The Fall - Perverted by Language (1983)

Ik denk dat ik twaalf of zo was toen ik The Fall voor het eerst hoorde. 't Was voor we (samen met mijn nicht) afzakten naar één of andere oude cementfabriek voor het eerste optreden van Pavement in België (met als support-act onze Belgische trots Orange Black!!) - helaas: alweer was ik me niet ten volle bewust wat er mij overkwam (de Pavement-obsessie startte pas vier jaar later )

Mijn oom wou me laten horen waar dat Pavement-geluid vandaan kwam, vond deze plaat nogal hectisch (= leuk) klinken. Zou deze lp in feite even moeten uitlenen, vind ik zo maar

"Eat yourself fitter" bij John Peel op de radio, mijn introductie to The Fall .... het kan slechter niet?

Het kan nog véél beter, want de rest van deze magistrale plaat is eigenlijk stuk voor stuk interessanter dan dat eerste (toch beregoeie) nummer. (de 4 bonustracks waar deze lijst mee opent ken ik niet, ik spreek hier over vinyl)

Neighbourhood of infinity rockt en gromt, in een prachtig rammelend geluid.

Garden is een nummer van The Fall op een wijze waarin Smith cs indertijd uitblonken, traag, hypnotiserend, spaarzaam geinstrumenteerd en met gedeclameerde zang (waar je geen snars van begreep)

Hotel Blöedel is bij mijn weten de introductie van Brix in het bandgeluid, althans op zang. De platen hierna zouden een onmiskenbaar Brix-stempel krijgen, om van de optredens maar niet te spreken. Het nummer is buitengewoon vaag, met viool (les 1, naar ik veronderstel) en vocalen via de telefoon ingezongen. "Two thousand dead Thai monks in SS uniforms ..." heeft iemand enig idee waar Mark het hier over heeft?

Smile ... zelden was The Fall zó bezeten en behekst als in dit nummer. Smith klinkt hier buitengewoon intimiderend, het nummer sleept zich zonder versnellingen naar een vocale apocalyps. Decadence & anarchy !

I feel Voxish rommelt lekker door, snel naar het volgende hoogtepunt:

Tempo house... nu weer wat trager in de weer, maar even bijtend als eerdere songs op deze plaat. Het nummer klinkt als een live-opname, de bas zit hier zwaar voorin de mix. Iets wat The Fall altijd goed heeft gedaan (en wat ik nu wel eens bij ze mis)

Het laatste vinyl-nummer is Hexen definite/strife knot (Smith kon indertijd titels maken die net zo beeldend waren als die van de andere Smiths ...) De toonzetting veranderd hier enigszins. Het laat zich bij momenten zowaar aanhoren als een stuk Fall-ambient, hoogst noodzakelijk na al het cyaankali dat Smith in de eerdere nummers op de argeloze luisteraar heeft losgelaten. Weldadig....

Op mijn LP (zo'n grote schijf, meestal zwart) staan de volgende nrs.
1. Eat Yourself Fitter
2. Neighbourhood of Infinity
3. Garden
4. Hotel Bloedel
----
5. Smile
6. I Feel Voxish
7. Tempo House
8. Hexen Definitive/Strife Knot.

Waar het andere vandaan komt weet ik niet, maar kan niet anders dan deze plaat vervuilen.

en dat is helemaal waar.
dood aan de bonustracks !

Daar ben ik het helemaal mee eens.
Doe de bonustracks op een aparte cd erbij.

Enkele van mijn favoriete Fall-tracks staan op deze plaat... Garden, Smile en vooral Hexen Definitive/Strife Knot. Hotel Blöedel is ook erg gaaf. Wat een vreemd nummer is dat eigenlijk. Éen van de meest consistente Fall-platen (cantradictio interno). 4.5*

Perverted By Language is een contrastrijke plaat. Aan de ene kant staan lange, bezwerende nummers op als Garden, Tempo House en Hexen Definitive/Strife Knot. Alleen al om de titel verdient dat laatste nummer een nobelprijs, maar het is ook nog eens één van mijn favoriete Fall-nummers. Schitterend gewoon hoe spannend en mysterieus dit nummer over de volle speellengte blijft. De Engelsen hebben er een mooie term voor: eerie. Dit nummer is eerie.

Aan de andere kant heb je ongemeen felle nummers zoals striemende Smile (het hardste Fall-nummer?) en het ironische Eat Yourself Fitter. Hotel Bloëdel is een erg vreemd maar pakkend nummer, en hierop is Smith's vrouw Brix voor het eerst te horen. De jaren hierna zou zij behoorlijk haar stempel op de band drukken. I Feel Voxish intrigeert en irriteert op een manier zoals alleen the Fall dat kan.

Één van mijn favoriete Fall-platen, die voorbij is voor je er erg in hebt. En dan zet je hem nog maar eens op, en nog eens...

...en 24 jaar later zet je 'm in je top 10



Eerie is trouwens wel een treffende omschrijving van de spanningsboog die The Fall hier omhoog trekt. Dit is tevens de laatste release waar langere, monotone stukken op te vinden zijn (of wacht, op Bend Sinister vinden we ook nog een staartje)

Ook hier de favoriete Fall-plaat. Ik heb de groep 2 jaar geleden wel leren kennen via Hex Enduction Hour, maar die is achteraf gezien niet zo sterk als dit meesterwerk (hoewel je op je zestiende daar toch anders over denkt). The Fall klinkt haast buitenaards op Perverted By Language; hiermee valt niks te vergelijken.

De manier waarop "Eat Y'self Fitter" alleen al van start gaat: dat repetitieve drumpatroon, die twee schizofrene gitaarakkoorden, de idiote breaks... Het is een geweldig nummer van start tot einde. Dat haast bewust niet opbouwen naar een climax maar gewoon door blijven scheuren, en uiteindelijk toch die angstaanjagende explosies in Graig Scanlons gitaarwerk, dat maakt het gewoon. Eén van mijn favoriete Fall-nummers aller tijden.

Dan het venijnig rockende "Neighbourhood of Infinity" en het bezwerende "Garden" ("A jew on a motorbike-eh!") die erop volgen, beiden magnifiek. Het nummer dat de eerste platenkant afsluit, is echter nog beter! "Hotel Bloedel" is Brix's hoogtepunt in haar Fallcarriere voor mij, met haar stem in de verte en die mooie akoestische gitaar. Ik krijg er steeds kippenvel van.

En dan de tweede plaatkant. "Smile" is inderdaad nog zo'n kraker met zijn duizelingwekkende opbouw en MES' stemuithalen, en daarom mijn tweede keuze voor beste song (naast "Eat"). De "poppy" rocker "I Feel Voxish" met zijn geweldige basriff toont de toekomst voor The Fall, en die ziet er op dat moment geweldig uit. En ja, "Tempo House" en "Hexen Definitive/Strife Knot" zijn weer twee repetitiefeesten die je niet loslaten. Een verdiende 5.

Ohja, zeker niet dood aan de bonustracks. Toegegeven, ze staan slecht geplaatst (gelukkig niet zoals bij The Wonderful and Frightening World recht in het midden van de plaat, waardoor de ervaring compleet naar de kloten is), maar nummers als "Wings" en "Kicker Conspiracy" zijn Fallklassiekers zonder weerga. Ook al ben ik geen fan van "Ludd Gang" zijn die nummers nog altijd meer dan welkom.

Omdat ik de openings track soms een beetje irritant vind maar 4,5*n

What's a computer?

And it's quiiiiieeet agaaain!

Ook een van mijn Fall-favorieten, ik krijg zoveel romantische flashbacks (het gevoel van een onbekend café binnenlopen als je met vrienden op vakantie bent) als ik Hotel Blöedel hoor.

Sterker nog, het is een liveopname uit the Hacienda, Manchester