64 stemmen | gemiddelde 3,95
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label:
Probe
Pataphysical Introduction - Part I (1:01)- A Concise British Alphabet - Part I (0:10)
- Hibou Anemone and Bear (5:59)
- A Concise British Alphabet - Part II (0:12)
- Hullo Der (0:54)
- Dada Was Here (3:26)
- Thank You Pierrot Lunaire (0:49)
- Have You Ever Bean Grean? (1:19)
- Pataphysical Introduction - Part II (0:51)
- Out of Tunes (2:34)
- As Long as He Lies Perfectly Still (2:35)
- Dedicated to You But You Weren't Listening (2:32)
- Fire Engine Passing with Bells Clanging (1:51)
- Pig (2:09)
- Orange Skin Food (1:47)
- A door Opens and Closes (1:10)
- 10:30 Returns to the Bedroom (4:13)
2,5
[permalink] geplaatst op 12 februari 2006, 18:06 uur Weer barstensvol creativiteit, alleen slaat e.e.a. herhaaldelijk door in chaotische taferelen. Wekt soms lichte irritatie. Getooid met 2 weergaloze songs: "As long as he lies..." en "Dedicated to you but...".
5,0 [permalink] geplaatst op 19 juli 2006, 4:12 uur ben ik mee opgegroeid....ik had ze als 2LP vol.1 & 2 in 1 hoes
5,0 [permalink] geplaatst op 21 juli 2007, 17:58 uur Behoorlijk drukke plaat, maar ontzettend intens, origineel en creatief.
Hier staat dat het 33 minuten duurt, maar het lijkt veel langer vanwege de hiervoor genoemde redenen. En dat bedoel ik absoluut in positieve zin. Je wordt meegezogen in een orkaan van jazz-rock en maffe, Syd Barrett-achtige liedjes. Elk nummer is een onderdeel van plaatkant-lange medleys, dus alles loopt in elkaar over, vaak zonder dat je er erg in hebt. De cd-versie waarop ook Volume 1 op staat maakt het feest helemaal compleet!
5.
Pieter Paal
[permalink] geplaatst op 6 augustus 2007, 12:15 uur Zie volume 1.
Hierop staat het prachtige '10:30 returns to the bedroom'!
5,0 [permalink] geplaatst op 6 augustus 2007, 12:49 uur Pieter Paal schreef:
Zie volume 1.
Hierop staat het prachtige '10:30 returns to the bedroom'!
Geweldige instrumental, ja!
Daar staan er meer van op op deze plaat.
3,5 [permalink] geplaatst op 23 maart 2009, 21:19 uur Een heerlijk ratjetoe van typische jaren 60/70 klanken. Volop ruimte voor experimenten, verpakt in mooie composities.
Ben alleen niet zo kapot van Robert Wyatt's afgeknepen zang. Vind dit toch wel een minpunt.
4,0 [permalink] geplaatst op 10 april 2010, 14:08 uur Ik kan eigenlijk niets meer toevoegen aan het bericht dat kaztor postte op 21 juli 2007.
Kevin Ayers was hier vertrokken, maar de band ging vrolijk door met waar ze mee bezig waren. Deze is wat meer richting jazz.
5,0 [permalink] geplaatst op 26 mei 2010, 15:19 uur Ongrijpbare plaat ! Hoeveel ideeën kun je in een lp proppen.
Als de eerste een Kevin Ayers plaat is, dan speelt hier Robert Wyatt de hoofdtrompet. Wyatt heeft altijd veel te vertellen, zowel vocaal als instrumentaal (hij bespeelt de meest uiteenlopende maar gek genoeg nooit bij SM).
Let op, hier gloort ook de vonk van van het genie Mike Ratledge, die hier zijn vorm vindt en zijn sound ontwikkelt die zich in volle glorie op Third zou openbaren.
Zijn Lowrey Holiday Deluxe, in feite een ongeschikt harmonium , update hij (avant la lettre!) door een fuzzbox tussen het ding en zijn Marshall-zuil te plaatsen en er zo een volwaardig rockinstrument van te maken dat het geluid zou bepalen van een hele generatie Canterburyprogrockers.
Ik zal bij Third, Soft Machine's belangrijkste plaat, daarover eens een en ander uit de doeken doen.
[permalink] geplaatst op 13 augustus 2010, 11:06 uurMet de deur in huis vallen heet dat: piano en drums van 'Pataphysical Introduction' zijn direct dwingend aanwezig. En niet geheel toevallig komt er vervolgens een gesproken introductie door Wyatt op zijn meest Zappaïaans, gevolgd door een stukje hoekige humor.
Maar we zijn nauwelijks begonnen ofhet is al voorbij en krijgen we een briljant stukje jazz. Mede door de geblazen bijdrage van de Hoppers (hier voor het eerst te horen): 'Hibou Anemone and Bear' (wie verzint zoiets?). Swingend met glijdende melodie, maar toch heel fuzzy, druk én ontpannend tegelijk. Net als je denkt dat Wyatt's drum bijdrage het minst prominente deel van de track is valt alles stil en start er een verstild stuk met zang, waarin een Engelse wintertuin wordt bezongen, waar blijkbaar die uil, anemoon en zelfs een beer bivakkeren. Bizar.
'Hullo Der' is een typisch Wyatt-stuk. De zang lijn is iets wat we gedurende heel carrière horen. Hopper's bijdrage aan het nummer is vermoed ik beperkt tot de baslijn van het nummer. Het gaat rimpelloos over in de meer scat gezongen 'Dada Was Here' dat ook de Wyatt signatuur draagt. Het hele eerste stuk (de eerste plaatkant) wordt wel samengevoegd tot één song 'Rivmic Melodies', maar dat kom je op de CD uitgaves egenlijk nergens tegen. Wikipedia zegt daar nog wel wat van.
Hoogtepunt van de eerste helft, na HA&B, is evenwel 'Have You Eve been Grean'. Hier zijn de Softs meer 'The Mothers of Invention'. Gelukkig op zelfde niveau ook. Het geheel wordt afgesloten met een stuk ontregelende jazz. En dan ....: Rust!
Alhoewel. Er volgens twee songs die het meest ljiken op het eerst album. Niet meer zo fuzzy, maar meer 'traditioneel' psychedelisch. Allereerst het sterke mede door de bijdrage van Ratledge 'As Long As He...' en het prachtige 'Dedicated to You...'. Deze nummer keren nog wel eens terug in een live uitvoering op één van de vele live albums.
Daarna gaan we weer donkerder territorium in. Minder eenvoudig, maar wel met een meer eigen geluid dan op de eerste plaat helft. Zeer Engels. Zoiets als 'Pig', pure muziek, maar dan niet in 4kwarts maat. Weer een belangrijke bijdrage door de blazers van Hopper. We schuiven hier al op richting "Third" door Ratlegde toets bijdragen op het vervolg van het album. Helaas vind ik het slotnummer iets te solistisch uitgewerkt dat ik het minder passend vind.
5,0 [permalink] geplaatst op 14 april 2011, 12:24 uur Tegelijkertijd met de
eerste van The Soft Machine kocht ik ook dit album op CD. De vinyl LP's waren lang geleden al een keer weggegeven. Tsja, LP's; de slechtste geluidsdragers ooit. Deze CD's klinken door de remastering zo goed en blíjven goed klinken. Ik heb deze CD's niet uit "nostalgische" sentimenten gekocht, maar juist omdat deze muziek zo geniaal en zo goed is.
Aquila verwoordt zijn beleving van dit album heel fraai. De zang van Wyatt komt meer op de voorgrond, wellicht omdat hij nu de enige zanger is? De overeenkomst met
Frank Zappa's muziek werd, naast dat het album op
Absolutely Free is geïnspireerd, ook door de productiewijze bevestigd. Zappa zou The Soft Machine geadviseerd hebben hun songs en composities in kleine stukjes op te delen.
Het is lastig om favoriete nummers aan te wijzen, of het zou "Dedicated to You But You Weren't Listening" moeten zijn. Luister eens naar de werkelijk prachtige begeleiding van Wyatt door Hugh Hopper's akoestische gitaar.
"Orange Skin Food", "A door Opens and Closes" en "10:30 Returns to the Bedroom" vind ik door de herhaling van de basisthema's schitterend en doen mij aan denken aan de Uncle Meat Variations. Mooie afsluiting van een, door mij herontdekt, schitterend album.
5,0 [permalink] geplaatst op 21 april 2011, 10:49 uur Paulus_2 schreef:
Tsja, LP's; de slechtste geluidsdragers ooit.
Ik dacht even dat ik in m'n boterham stikte...
5,0 [permalink] geplaatst op 23 april 2011, 17:51 uur geweldige alternatieve stonede britse muziek uit mijn jeugd, begin met de patapfysical introduction, mind-blowing
5,0 [permalink] geplaatst op 26 april 2011, 16:42 uur
5,0 [permalink] geplaatst op 26 april 2011, 16:49 uur Dank.
Ook dank aan het glas cola die me na een lange werkdag er doorheen sluisde.
[permalink] geplaatst op 18 mei 2012, 1:32 uur Een stukje uit 10:30 Returns to the Bedroom is ooit nog eens gebruikt voor een Radio Veronica jingle, dus het gedeelte waar Wyatt gaat zingen.
In 2000 kocht ik de blauwe CD-Rom van het Hitdossier waarop als bonus al die jingles staan.
De eerste 2 albums van Soft Machine heb ik in 1991 als 2 op 1 CD gekocht van het Duitse Big Beat label. Datzelfde jaar zond de VPRO een aflevering van Hoepla uit 1967 uit.
Daarin zat ook een interview met Mick Jagger, The Mothers of Invention, maar ook jodeltante Olga Lowina.
Volume 2 is een prima vervolg op het debuut, maar je mist hier wel de inbreng van Kevin Ayers.
Kevin bracht datzelfde jaar zijn Joy Of A Toy album uit, waarop op een paar nummers ook zijn ex-collega's te horen zijn. Je hoort toch dat hij meer de popkant opging.
Soft Machine zou verdergaan met jazz a la Stockhausen, Miles Davis en fusion-achtige dingen.
Toen ik dat latere werk voor het eerst hoorde moest ik ook aan Weather Report denken.
Op Third is de zang van Robert Wyatt nog te horen, maar daarna zou dat helemaal verdwijnen.
In 1971 vond Wyatt het welletjes geweest en verliet de band om Matching Mole op te richten, want hij wilde geen muziek maken waar hij niet achter stond.
De laatste weken heb ik weer veel Soft Machine en gerelateerd werk (zoals Rock Bottom van Robert Wyatt) beluisterd. Gisteravond het album Bundles en morgen Softs weer eens uit mijn CD/LP-kast trekken.
