MENU

King Crimson - Starless and Bible Black (1974)

mijn stem
3,77
125 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EG

  1. The Great Deceiver (4:02)
  2. Lament (4:04)
  3. We'll Let You Know (3:40)
  4. The Night Watch (4:40)
  5. Trio (5:39)
  6. The Mincer (4:09)
  7. Starless and Bible Black (9:10)
  8. Fracture (11:18)
  9. The Law of Maximum Distress: Part 1 * (6:41)
  10. Improv: The Mincer * (4:21)
  11. The Law of Maximum Distress: Part 2 * (2:27)
  12. Dr. Diamond (Live, June 23rd 1973, Richards Club, Atlanta, Georgia) * (4:00)
  13. Guts on My Side (Live, March 19th 1974, Palazzo Dello Sport, Udine, Italy) * (4:30)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 46:42
 
 
Joy
geplaatst op 31 oktober 2009, 20:57 uur, permalink
veilige paadjes he, dat yes, en later ook genesis

avatar van kaztor
5,0
geplaatst op 2 november 2009, 12:34 uur, permalink
'Fracture was geen muziek meer'...

Stelletje sukkels daar....

avatar van Stijn_Slayer
3,5
geplaatst op 2 januari 2010, 15:37 uur, permalink
MuadDib schreef:
De opening is super met The Great Deceiver en Lament, The Nightwatch en Trio zijn vam een uitzonderlijke schoonheid en Frachture is adembenemend. Maar als geheel vind ik het geen overtuigend album. Het lijkt meer op een snel samengeraapte zooi (wat het ook werkelijk was en zooi is wel een erg negatieve benaming) En voorganger en opvolger zijn zo briljant dat deze toch een beetje tegenvalt.


Grotendeels mee eens. Track 1 en 2 vind ik geweldig, en ook 7 en 8, maar de rest weet mij toch minder te bekoren. Het is allemaal niet slecht, maar ook niet magisch.

avatar van Misterfool
4,0
geplaatst op 7 januari 2010, 20:30 uur, permalink
Bill Bruford schreef:
When you want to hear where music is going in the future, you put on a King Crimson album."


Ooit, ruim 40 jaar geleden, ontstond er nieuwe band. Zij brachten een album uit wat de muziekwereld, ten minste in Symfo kringen ,op zijn kop zetten. Het is Misschien wel het album dat de psychedelische rockmuziek deed veranderen in symfonische Prog. De naam van dit bandje: koning Crimson. Een erg goed debuut zeker maar wat schetst mijn verbazing, King Crimson wordt zonder blikken of blozen voorgedragen in het "nooit meer beter geworden na debuut” forum". Mensen, liefhebbers van King Crimson en alles wat er tussenin zit, ik ben het daar niet mee eens. Hoe goed dat het eerste album ook is het moet toch buigen voor alle albums uit 1973/1974 toen King Crimson tot monsterlijke hoogtes steeg.

Maar laten we niet te hard van stapel lopen. King Crimson is immers van ver, zeer ver gekomen. Het gat dat in the Court sloeg was onvoorstelbaar. in slechts 3 jaar was van de originele bezetting nog maar een man over: meester-gitarist Robert Fripp. King Crimson klonk toen al enorm anders dan in 1969, jazz was immers een steeds belangrijkere rol gaan spelen in het geluid van King Crimson. Enigste constante in het King Crimson geluid was de enorme aandacht voor opbouw en spanning. Deze constanten werden tot nieuwe hoogtes geholpen toen daar eindelijk het eerste album van, wat onder king crimson fans weleens, de heilige trilogie genoemd wordt, verscheen: Larks tongue in aspic.

Dat album mixte op geniale wijze avant-garde(met name de percussie),jazz,rock en op momenten zelfs metal. Echt duister ,op de titelnummers na, was het nog niet. Met dit album kwam daar echter verandering in. het geluid wordt heftiger, duisterder en in zeker zin ook onheilspellend. Wat bij Lark’s Tongue in aspic beperkte bleef bij een enkele uitbarsting wordt hier volledig doorgevoelt. Het hele album kent een zekere duistere, haast spookachtige sfeer. De opvolger red genaamd zou deze sfeer nog verder doorvoeren. dit album is dus een overgangsalbum van gestructureerde jazzrock naar een heftige haast metalachtige uitbarsting.

Het nummer wat als eerste opvalt is Fracture. Het lijkt wel of het begrip tour de Force voor dit nummer is uitgevonden. Een duistere horrorrit. Langzaam komt de gitaar op. Als een onheilspellende gedaante uit de mist. Langzaam maar zeker volgt daar ook de viool. De spanning is nu al om de snijden en het nummer is nog maar net begonnen. De gitaar van Fripp gaat even naar de achtergrond ten gunste van de percussie van Bill Bruford. En al weer stijgt de spanning en net als het werkelijke moorden tempo lijkt af te zwakken worden wij opschrikt met een van de luidste uitbarstingen ooit. Mijn boxen staan op springen. Echt alles wordt uit de kast getrokken om de luisteraar te overdonderen met een verassende finale met in de hoofdrol de viool. Verdwaasd blijf ik achter als de laatste noten van dit meesterwerk wegebben. King Crimson flikt het alweer.

Fracture is samen met Starless(en vooruit ook 21st century schizoid man) het archetypische King Crimson nummer. Na het beluisteren van deze nummers weet je waar bands als tool de mosterd halen de bovenstaande opmerking van Bill Bruford mag men dus ook letterlijk nemen. Perfecte opbouw, en perfecte spanning. Er bestaat haast geen andere band die zo goed een climax kan neerzetten als deze koningen.

Het andere nummer wat al gauw opvalt is Lament. Dit nummer ademt werkelijk tool. Na het heftige eerste nummer zou het King Crimson traditie zijn om nu een rustiger nummer in te zetten en zo lijkt het dan ook, in het begin dan. King crimson zou king crimson niet zijn als ze de sfeer van een nummer niet volledig om kunnen gooien. De bas wordt er lekker dik ingegooid voordat we compleet overhoop worden geschoten met knalharde gitaren. John wetton schreeuwt geweldig mee. Ook weer een heerlijke tekst overigens:


But now it seems the bubble's burst
Although you know there was a time
When love songs gathered in my head
With poetry in every line


Wat ook opvalt zijn de improvisaties , de enigste reden waarom dit voor mij net geen meesterwerk is. Trio is nog erg goed door het goede samenspel maar we let you know vind ik eigenlijk erg zwak er zit niet echt een duidelijke lijn in en als pure improvisatie is het te pover.

Ik adviseer iedereen die houdt van stevige rock en/of jazz om red,larks tongues in aspic,starless and bible back en de livealbums USA en the Great Deciever aan te schaffen. Je weet niet wat je hoort zo goed. Ik onderschrijf de bovenstaande opmerking van meneer Bruford dan ook geheel. Voor mij is King Crimson in ieder geval de beste band aller tijden en dan met name de albums uit 1973 en 1974.

Beste nummers: fracture,lament
Slechtste nummers: we let you know,the mincer

5,0
geplaatst op 28 mei 2010, 20:17 uur, permalink
en dan zijn de "slechste" nummers nog steeds behoorlijk goed hoor.

deze plaat is niet zo helder qua productie als Lark's en Red , wellicht omdat het redelijk wat live-elementen bevat. ik vind dat eigenlijkjwel bijdragen aan de sfeer van het album , het klinkt warmer dan voorgenoemde platen ( vooral night watch , trio).
Ik vond deze plaat als 16-jarige eens tussen een stapel oude lp's van een oom van mij op zolder , toen ik hem voor het eerst hoorde wist ik niet wat me overkwam , nog nooit zo iets gehoord.

Waarschijnlijk is deze KC me dan ook het dierbaarst .

later nog enthousiast een gesprek begonnen met die oom over deze plaat , maar die bleek het toch maar vage muziek te vinden ,'
een jeugdzonde.

ben nog steeds blij dat ik dat ding vond , gaat voor mij ook iets magisch van uit , die hoes , en dan dat stukje tekst op die hoes , : this night wounds time" of zoiets , maar vooral die muziek natuurlijk

tot zover mijn gemijmer.........

avatar van Misterfool
4,0
geplaatst op 28 mei 2010, 20:35 uur, permalink
meer gemijmer A.U.B

slechste" moet je dan ook relatief zien. Deze nummers klinken toch iets minder als een goed afgewerkte compositie en meer als een jam. The mincer is op zich wel mooi maar wordt nogal irrtant afgebroken. We let you know is het enige naar mijn idee ondermaatse nummer op dit album.

ik was toevallig ook 16 jaar oud toen ik deze ondekte( december 2009). beetje bij beetje begint king crimson mijn favoriete band te worden. Dit album is erg goed. Hoewel het naar mijn inzien wat mager afsteekt tegen de zeer sterke voorganger en de absoluut overdonderende klassieke opvolger.

5,0
geplaatst op 11 augustus 2010, 0:36 uur, permalink
@ Misterfool

is op kant A wellicht de meest "poppy" plaat van KC en op kant B staat Fracture. Dat werkt bij mij wel. Beter dan Larks. Tja en dan die opvolger , dat is gewoon klassiek met hoofdletter K.

vond het ook leuk dat mn nieuwe postcode eindigt met KC ( kan ik goed onthouden) , maar dit terzijde

avatar van Aquila
 
geplaatst op 11 augustus 2010, 9:59 uur, permalink
Misterfool schreef:
We let you know is het enige naar mijn idee ondermaatse nummer op dit album.
'We'll Let You Know' vind ik ook het minste nummer van het album, al was het maar, omdat het wordt gevolgd door dat betoverende 'The Night Watch'.

Nu moet ik zeggen dat ik het nummer net vanaf mijn iPod beluisterd heb (heb het album in zijn geheel even opgezet). Ik heb nieuwe oordopjes bij mjin iPhone (Shure) en moet zeggen dat ik net wel wat nieuwe dingen hoorde in 'We'll Let You Know' die het wat diepte gaven. Ergens halverwege, dat ik dacht: 'hé mooi effect'. In mijn eigen bespreking noem ik al de Piano van David Cross. Die hoorde ik nu dus beter, moet wel zeggen dat dat een toegveoegde waarde was geweest en het nummer dus lijdt onder de matige opname.

4,0
bobbee
geplaatst op 3 oktober 2010, 21:40 uur, permalink
Misterfool schreef:
:ik was toevallig ook 16 jaar oud toen ik deze ondekte( december 2009).


Ik was (toevallig) 17 toen hij uitkwam en in tegenstelling tot de oom van Steven is het voor mij geen jeugdzonde. Het is nog steeds een monument, dat net als Deceit van This Heat een mijlpaal is in de geschiedenis van de progressieve muziek.

avatar van kaztor
5,0
geplaatst op 9 oktober 2010, 17:54 uur, permalink
Ik vind de losse jam-stukjes eigenlijk wel werken op dit album.
De eerste helft van We'll Let You Know klinkt als een warming up-je, en als je denkt dat het echt gaat beginnen eindigt het al. Maar dat funky stukje muziek vind ik toch erg lekker klinken.

The Minder klinkt alsof je een donkere grot verkent. Dat eindigende stukje tape geeft je het gevoel uit een lugubere droom te ontwaken.
Maar toch had ik liever het hele nummer ergens op willen horen.
Staat dat eigenlijk op de Great Deceiver box-set?

avatar van Aquila
 
geplaatst op 9 oktober 2010, 19:53 uur, permalink
kaztor schreef:
The Minder klinkt alsof je een donkere grot verkent. Dat eindigende stukje tape geeft je het gevoel uit een lugubere droom te ontwaken.
Maar toch had ik liever het hele nummer ergens op willen horen.
Staat dat eigenlijk op de Great Deceiver box-set?

Nee, The Mincer staat niet op die box. Sterker nog, ik bezit nog 5 live-CD's uit de Collector's Club reeks uit de periode '72-'74 en op geen enkele staat er een live versie van The Mincer.

Op de 40th Anniversary remaster is de eindigende tape strook iets aangepast, maar het einde is nog steeds abrupt.

avatar van kaztor
5,0
geplaatst op 9 oktober 2010, 20:22 uur, permalink
Hoeveel is er dan toegevoegd aan The Mincer?

avatar van Aquila
 
geplaatst op 9 oktober 2010, 21:01 uur, permalink
kaztor schreef:
Hoeveel is er dan toegevoegd aan The Mincer?

Verwaarloosbaar, iets tussen nul en een halve seconde.

Op een Peter Hammill album is het ook ergens (ik meen op Nadir) in de remaster op zelfde wijze hersteld (ik begin nu zelfs te twijfelen of het bij The Mincer eigenlijk ook qwl is - maar ik heb de eerste CD uitgave niet meer in bezit - om het te checken).

avatar van rock-rick
5,0
geplaatst op 30 november 2010, 23:39 uur, permalink
Mijn favoriete King Crimson album. In het voorgaande album is Wetton's stem nog wat ongeoefend en in Red is zijn stem juist erg goed, maar hier zit het er precies tussenin. Dat zorgt ervoor dat zijn stem geweldig past bij de sfeer van dit album. Ook is ieder nummer op dit album geweldig, met The Night watch, Trio en uiteraard Fracture als uitschieters.
Echt alles aan dit album is goed, al duurde het wel een behoorlijke tijd tot ik me dat besefte
. Verdient wel een hele hoge plaats in de top 10 die ik nog moet maken.

avatar van Aquila
 
geplaatst op 30 november 2010, 23:41 uur, permalink
Wetton's stem komt wat mij betreft op de live albums het meest tot zijn recht. Maar het staat buiten kijf dat zijn stem een belangrijke bijdrage levert aan de schoonheid van de KC-incarnatie.

5,0
geplaatst op 25 maart 2011, 20:00 uur, permalink
rock-rick schreef:
Mijn favoriete King Crimson album. In het voorgaande album is Wetton's stem nog wat ongeoefend en in Red is zijn stem juist erg goed, maar hier zit het er precies tussenin. Dat zorgt ervoor dat zijn stem geweldig past bij de sfeer van dit album. Ook is ieder nummer op dit album geweldig, met The Night watch, Trio en uiteraard Fracture als uitschieters.
Echt alles aan dit album is goed, al duurde het wel een behoorlijke tijd tot ik me dat besefte
. Verdient wel een hele hoge plaats in de top 10 die ik nog moet maken.


ik was op die leeftijd van rock-rick ook helemaal leip van deze plaat ( en nog steeds), dit is dus waarschijnlijk de KC plaat die het meest appelleert aan het jong-volwassen zijn ofzo. het is denk ik ook 1 van de meest melancholische KC platen vooral vergeleken met de veel minder "warm" klinkende opvolger en voorganger.

avatar van rock-rick
5,0
geplaatst op 25 maart 2011, 20:10 uur, permalink
De sfeer op dit album is inderdaad wat warmer dan op Red (die samen met Crimson's debuut dit album alweer ingehaald heeft). Dit album heeft alleen een wat intiemere sfeer naar mijn mening. Dat komt ook omdat je af en toe hoort dat het live is. Daarnaast staan hier The Night Watch, Trio en Fracture op.

5,0
geplaatst op 25 maart 2011, 20:26 uur, permalink
vind ook Red bij nader inzien nog iets beter dan deze , ITCOTCK nog steeds niet (alhoewel klassieker natuurlijk)

avatar van Stalin
 
geplaatst op 3 juni 2014, 8:46 uur, permalink
Na de megalomane boxset van RED vorig jaar, gaat ook Starless and Bible Black een soortgelijke behandeling krijgen.

DGM is pleased to confirm that an October release date has been set for Starless, a multi-disc CD/DVD-A/Blu-Ray boxed set featuring live and studio recordings from October 1973 to April 1974.

This set will feature the first complete release of the blue tapes - the highest quality reel to reel direct to stereo/soundboard live recordings of King Crimson from the era with many appearing on CD for the first time. More details of the content will be announced nearer the time of release as will the pre-order page.

In the meantime if you were you in the audience at any of the gigs listed below and would like to share your memories of the concerts for possible inclusion in the booklet then drop a line to sidsmith at dgmlive dot com as soon as possible. If you’re sitting on any pix, tapes or any other Crimson related items from this period now is the time to get in touch and send them in.


Bron

En morgen worden nieuwe tourdata King Crimson bekend gemaakt.