Songs: Ohia - The Magnolia Electric Co (2003)

109 stemmen | gemiddelde 4,04
Verenigde Staten
Rock / Country
Label:
Secretly Canadian
Farewell Transmission (7:22)
I've Been Riding with the Ghost (3:20)
Just Be Simple (4:20)
Almost Was Good Enough (4:28)
The Old Black Hen (5:48)
met Lawrence Peters
Peoria Lunch Box Blues (5:48)
met Scout Niblett
John Henry Split My Heart (6:09)
Hold on Magnolia (7:51)
totale tijdsduur: 45:06totale tijdsduur: 45:06
[permalink] geplaatst op 1 mei 2008, 22:01 uurOp elke andere site staat dit album bovendien onder Songs: Ohia.
handsome_devil
[permalink] geplaatst op 1 mei 2008, 22:04 uurEn toen stond dit album op deze site ook weer gewoon onder Songs: Ohia

[permalink] geplaatst op 1 mei 2008, 22:04 uurIk heb het terug aangepast.
3,5
[permalink] geplaatst op 1 mei 2008, 22:12 uurhet is ook gewoon Songs: Ohia. het laatste album onder die naam.
4,0
[permalink] geplaatst op 1 mei 2008, 22:30 uurToch vreemd dat Jason Molina het er niets mee eens is... maar oke. boeiend
Goede plaat
3,5
[permalink] geplaatst op 1 mei 2008, 23:04 uurzal best van die site en wat ie nu zegt, had ie het toen maar niet toe moeten laten dat er op plaat een sticker werd geplakt die het volgende zegt:
Magnolia Elec. Co.
The sixth full-length album from Songs: Ohia
In cludes ltd. ed. bonus disc!
jkbb
[permalink] geplaatst op 27 juni 2008, 22:40 uurAls ik eenmaal een artiest die in het begin nog wat moeilijk tot me doordrong doorheb, duurt het vaak ook niet lang voordat er een plaat naar een grote favorietenrol stijgt. Dat ging niet anders bij Molina. Al het werk wat ik van hem tot nu toe ken is prachtig, maar eentje steekt er wel ver bovenuit, en dat is deze. Even gooit Molina zijn minimalisme de deur uit en weet hij een heerlijk uitbundige en sfeervolle plaat te maken (dat laatste ontbreekt bij zijn andere werk verder ook niet bepaald). Hij lijkt zich tekstueel ook veel positiver / hoopvoller op te stellen dan zijn ander vaak nogal neerslachtige werk, maar heb me heb verder daar nog niet zo in verdiept. Op de ontzettende valse stem van Niblett na kan ik hier geen minpunten bedenken.
5,0
[permalink] geplaatst op 10 augustus 2008, 10:42 uurWat is dit toch een SCHITTERENDE plaat. Molina's finest moment, wat mij betreft. Heb altijd wat moeite met zijn stem, maar in dit bedje van Crazy Horse-achtige gitaren komt ie prachtig tot z'n recht.
En Peoria Lunch Box Blues is met voorsprong Scout Nibletts finest moment. Wat een heerlijk zeurnummer.
Loooong daaaark blueueueues...!
4,5
[permalink] geplaatst op 10 oktober 2008, 19:42 uur*Verslaafd aan dit album*
Maar wat nu? Waar moet ik verder? The Lioness ken ik ook en die is ook erg mooi, maar toch anders. Eerder verstilde, melancholieke Americana dan 'Rock'. Dit album heeft de genreaanduiding Rock/Country, de rest van de Molina albums bijna allemaal gewoon 'Rock' en een paar 'Roots'. Waar zit het verschil?
5,0
[permalink] geplaatst op 10 oktober 2008, 21:43 uurLuister eens iets van My Morning Jacket, The Czars, Fleet Foxes, Green On Red, Neil Young & Crazy Horse, zou ik zeggen
of Vic Chesnutt
5,0
[permalink] geplaatst op 11 oktober 2008, 19:59 uurzijn oudere werk is wat kaler, meer lo-fi
vergelijkbaar met het oudere Will Oldham-werk
The Lioness is wat rockeriger, maar Ghost Tropic, uit dezelfde periode is juist weer heel kaal
4,0
[permalink] geplaatst op 3 december 2009, 9:35 uurHold On Magnolia, dat wil ik wel het beste nummer noemen dat ik van Molina ken

En Farewell Transmission is ook al zo prachtig, en verrassend opgewekt in vergelijking met veel van zijn andere werk! Met de gastvocalen op Old Black Hen en Peoria Lunchbox Blues is mijns insziens ook niets mis. Ja goed, Molina is misschien de betere zanger van het stel, maar de stemmen van Lawrence Peters en Scout Niblett passen perfect bij de nummers die ze zingen, en bij het album als geheel. Puik plaatje dus, dat me erg benieuwd maakt naar het werk van de Magnolia Electric Co. (de band dus

), waar ik nog niks van ken. Het laatste Songs: Ohia album krijgt in ieder geval vier sterren van me.
3,5
[permalink] geplaatst op 24 december 2009, 14:16 uurna het fantastische the lioness het 2e songs: ohia album dat ik me heb aangekocht en beluisterd. daar the lioness vanaf de eerste luisterbeurt al een geweldige indruk op me maakte, was dit niet het zo geval met dit album. geen probleem dacht ik, dit zal meer een groeiplaat zijn, maar na meerdere luisterbeurten heb ik echter nog steeds hetzelfde gevoel: het is allemaal wat minder dan the lioness, dat -zoals hierboven al meermaals geschreven - rockiger is.
daarom interesseert de opmerking van de-noir me ook wel:
De-noir schreef:Ik bedoelde eigenlijk het verschil tussen de verschillende albums van Molina en zijn mannen. Aangezien alles tot aan dit album 'Rock' genoemd wordt, neem ik dus aan dat dat allemaal meer in de lijn van van The Lioness ligt en dat dit album een koerswijziging is? Of zit er nog verschil in voorgaande Songs: Ohia albums? Ah wat zeur ik, ik hoor het zelf wel
Toch bedankt voor de tips
klinken de andere songs: ohia albums eerder als the lioness of als the magnolia electric co? het zou leuk zijn moest iemand me dit kunnen vertellen, zodat ik de juiste songs: ohia albums aankoop om mijn collectie uit te breiden.
4,0
[permalink] geplaatst op 24 december 2009, 14:20 uurDeze plaat vormde een keerpunt van het Songs: Ohia project met wisselende muzikanten naar een vast orkest. Als het aan Jason zelf had gelegen (zie www.magnoliaelectricco.com) was dit geen Songs: Ohia album maar MEC album geweest. Als je meer in de stijl van The Lioness zoekt, kom je al snel bij Didn't It rain (mijn absolute #1 album) en Axxes & Ace.
4,5
[permalink] geplaatst op 24 december 2009, 14:21 uurGeen twee Molina albums klinken hetzelfde, natuurlijk. Evengoed kun je misschien de liveplaat Mi Sei Apparso... eens proberen. Een ander geluid dan Lioness, wel 'rockerig'. Overigens vind ik Magnolia Electric Co. ook erg rockerig. Helemaal als je 'm naast Ghost Tropic of Didn't It Rain legt.
Later werk als Magnolia Electric Co. kun je trouwens ook nog wel proberen.
/edit/
Didn't It Rain en The Lioness zijn w.m.b. echt twee ontzettend verschillende platen, hoor.

Axxess & Ace wellicht iets meer, inderdaad, hoewel dat natuurlijk weer de typische oude Molina-uithalen S:O is; ook een acquired taste.
Ik zou zeggen: niet zo vastpinnen op het rockerige, en gewoon proberen die hap.

4,0
[permalink] geplaatst op 24 december 2009, 14:22 uurMah meer country is dit wel. Ik heb toch een lichte voorkeur voor het 'minder drukke' werk.
4,5
[permalink] geplaatst op 24 december 2009, 14:23 uurCountryrock dan, ja - maar wel degelijk rock. Farewell Transmission, John Henry - hoe rockend wil je het hebben?
[permalink] geplaatst op 25 december 2009, 7:51 uurWat slowchat verwijderd