tegenwoordig Coldplay en toch ook een beetje Lady Gaga wat de klok slaat, en dat is zeer schadelijk voor de muziekwereld. Vooral laastgenoemde slaat het laatste stukje muzieknostalgie vakkundig aan diggelen. We kunnen tegenwoordig slechts nog genieten van wat er vroeger werd gemaakt, en ik als 18-jarige vind het eeuwige zonde dat ik die fantastische tijd niet fysiek heb kunnen meemaken. Ik laat met nu nog slechts meevoeren.

Gisteren de remaster op cd gekocht. Had hem al op LP van me vader gehad. Wil een goed album eenmaal op LP en CD hebben wow wat blijft het goed. Met een beetje Hifi opstelling lijkt het net of ze live in de huiskamer zitten te spelen, prachtig.

Mijn favo's zijn:
Songbird
The chain
Oh Daddy
Gold dust Woman

Vorige maand al Tusk aangeschaft tevens een prachtig album.
Is de voorloper Fleetwood Mac - Fleetwood Mac een aanrader?

Ja