43.097 gebruikers | 293.621 albums | 263.543 artiesten | 3.913.098 berichten | 2.107.612 stemmen
 

Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)

 

 

Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)
576 stemmen | gemiddelde 4,12
mijn stem:
 
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Nonesuch
  1. I Am Trying to Break Your Heart (6:58)
  2. Kamera (3:30)
  3. Radio Cure (5:09)
  4. War on War (3:49)
  5. Jesus, Etc. (3:52)
  6. Ashes of American Flags (4:45)
  7. Heavy Metal Drummer (3:08)
  8. I'm the Man Who Loves You (3:57)
  9. Pot Kettle Black (4:00)
  10. Poor Places (5:18)
  11. Reservations (7:25)
totale tijdsduur: 51:51


» nummer 119 in de top 250

 

 

gebruiker
bericht

 

quote
5,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 15 november 2012, 0:31 uur
Nieuwe top10 en dit is de nieuwe koning bij mij :) Alle nummers zijn goed dus een terechte 5*

 

» Laagste prijs voor dit album

Yankee Hotel Foxtrot (€ 17,09)
exclusief € 1,95 verzendkosten

Yankee Hotel Foxtrot (€ 18,49)
exclusief € 0,99 verzendkosten

Yankee Hotel Foxtrot (€ 18,99)
exclusief € 1,95 verzendkosten


» alle winkels en formaten voor dit album

quote
4,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 19 januari 2013, 22:51 uur
Ik heb het nu genoeg gehoord om punten te geven en ondanks dat het allemaal fijn klinkt ben ik nog niet echt overtuigd van zijn eigenschappen om een klassieker te zijn. Ik zeg niet dat dit geen klassieker is, ik ben enkel nog niet zo overtuigd om dit een hoger cijfer te geven.

 

quote
5,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 20 januari 2013, 0:53 uur
Na een tijdje ontdek je hoe gelaagd en vernuftig de nummers in elkaar zitten.

In eerste instantie viel mij dat niet op, maar na een luisterbeurt of 5 kwam ik erachter dat de nummers stuk voor stuk geniaal in elkaar staken, wat zich eerst op de achtergrond afspeelde, kwam na een tijdje naar voren en toen viel het kwartje.

 

quote
4,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 5 februari 2013, 11:54 uur
Het klinkt alsof Neil Young gitaar speelt op I'm The Man Who Loves You *:)*

 

quote
5,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 10 maart 2013, 13:53 uur
Weergaloze plaat. Het duurde een tijd voor ik deze kon apprecieren maar eenmaal dat gelukt was kan ik het niet laten om hem op te zetten. Ik word er gelukzalig happy van :).

De muziek komt voor mij over als 'we doen maar wat en we zien wel waar we uitkomen', hetzelfde geldt voor de zanger. Hij zingt er losbandig en slordig overheen.

Maar het klinkt allemaal zo verdomd goed! Elk instrument of elektronisch stuk staat precies op de juiste plaats. Ik krijg elke keer kippenvel als die viool begint in jesus, etc., geweldig nummer. Maar dat kan evengoed gezegd worden van alle andere nummers.

3 favo's : jesus etc., heavy metal drummer en I'm the man who loves you.

Voorlopig een 9e plaats in de top 10 maar ik verwacht nog progressie!

Yankee hotel foxtrot : _O_

 

quote
3,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 9 april 2013, 19:39 uur
Weer eens geprobeerd. ik heb alle studioplaten van Wilco op de eerste na (die voor Being There) en ik blijf bij mijn mening dat dit de minste is van Wilco. Wel de gebruikelijke mooie composities en teksten van Tweedy maar zo ontzettend overgeproduceerd en volgestopt met electronische effecten dat het irritant wordt. Ik verlaag naar 3***

En Blacksad: Fijn voor je dat je hier zo van geniet. Ken je Wilco's laatste album The Whole Love ook? Veel strakker zodat de songs beter tot hun recht komen.

 

quote
5,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 9 april 2013, 19:58 uur
bertus99 schreef:
maar zo ontzettend overgeproduceerd en volgestopt met electronische effecten dat het irritant wordt.


:N Deze YHF blinkt meestal juist uit in soberheid en heel spaarzame producties. Ashes of american flags heb ik moeten leren aprecieëren maar is nu een favoriet en die zit idd aardig vol. Verder nog het einde van Poor Places dat noise-achtig aandoet. Voor de rest 1 van de best geproducete platen ooit mijn inziens. Elke song is quasi perfect en voor mij blijft het een kandidaat voor de eer van beste Wilco-plaat te zijn. A Ghost is born is de grootste concurent dan en Sky Blue Sky komt ook piepen. Blijven proberen ;) Harde muzikale noten zijn het leukst om te kraken maar als je hem echt niet voelt stopt het wel natuurlijk...

 

quote
5,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 13 april 2013, 16:40 uur
bertus99 schreef:


En Blacksad: Fijn voor je dat je hier zo van geniet. Ken je Wilco's laatste album The Whole Love ook? Veel strakker zodat de songs beter tot hun recht komen.


Ja, ik ken het maar heb het nog niet beluisterd. Maar het staat zeker op de 'te beluisteren' lijst.
Maar ik moet nog zoveel beluisteren dus dat kan wel nog even duren :p

 

quote
3,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 17 april 2013, 0:35 uur
Ernie schreef:
(quote)


:N A Ghost is born is de grootste concurent dan en Sky Blue Sky komt ook piepen. Blijven proberen ;) Harde muzikale noten zijn het leukst om te kraken maar als je hem echt niet voelt stopt het wel natuurlijk...


Yankee Hotel Foxtrot en Sky Blue Sky zijn de twee uitersten waartussen de muziek van Wilco zich beweegt. Het zijn als het ware de Sergeant Pepper's en Abbey Road van deze band

 

quote
3,5nieuw bericht [permalink] geplaatst op 17 april 2013, 10:02 uur
Na de geweldige concertdubbel 'Kicking Television' luister ik eigenlijk nog maar heel zelden naar de twee daaraan voorafgaande albums waaronder deze. Ik vond ze sowieso nogal pretentieus, vaag en zeurderig. Live wordt de studiomist weggeblazen door de begeesterd spelende band. Dat levert veel overtuigender versies op van de beste songs van beide studio-albums. Maar de echte fans denken daar geloof ik anders over...

 

quote
4,5nieuw bericht [permalink] geplaatst op 17 april 2013, 14:24 uur
Jep! YHF is echt een album, met nummers die onderling samenhangen en zodanig gerangschikt zijn dat ze elkaar versterken, waardoor dus een geheel ontstaat dat meer is dan de som der delen. De stukken noise of "studiomist" dragen daar ook aan bij. Dat mis je bij Kicking Television, hoe goed ik die plaat verder ook vind.

 

quote
3,0nieuw bericht [permalink] geplaatst op 26 april 2013, 19:54 uur
kistenkuif schreef:
Na de geweldige concertdubbel 'Kicking Television' luister ik eigenlijk nog maar heel zelden naar de twee daaraan voorafgaande albums waaronder deze. Ik vond ze sowieso nogal pretentieus, vaag en zeurderig. Live wordt de studiomist weggeblazen door de begeesterd spelende band. Dat levert veel overtuigender versies op van de beste songs van beide studio-albums. Maar de echte fans denken daar geloof ik anders over...


Deze echte fan denkt daar net zo over als jij