19 stemmen | gemiddelde 4,26
Duitsland / Australië
Score
Label:
Superb
Main Titles (1:26)- Birthday Party (1:06)
- Agfa Montage (1:43)
- Diner (2:03)
- Good Thoughts (1:52)
- Hamster (0:45)
- Wall of Photos (1:38)
- Five Costumers (1:33)
- Christmas with the Yorkins (0:40)
- Flea Market (2:33)
- Breaking and Entering (3:13)
- Sy and Jake (1:36)
- The Things We Fear the Most (1:39)
- Silver Recovery (0:57)
- I'm Letting You Go (4:46)
- Discovery / Following Nina (9:28)
- Sy's Nightmare (5:57)
- Sy on the Move / the Assault (9:04)
- Sy at Rest (1:22)
- The Pursuit (5:05)
- Will Returns Home (1:35)
- End Titles (Sy's Theme) (5:12)
5,0
[permalink] geplaatst op 24 mei 2004, 19:48 uur Trent Reznor zou eigenlijk de score verzorgen, waarom dat niet is door gegaan is onduidelijk.Wel was er nog muziek van Reznor te horen in de film.Klimek en Heil zijn getalenteerde componisten, neem nu hun score voor Der Krieger und der Kaiserin, die wel op bepaalde punten overeen komt met hun One Hour score.De steeds betere kwaliteit van hun werk, hier tot een hoogtepunt voorlopig.De opzet is elektronica gecombineerd met orkest elementen.’’Main Titles’’ laten je al raden naar het algemeen sound: non-harmonie, gering volume score. Het gaat van haast sprookjes/lichtachtig naar donkerder en donkerder. De sfeer wankelt tussen droevig, suspense en angstaanjagende melodieen.Veel opbouwende spanningstracks: Afga Montage en The Pursuit, beiden door ritme gekenmerkt.Minimalistisch is een woord wat te binnen schiet.Violen spelen soms samen met de piano en harp, samen motiefjes herhalend en zo samen overgaand in een andere melodie.’’End Titles’’ is een diep droevige fascinerende track, wat een gemend gevoel oproept, prachtig.Sfeervolle synthesizer geluiden bekruipen je in ‘’Sy’s Nightmare’’.Hierbij als locatie een witte ruimte, waarvan de leegte hier wordt opgevuld door de syth geluiden, hier aangevuld met koorgeluiden en toewerkend naar een schrikeffect.Het is als een korte hypnose waarna je wakker schrikt. De werking tussen die verschillende sferen is perfect, emotioneel en meeslepend. Gelijkwaardige stijl is te horen in een score als Requiem for a Dream. 5 sterren
5,0 [permalink] geplaatst op 22 oktober 2004, 14:01 uur 4,5 [permalink] geplaatst op 7 november 2004, 0:22 uur Uitstekende score.
4,0 [permalink] geplaatst op 15 december 2004, 14:39 uur Inderdaad uitstekende score cor, ik stond er zelfs een beetje versteld van. Lekkere electronic... deed me soms zelfs aan
Proem denken. Één van de betere score's.
5,0 [permalink] geplaatst op 15 december 2004, 20:51 uur Ik neem aan dat Proem alleen geen piano, harp, cello's en violen gebruikt naast de electronica?
4,0 [permalink] geplaatst op 25 december 2004, 13:05 uur Why not? Zo'n unieke combinatie is het niet hoor.
4,0 [permalink] geplaatst op 17 mei 2005, 16:29 uur Ik luisterde vandaag nog eens en het leek precies allemaal niks meer. Geen idee wat er misliep. Tzal wel aan mij liggen maar uiteindelijk vind ik het allemaal zo leeg.
5,0 [permalink] geplaatst op 18 mei 2005, 19:35 uur En nog een eventuele diepere uitleg hierbij Bregt?
5,0 [permalink] geplaatst op 23 juli 2005, 16:45 uur Zwevende luisteraar.
4,0 [permalink] geplaatst op 1 januari 2008, 15:15 uur Ooit in een ver ver verleden aangeraden door jou Neo, en onlangs gekregen. Ongelofelijk mooie, spannende, ontroerende en betoverende score, vond alleen de paar opgewekte nummers wat irritant - een beetje het "God U Tekem Laef Blong Mi"-moment.
5,0 [permalink] geplaatst op 1 januari 2008, 17:03 uur Zoals je al zegt een beetje. Hier is het natuurlijk nog wel in hetzelfde soort geluid, wat al een heel verschil maakt. Dacht wel dat je het zou bevallen.
thejazzscène
[permalink] geplaatst op 4 januari 2008, 14:48 uur Ken de film niet. Die mijn lijkt alleszins wel erg op die tandarts van The marathon man.
4,5 [permalink] geplaatst op 30 maart 2008, 21:35 uur A Beautiful Mind (Horner), American Beauty (Newman) en Gohatto (Sakamoto) vind ik erg mooie scores met een typisch mysterieus karakter. Dat geldt naar mijn smaak ook voor One Hour Photo. Boeiende score met een mooi thema. Wall of Photo's, Breaking and Entering, I'm Letting You Go, Sy's Nightmare, Sy on the Move/The Assault, The Pursuit en Sy's Theme zijn de beste stukken maar eigenlijk zijn er geen zwak momenten in deze score.
Ik moet maar eens nog wat ander werk van deze heren gaan beluisteren.
4,0 [permalink] geplaatst op 25 september 2008, 9:43 uur Zou toch zweren dat ik hier al lang en breed op had gestemd. Heb dat steeds vaker, dat ik albums tegenkom waarbij ik dat dacht en het niet zo is. Hopelijk geen vervroegde vorm van dementie, of iets in die trant.
Over de muziek: zoals ik al eerder postte, heel erg sterk, maar helaas een paar zwakkere momentjes die het geheel voor mij wat verstoren.
