Nektar - A Tab in the Ocean (1972)

In de zeventiger jaren ben ik als ' intellectuele' een tijd lang geteisterd geweest door het Duitse Nektar virus. Remember the Future , Yourney en deze Tab In The Ocean staan in mijn platenkast. Muzikaal bevinden alle 3 de platen zich op een hoog niveau. Echt doorgebroken in Nederland zijn ze nooit. Wel beschikten ze hier over een kleine groep zeer toegewijde fans. Nu ook nog ?

'King of Twilight' werd door Iron Maiden gecovered in 1984 als B-kant van de 'Aces High'-single. Doordat bassist Steve Harris (van Maiden) in interviews hoog opgaf over Nektar werden er plotsklaps meer platen verkocht van de band!

Dit vind ik overigens wel de mooiste van hun en ook het meest symphonische. Met vooral kant 1. Was de enige lp die ik van ze had maar het was ook nauwelijks koopbaar. Niemand had dit bijna in die tijd en nu nog kan je het bijna ergens kopen. Indertijd geloof ik bij Plato gekocht.

Jij hebt een punt , Phoenix. In feite is het een Britse groep. Wel geformeerd in Duitsland, vooral daar ook optrad en opnam, succes had (heeft) . De groep is zo verweven met onze geliefde oosterburen dat ze door velen als 'Duitse prog-rock c.q. Krautrock muziek' worden bestempeld. Een vergelijking met Rudi Carell( of Johannes Heesters) ligt voor het grijpen. In feite geen Duitse, maar Nederlandse showmaster. Het was beter geweest van mij om die Britse identiteit van Nektar te vermelden. Mijn spontane reactie naar Harald was te snel.

'Recycled' is toch veel symfonischer, daar is deze te psychedelisch voor.

Toch vind ik die minder, de titelsong vind ik toch het beste wat ze gemaakt hebben.

Inderdaad een voortborduring op het pyschedelische karakter van Journey to the Centre of the Eye. Ik vind de voorganger wel een kleine klasse beter, zeker ook muzikaal gezien. Dit is meer een bijna volledig psychedelisch album.

A Tab in the Ocean draait voor mij voor een groot deel om sfeer, je wordt meegesleurd op deze zwevende klanken. Ik kan mij perfect vinden in het gemiddelde van 3,77, maar omdat ik Journey to the Centre of the Eye 4* gaf zal ik deze 3,5* moeten toekennen.

Ik denk dat jij toch veel werk van Nektar wel kan waarderen, Patrick. Ik zou echter niet met deze plaat beginnen. Journey to the Centre of the Eye vind ik wel een goede instapper, maar ik durf verder nog niets aan te raden (ik moet pa's LP's eerst nog eens herbeluisteren).

Maar, voor albums zul je denk ik toch online moeten bestellen (of ze laten bestellen in een platenzaak). Ik ben ze nog nooit tegengekomen, ook niet in de 'betere' platenzaken.

Het blijft toch jammer , dat die Harald niet meer te vinden is op deze site.
En dat van die intellectuelen ...ja , dat was ook typisch Harald.

Sinds kort staat het overigens ook niet intellectuelen vrij om kennis te nemen van Nektar's muziek. Dus sla je slag , Patrick !

Uiteraard mag je mij tippen. Ik ga het binnenkort eens opzoeken.

Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen dat ik dit album meer ga afspelen in het najaar en de winter, het heeft een 'warm' geluid.
Nektar was toch een groep met een heel unieke stijl, ze klinken niet echt Engels maar toch ook niet Duits.
Bij last.fm staat Grobschnitt, Triumvirat en Greenslade bij de soortgelijke groepen maar dat vind ik zo'n vergelijking om maar iets te hebben.
Als ik bovengenoemde groepen beluister merk ik al snel dingen die me gaan vervelen, bij Grobschnitt die stem bvb., bij triumvirat dat gepingel en bij Greenslade is er wel nog meer.
Dat probleem heb ik niet met dit album, ik ken geen nummers van 17 minuten zoals het titelnummer die zo interessant blijven. Desolation Valley is zelfs nog beter en dan moet Crying in the Dark en King of Twilight nog komen(die eigenlijk 1 nummer vormen)
Dit album is als een achtbaan van toonhoogtes, niks om op 1 luisterbeurt te beoordelen.

Mijn kennismaking met Nektar, ooit, lang geleden gehoord bij Tineke op Radio Veronica, 's avonds tussen elf en twaalf (na twaalven was het stil; zender uit de lucht tot de volgende morgen 7 uur!). Meteen verkocht en gekocht. Altijd gefiled onder de Krautrock, maar toch gewoon een Engelse progband die toevallig goed boerde bij onze oosterburen, die altijd pap lustten van symfo, psychedelica en aanverwante klanken. Early seventies. Prima opvolger van Journey to the centre of the eye, wat echter mijn favoriet (meest gevarieerd) van deze jongens blijft.