James Horner - Bicentennial Man (1999)

Een van mijn favorieten Horner scores, en dan zijn er eigenlijk een hoop, maar dat doet er nu even niet toe Horner was geen eerste keus. Pas nadat John Williams door tijdgebrek het afwees, werd Horner erbij gehaald. Gelijk een prachtige start met ''The Machine Age'', een inspirerend en simpel thema, vaak herhaald met zachte strijkers en een koor (elektronisch koor wel te verstaan) en percussie.De beste variatie daarop is te horen in ''The Gift of Morality,wat de meest dramatische benadering is. Veel zachter van toon is ''The wedding'', wat zoals vele stukken veel wegheeft van Braveheart en Deep Impact.Zacht van toon, haast onweerstaanbaar om niet naar te luisteren keer op keer. Net als het karakter in de film ondergaat HET thema een verandering waarbij toch altijd weer de juiste snaar wordt geraakt. Ook de fluit is haast nooit afwezig.Het meest bewonderbare qua componeren is nog wel dat Horner zich buiten de openingstrack weet te beheersen qua percussie, iets wat weinig voor komt in zijn carriere. De isolated score op de dvd (die ik al enkele keren zomaar even opzet) en de bootleg zijn mooie aanvullingen. Waar is bijvoorbeeld het piano duet ''Dolly'' van Gabriel Faure? Terugkijkend op Titanic waar Horner eerder samenwerkte met Celine Dion. Haar bijdrage voor Bicentennial Man stoort niet en is zelfs mooi te noemen. 5 sterren

Mooie score van James Horner! Wel vind ik dat hij veel van hetzelfde gebruikt. Je hoort nieuwe melodietjes gecombineert met oud materiaal, zoals Neo al zei 'Deep Impact', daarnaast hoor ik ook bekende stukjes uit de Titanic Score en zelfs uit Platvoet. Geen wonder, ze zijn allemaal van hemzelf, maar echt 'nieuw' klinkt het niet.
Toch blijft de muziek gigantisch goed, en in combinatie met de film lopen de kriebels soms over mijn lijf!

4,0 sterren.