Cuby + Blizzards - Groeten Uit Grollo (1967)

leef je uit! moet voor iemand die bijna naast meneer Muskee woont toch een makkie zijn.

Toch wel zo'n beetje de klassieke blues plaat in de Nederlanse muziekgeschiedenis. Alleen al Somebody Will Know Someday...(mijn exemplaar is niet meer te draaien) Wat moet je er meer ov er zeggen? Puur jeugdsentiment.

1 van de beste platen van Neerlandse bodem ooit. 'Somebody' is een All Time Classic.

N.b.
Cuby staat zowel in mijn favo top 10 Neerlandse bands (Boudewijn 'Voor de Overlevenden' op 1 natuurlijk) en mijn favo top 10 Blues (Jimmy Reed is toch nog wel 'something else')...

Dit is voor mij de plaat die C+B maakten.

Het schijnt dat het Hof van Rolde is gesloopt voor bejaardenwoningen. Cafe Hofsteenge in Grollo staat er nog. Laten we zuinig zijn op onze monumenten. Deze plaat is daar 1 van.

Een toppproduct van eigen bodem

Piter ? Pyter toch zeker !

Uit 1967 alweer, onvoorstelbaar wat een goeie plaat met het wonderschone nummer Somebody will know someday.

Met name Somebody Will Know Someday blijft wel een Nederklassieker.
Verder schrijf ik hier: ... Cuby + Blizzards
3*

Dikke 4,5 voor deze, wat een classic

Somebody will know someday

Daar ben ik het volledig mee eens (hoe goed Desolation en Appleknockers Flophouse ook zijn). Rauwe, authentieke blues. Muskee is er ondanks z'n belabberde uitspraak de perfecte man voor om dit te zingen.

Deze is inderdaad met Herman Brood, en hoewel ik hem maar een nep commercieel drugsfiguur vond, moet ik toch toegeven dat ik zijn bijdrage hier erg kan waarderen.

Gelukkig is deze cd nu weer volop te krijgen (voor slechts €6,-), sinds de nieuwe uitgave van eerder deze maand (zo zijn er ook cd's van bijv. Earth & Fire, Alquin, Supersister en Ekseption opnieuw uitgegeven).

Hij is sinds kort weer op cd verkrijgbaar op cd (Universal).
Onwaarschijnlijk goeie muziek uit het land van turf, jenever en blues!

[quote]koho schreef:
Met name Somebody Will Know Someday blijft wel een Nederklassieker.
quote]

Nee hoor een wereldklassieker

Zojuist Desolation gehoord, nu Groeten uit Grollo.

Ook deze valt goed !

PS: ik wist niet dat Baby Please Don't Go gecoverd is door Van Morrison

Je denkt toch niet serieus dat het orgineel van Cuby is toch ? Het nummer is geschreven door Big Joe Williams en door hem voor het eerst opgenomen in 1935. Morrison nam het in 1964 op met Them ........ ook nog 3 jaar voor GUG ..........

ik d8 wel dat ie van Van was.

Neuh, toen was zelfs Van nog vloeibaar .......

Heb dit album net op cd gekregen van Sibren, ter ere van mijn 28e verjaardag op 5 mei jongstleden...

Waarvoor dank

Verwarring alom, ook in '67. Them, toen even heel groot in ons landje, zou hier gaan touren, maar lag onverwacht tot onze grote ontsteltenis uit elkaar. Van vond in The Blizzards prima begeleiders en die kwamen zo gemakkelijk aan hun "Please Don't Go". Ik wou dat ik erbij geweest was, maar ik heb alleen het geweldige "Mistic Eyes" gezien, in Toppop, geplaybackt in de Emmense dierentuin .

RIP Harry Muskee

Link

Die stem van Cuby is bij tijd en wijle om van te likkebaarden. Brullend als een zeeleeuw die een keizersnede ondergaat.

Baby Please Don't Go is eigenlijk de enige echte misser op dit album, ik zie daar de toevoeging niet zo van in. Zowel op dit album niet als zeker het origineel.

Hou je toch nog een half uurtje prima blues over, uit de tijd dat Nederlandse blues redelijk hoogtij vierde.

4*

Goeie plaat. Een erg ongedwongen sfeertje ademt het geheel uit, de zanger heeft een stem die uit het goeie hout gesneden is, en instrumentaal zit het al helemaal in orde. Het weet me nooit echt te overdonderen, maar dit is toch wel zo ongeveer de definitie van "een lekker plaatje". Bekendste lid is ongetwijfeld Herman Brood, die vaak op een zwierige manier de piano bespeelt.

'Groeten uit Grollo' dus. Grolloo, een plaatsje in het Drentse. Daar komen de stichtende leden vandaan, heb ik gelezen. Dat zijn Harry Muskee (die vorig jaar overleed) en Eelco Gelling. Muskee is de stem van de band; zijn vertolking valt misschien nog het best te beschrijven als vrijzinnig. Hij heeft dat rauwe van de blues in z'n stem, al kan hij qua hetgeen hij teweegbrengt bij mij toch niet tippen aan iemand als Howlin' Wolf of Robert Johnson. Gelling is de gitarist, die echter niet overheersend speelt. Hij stelt zichzelf en zijn spel geheel in functie van de muziek.

Opvallender vind ik dan de rol van Brood als pianist; hij is een soort katalysator, heb ik de indruk, de man die de boel draaiende houdt, er de schwung inhoudt. Daar is zo'n piano natuurlijk geschikt voor, zeker wanneer je 'm op die manier bespeelt. 'So Many Roads' is een mooi voorbeeld van de rol die Brood speelt; hij bepaalt het tempo van de song als het ware.

In de tijd dat dit album werd uitgebracht, tourde deze band ook met onder andere Van Morrison. Daarom misschien dat zij een nummer hebben gecoverd dat ook door Morrison werd opgenomen, met zijn band Them. Het gaat uiteraard om 'Baby Please Don't Go', een nummer dat bij iedereen wel een belletje zal doen rinkelen, zeker als je 't te horen krijgt, want het klinkt o zo herkenbaar. Een van die songs die voor eeuwig in je geheugen gegrift blijven staan. In deze versie echter niet; ik vind het een beetje een tamme versie, je kan er veel meer mee doen. Misschien hadden ze het nummer er gewoonweg niet moeten opzetten, maar het plaatje haalt nu nog maar net het halfuur. Wat ik niet erg vind, trouwens.

Neen, de blues is gemaakt om een halfuurtje weg te kwijnen, terug bij je positieven te komen en het leven voort te zetten, tot de volgende "blues" in aantocht is. Draggin' down the days. Mijn conclusie is dan ook dat dit een geschikte plaat is, maar net dat tikkeltje extra ontbeert om een echt goeie plaat te zijn. Nu is het gewoon een goeie plaat, niet meer of niet minder.

3 sterren