249 stemmen | gemiddelde 3,86
Australië
Rock
Label:
Mutetotale tijdsduur: 58:53totale tijdsduur: 58:53
4,5
[permalink] geplaatst op 29 januari 2008, 0:32 uurIk heb alle Cave platen.
'Song of Joy' is mijn fav nr.
Op twee 'Knockin on Joe'.
3,0 [permalink] geplaatst op 12 februari 2008, 18:46 uur Na twee luisterbeurten vind ik enkel de gekende singels sterk, maar dan ook wel erg sterk! Ik had iets meer verwacht van dit album. Toch 3 sterren
3,5 [permalink] geplaatst op 12 maart 2008, 19:06 uur Aardige plaat, maar ik mis toch wel een beetje de echte 'liedjes' (het album werd destijds ook gebracht als 'tussendoortje'). De meeste nummers worden als het ware verteld, waarbij de teksten in ieder geval zeer vermakelijk zijn. Ik heb ooit het aantal doden geturfd; ik weet niet meer precies hoeveel het er waren, maar toch zeker tientallen.
Hoogtepunten zijn natuurlijk 'Where The Wild Roses Grow' en 'Henry Lee', maar ook 'Stagger Lee' en 'Song Of Joy' zijn fantastisch. 3,5*
4,0 [permalink] geplaatst op 24 april 2008, 20:53 uur Eerste album dat ik van Nick Cave en zijn Bad Seeds heb gehoord. Eerst vond ik 'm niet zo geweldig. Maar ik warmde er langzaam voor op. Je kan niet bepaald zeggen dat Cave een geweldige zanger is. Maar zijn duistere stem heeft tenminste wél karakter, wat je van weinig huidige artiesten kan zeggen (die vaak als vrouwen proberen te zingen...)
Dit is een intens duistere plaats met veel gevoel voor humor en ironie. Dus het moet niet verkeerd geïnterpreteerd worden als zo'n standaard gefrustreerde Gothic-plaat waarop men altijd maar moord en brand schreeuwt. Favoriete nummers; Henry Lee (vanwege de fraaie tegenstelling tussen de stemmen van Cave en Harvey) en O'Malley's Bar. Gitzwart komische kijk in het hoofd van een psychopaat. Wat bij wel meer nummer het geval is...
4 *
3,0 [permalink] geplaatst op 25 september 2008, 22:03 uurTussendoortje tussendoortje, een verdomd lekker tussendoortje dan toch! Van het handjevol Cave-albums dat ik in huis heb is Murder Ballads zeker één van de betere, waarbij ik graag een uurtje word ondergedompeld in het macabere universum dat de Australiër hier creëert. "Ballads" maar toch grimmig en wrang genoeg om voor een gezonde dosis opwinding te zorgen, niet in het minst dankzij het potige pianospel waarbij je soms het gevoel krijgt dat de toetsen zonodig moesten gesloopt worden. De grote hit Where The Wild Roses Grow is zeker niet het allerbeste dat Murder Ballads onderdak verleent, maar het heeft wel iets, zo'n duet met een popvrouwtje. Stef Kamil Carlens van Zita Swoon zei overigens ooit dat ie vond dat Nick Cave hiermee z'n ziel aan de commercie had verpand, wat ik helemaal zo niet ervaar. De toppers vind ik hier de wervelwind Stagger Lee, het onheilspellende (maar zijn niet alle songs dat hier??) Lovely Creature waarbij Caves ijzingwekkende gehijg in de kiem wordt gesmoord door de lieflijke "la-la-la-la-la-la-la's" van Katharine Blake en de magistrale, inktzwarte opener. Maar ook het slot is erg genietbaar met het onstuimige relaas van O'Malley's Bar en het erg meezingbare (hoe meer gerstenat er heeft gevloeid, hoe beter het klinkt!) Death Is Not The End.
Om de één of andere reden is Murder Ballads zo'n plaat die ik heel graag in z'n geheel luister, waarbij ik echt opgeslorpt word door de sfeer ervan. Afzonderlijke nummers ervan gaan spelen doe ik gek genoeg bijna nooit. Fijn album!
4,5 [permalink] geplaatst op 25 september 2008, 22:17 uur Curse of Millhaven en O'Malley's Bar alleen al zijn tekstueel zo briljant dat de meeste songschrijvers hier alleen maar van kunnen dromen.
Het enige commerciele dat ik er in zie is de samenwerking met Kylie M. Gelijk ook een van de mindere nummers van de plaat. Maar er is hier genoeg moois.
5,0 [permalink] geplaatst op 25 september 2008, 22:28 uur Het was juist de verrassing dat hij met een duet met Kylie op de proppen kwam, en daar een grote hit mee scoorde.
Veel mensen vonden het een mooi liefdesliedje; dat is het ook al denk ik dat velen de tekst niet goed gehoord hebben.
Vergeet Henry Lee niet; gezongen met PJ Harvey, met wie hij toen schijnbaar een verhouding had. Zeer geslaagde samenwerking.
4,0 [permalink] geplaatst op 19 oktober 2008, 16:12 uur deric raven schreef:
Ik denk dat Cave door dit album bij een groter publiek bekend is geworden, en dan is dit een prima album om in de Cave schatkamer binnen te stappen, en dan te gaan graaien naar die andere juwelen.
Kan ik me alleen maar bij aansluiten! Ik heb mijn zakken inmiddels volzitten met goud en een paar diamanten.
[permalink] geplaatst op 14 november 2008, 13:54 uur Heb deze plaat nog maar net ontdekt, maar wat een geweldige sfeer wordt hier neergezet door Cave en zijn bad seeds! Kende hiervoor alleen The First Born Is Dead en recent het Grinderman project, ben dus geen echte Nick Cave kenner.
Stem volgt nog, het klinkt heerlijk (en luguber).
4,0 [permalink] geplaatst op 27 november 2008, 20:46 uur Well those were the last words that the barkeep said, 'cause Stag put four holes in his mo-ther-fuck-ing head.
Blijft het beste nummer van de plaat. Op de hielen gezeten door O'Malley natuurlijk.
4,5 [permalink] geplaatst op 3 februari 2009, 4:34 uur Prachtig album, je ''voelt'' de sfeer eigenlijk om het zo uit te drukken, de spanning is met momenten te snijden, mijn absolute favoriet is wel ''Death is not the end'' met PJ Harvey oa
4,0 [permalink] geplaatst op 2 augustus 2009, 21:54 uur Deze plaat vind ik, zoals velen, ook erg goed. Misschien soms iets te luguber. De teksten van Nick zijn geniaal en doen me denken aan die van Poe.
Zo'n album verdient een erg grondige analyse, maar mijn mening volgt zeker.
4,5 [permalink] geplaatst op 24 februari 2010, 10:41 uur Behalve Johnny Cash, die ook met verve over doodslag en vernieling zong, kan geen kat zo overtuigend en bezeten over moord zingen als deze vleermuis. Henry Lee, Stagger lee.... prachtige murder ballads, jawel;
De plaat grijpt me bij iedere luisterbeurt weer bij mijn nekvel, brrr....
