Radiohead - Pablo Honey (1993)

Grotendeels eens met de post hierboven! Zeker geen slecht debuut. Oke, het songmateriaal is niet altijd even briljant en de teksten zijn soms wat onvolwassen maar het rockt gewoon lekker weg. Wel af en toe had ik een beetje het idee dat ze maar wat deden maar het stoort nergens, maar dat heb je op die leeftijd. Je weet nog niet zo goed wat je wil en dat straalt hier ook een beetje van af, wel hoor ik hier veel spelplezier in.

Het debuut van één van de meest alternatieve vernieuwende bands vind ik eigenlijk niet echt hoogstaande rock. Er zitten soms wat grunge invloeden in verwerkt, maar daar blijft het ook bij. Het enige nummer die in mijn hoofd blijft spoken is Creep. De teksten zijn meestal gewoon simpel en ook niet echt van een hoogstaand of poëtisch niveau. Een drie en een half.

Ik heb dit album een lange tijd niet gedraaid omdat ik het het minste album van Radiohead vind.
Dit is nog steeds wel het geval maar dat komt ook doordat alle andere Radiohead albums gewoon vreselijk goed zijn.
Creep vind ik een redelijk nummer maar Stop Whispering en Anyone Can Play Guitar zijn toch de hoogtepunten van Pablo Honey.

Toch maar wat meer beluisteren, deze Pablo Honey.

Vanwege de hoge waardering van latere albums als The Bends en OK Computer wordt dit fraaie debuut vaak vergeten.
Hard tijd om hier verandering in te brengen.
Mooie gitaarliedjes waarbij het samenspel tussen gitaar en zang een grote rol hebben.
Opener You is een waar genot.
Thom Yorke die zich op het juiste moment terug trekt, om vervolgens na een korte stilte een muzikaal orgasme op ons los te laten.
De invloed van een band als Smashinp Pumpkins is hoorbaar.
Vervolgens het verslag van een buitenstaander tijdens de pubertijd.
Overschot aan puisten en een raar lui oog.
Ik voelde een vorm van medelijden.
Met terugwerkende kracht had ik spijt van mijn rebels gedrag.
Vanaf nu zou ik nooit meer een te gezet klasgenootje na de gymles aangekleed onder de douche zetten.
Geen cassettebandjes meer die ontleed werden om te kijken wat er daadwerkelijk op stond.
Vervolgens een handvol aan tape terug geven.
Bekeerd door het roodharige jochie met de vette stekeltjes.
Maar ook aan die prachtige gedachtes kwam een eind.
Radiohead werd Big Business.
Er moest flink in de buidel getast worden voor een concertkaartje.
Radiohead zou groter worden dan Take That.
Uiterlijke foutjes een schoonheid.
Thom Yorke als The Fly.
Een rol die hij van Bono overnam.
Nerds als supersterren.
Geef mij Pablo Honey maar.
Heerlijke gitaarpop die je een paar jaar later zou terug horen bij de eersteling van Muse.
Gewoon jongeren aansporen om gitaar te spelen.
Iedereen kan het leren.
Probeer maar.
Stiekem verlang ik terug naar 1993.
Op zaterdagavond lekker los gaan op Creep.
In de plaatselijke disco.
Muziek die door elke boerenlul te begrijpen was.
Universeel ongeacht afkomst.

Yes I Am.

Hier staan toch wel enkele zeer goede nummers op (You, Creep), jammer genoeg zijn er ook nummers aanwezig die me absoluut niets doen (bv. Anyone can play guitar).

Een aardig rock album, deze eersteling van Radiohead.
Eigenlijk in niets te vergelijken met de fantastische albums die hierna zouden gaan komen.
Creep blijft een goed nummer, net als You.
Enkele nummers (bv Stop Whispering) zijn echter van een bedenkelijk niveau.
Een krappe voldoende dus.

Met alle meningen hierboven gedeeltelijk mee eens. Het is nu wel duidelijk het minste album van Radiohead, maar je moet hem beluisteren uit de interpretatie dat dit het zaadje was van hun carrière. Het is juist bijzonder dat de band zo groot is geworden. En c'mon guys, er staan best wat leuke liedjes op.

Anyone Can Play Guitar moet je ook niet te serieus nemen. De band zegt zelf nog in een intervieuw dat die een beetje als grapje bedoelt wordt. En hij staat toch wel z'n mannetje tussen al die poppy songs.

Dit is een erg lekkere gitaarplaat, die naar mijn idee weinig met pop maar alles met (soms steengoede) rock te maken heeft. En toch is het ook meer dan dat. Allereerst is het natuurlijk het debuut van een grote band en hoor je al van alles terug wat later op die topalbums die volgden zou worden gebruikt. Dit is het begin, de basis. Zeker voor opvolger the Bends, mijn favoriete Radiohead album.

Verder speelt de band natuurlijk uitstekend en luisteren we toch echt naar de specifieke stem van Thom Yorke. En er staan ook op dit Pablo Honey al een flink aantal echt goede nummers. Rauwe pure opener You mag er gelijk wezen, ik vind het 'zeikerige' Creep wel super, Stop Wisphering is eerst mooi en eindigt in een fraaie geluidsexplosie, Ripcord is een topnummer, net als Vegetable: wat een gitaar, fantastisch! En wat een sterke afsluiter met Blow Out. Dat gebeurt zo letterlijk met de plaat.

Terwijl ik de hoge waardering van Kid A schromelijk overdreven vindt, is juist dit debuut hier op Musicmeter volkomen ondergewaardeerd, met nu 3,2*. Een dik zesje: hallo?!?!

Ik heb er toch maar een halfje van af gedaan. Het is niet zo dat ik hem vaak opzet, maar als ik hem dan opzet ben ik altijd wel wat teleurgesteld. Pablo Honey is verre van een goed album en die conclusie wordt bij iedere luisterbeurt pijnlijk duidelijk. Sommige nummers klinken wel nog leuk, maar daar hoort de 'maar...' er helaas ook nog bij. Ook de dramatische stem van Thom Yorke, die soms op het randje van valsheid balanceert, kan soms tot ergernissen leiden. Sowieso zal Thom Yorke nooit voor mij de betere zanger zijn, maar dat gebrek weet hij altijd in zijn voordeel te gebruiken op de volgende platen van Radiohead.

Gelukkig dat de band nog genoeg experimenteerde met hun identiteit, want op de manier van dit debuut zouden ze nooit zo (over)gewaardeerd geweest zijn.

Dit weekend mijn 2e exemplaar van dit album aangeschaft....

Deze keer de speciale editie, voor maar 8 eurootjes. kan m niet laten liggen.

Heb het reguliere album ook liggen, maar verkoop is niet echt een optie, aangezien ik die volledig heb laten signeren door de band voor de show in Vredenburg 1997.

Luxe probleem.

en dat allemaal voor een album die je maar met 2,5* quoteert?

Oh sorry, ik wist niet dat dat in dat geval verboden was.. ik zal m morgen meteen terugbrengen

Het hoort wel bij de collectie. En je moet niet vergeten dat deze band wel heel veel mooie albums heeft gemaakt. Daar valt dit debuut toch bij in het niet. Vandaar de 2,5. De toevoeging van de extra cd maakt het overigens interessanter en beter. Nummers als Inside your head, Stupid car hadden veel beter op het reguliere album kunnen staan. Nooit begrepen waarom die wel op de Japanse versie stonden, maar buiten de Europese werd gelaten...

Anway.. Ik hou m toch maar als je ´t niet erg vindt, want een 2,5 is nog steeds een voldoende naar mijn mening

Wees gerust, ik maak me er niet druk om

Ik kan je redenering overigens best wel volgen.

http://vimeo.com/58191312