Pixies - Doolittle (1989)

Kim Deal

Ik dacht grappig te zijn

Ik vind Surfer Rosa anders een stuk constanter en coherenter dan dit album dat me een beetje aan elkaar geplakt voorkomt. Na de toch wel goede opener krijg je dan een blok met mindere songs dat pas bij Dead ophoudt, waarna het allemaal wel leuk en goed is, maar pas echt loskomt bij de laatste drie nummers. Die laatste drie zijn zo verschrikkelijk geniaal, echt één van de beste stukken die ik ooit op een album gehoord heb, kan ik eeuwig blijven luisteren. Bij Surfer Rosa heb ik dat gevoel veel langer, eigenlijk de hele eerste acht nummers en de laatste drie weer.

Ik ben het wel met je beschouwing over dit album eens, maar ik vind Surfer Rosa nog meer mindere nummers hebben.

Werkelijk het hoogtepunt van Black en de zijnen. Geniaal maar ozo simpele brok magie. Maar je moet er toch maar op komen. Een van de allerbeste jaren 80 platen.

Ik mag 3 favoriete tracks selecteren. Leuk, maar veel te weinig. Geniaal album!

Inderdaad, omdat ze hun tijd voorbij waren en aan de wieg stonden van de muziek van de vroege jaren '90. Pixies passen volgens mij helemaal niet in de jaren '80.

Het gros van de jaren '80-muziek vind ik ook zoveel slechter dan deze plaat!

Die laatste zin snap ik niet, en niet alleen omdat hij niet loopt.

Adrenaline stroomt door het bloed van een 16 jarige jongen.
Na mijn eerste echte vrijpartij dit mee mogen maken.
Nee, niet het geluk van een Puch Maxi uitpakken op je verjaardag.
Ook niet onder het genot van de primaire ervaring van een jointje in de nerven van groene eikenblaadjes pulserende aderen kunnen waarnemen.
Het is allemaal een stuk groter; de ervaring is zowat niet meer van deze wereld.
Pa en ma, ik weet waar ik sta in mijn leven.
Decaan, eindelijk heb ik een doel in mijn leven.
Ik wil vernederd worden!!

Zoals Frank Black hier over zingt, moet dit wel een geweldige ervaring zijn.
Nog nooit iemand met zoveel overtuiging zoiets horen zeggen.
Ik open de deur voor Jehova getuigen en laat ze mij hun visie van God aanbieden, en ik omarm de bijbel.
Ik bel spontaan een telefoonpanel en ga een uur lang in discussie over tijdschriften, en laat me een jaarabonnement op de Magriet aan praten.

The Pixies openen mijn ogen.
Up To Be
Be A Debaser
Debaser

Ik heb hun teksten nooit echt begrepen, maar wat voel ik me goed bij het luisteren van Doolittle.
Debaser, Tame, Monkey Gone To Heaven, Hey.
Popmuziek openbaart zich aan mij in nieuwe vormen van dimensies.
The Pixies geeft ons mede Smashing Pumpkins en Nirvana.
Doolittle is het voorprogramma van de jaren 90.
Na het vele plastic uit de jaren 80, grijpen we terug naar roestig metaal.
Welkom in het nieuwe tijdperk.

Die laatste zin(nen) snap ik wel, en niet alleen omdat hij goed loopt.

To debase = vernederen. Debaser = vernederaar. Dus niet iemand die vernederd wil worden. En Frank Black heette toen nog Black Francis.

Verder niets dan lof voor de lyrische recensie.

Frank Black is de vernederaar; ik wil wel door hem vernederd worden.

Prachtzin. En helemaal waar!

Maat P. was hier helemaal los van; ik zag het niet, totdat P. wat kreeg met een dame van een bekende krant, een lot uit de loterij zullen we maar zeggen. Ze besteedde veel tijd om mij te overtuigen van The Pixies; wat P. niet lukte, lukte haar wel - ik was verkocht; gek genoeg heb ik haar daarna nog maar eenmaal gezien. Pixies zijn gebleven, mijn favo blijft Surfer Rosa, kwestie van hoes?

Kwestie van smaak; denk ik.
Die hoes is in ieder geval nog mooier, maar deze mag er zeker ook wezen.

'k zal 'em zo draaien van vinyl!

Het was met dit album dat Pixies doorbraken, weliswaar vrij bescheiden (ik leerde de band hiermee kennen). The Pixies betekenden een terugkeer naar de rauwe rock (nadat de AOR de Amerikaanse rock in de jaren '80 domineerde) en hadden ook heel wat invloed op de grunge dat de rock in de jaren '90 zou bepalen (wat deric raven terecht vermeldt).
De 4 Pixies-albums vind ik qua niveau zeer dicht bij elkaar liggen maar deze Doolittle bevat zowat de beste songs terwijl opvolger Bossanova zowat het meest consistente Pixies-album is.

Pixies hebben geen slecht album af geleverd, maar dit was mijn eerste kennismaking, en heeft na al die jaren ook de meeste indruk op mij achter gelaten.