Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

Ik dacht al, want die meuk van Pearl Jam en Nirvana vind ik niets aan.

Laat ik gewoon **** doen trouwens. Prima album.

Valt me op dat het nummer Rocket nauwelijks genoemd wordt bij de favorieten. Dat nummer viel me toch meteen al op in positieve zin. Lekker euforisch, je krijgt er zo'n heerlijk vrijheidsgevoel bij. Misschien komt het ook wel omdat ik de combinatie van vier akkoorden refreinen en smashing pumkins heel lekker vind smaken?

Rocket is een van de meest toegankelijke song van Siamese Dream. Een lome rocker volgens recept Alice in Chains en Soundgarden. Was dit geen single destijds?

Ja idd dat was de 4de single van deze plaat... ik weet niet of dit toendertijd zo'n succes was want ik was toen gewoon weg te jong om het beseft te hebben.

Toffe verse in de song Rocket blijft toch...

'Bleed in your own light'. I wanna fuckin' bleed in my own light, not in Kurt Cobain's, not in Perry Farrell's. I wanna go down in my own fuckin' ship. That's what I'm about.

Vroeger vond ik Mayonaise de mooiste. Nu weet ik gewoon niet meer. Soma is fantastisch. Disarm een klassieker. Geek USA een rollercoaster. En ga zo maar door.

Mayonaise blijft gewoon een prachtig lied net als Soma maar met Geek USA heb ik het niet onmiddelijk begrepen...

Deze plaat kan zo maar eens uitgroeien tot een van mijn all-time favorieten. Des te vaker ik het luister, des te meer besef ik dat deze plaat compleet klopt. De eerste zes nummers zijn, door de kortere speelduur van de meesten van hen, een geweldige rollercoaster rit. Het hardere, catchy klinkende SP komt hier op perfecte wijze naar voren. Disarm is vervolgens het keerpunt waarna men naar langspelers gaat die werken richting climaxen en dergelijke. En eigenlijk vind ik hier tegenwoordig ook nog nauwelijks stoorpunten. Soma en Geek USA zijn fantastisch. Silverfuck is fenomenaal. Mayonaise begint nu ook te groeien. Alleen Spaceboy moet ik nog wat vaker horen denk ik. Na Silverfuck had het album heel logisch afgesloten kunnen worden. Dapper als deze band is (dat claimen ze zelf ook op Rocket) sluiten ze af met twee kortere, maar wel heel goede, nummers.

Met ieder album dat ik ontdek voel ik meer affectie voor de muziek uit het begin van de jaren 90. Een ontzettend creatieve periode. Of ik deze beter vind dan Loveless en Ten? Nu durf ik dat nog niet te zeggen, misschien ertussenin.

Dat klopt Dn!S

Hoe meer je er naar luistert, des te beter de ware aard van deze pumpkins naar boven komt. En die is heel sterk.

Alhoewel de nostalgie van de jeugdjaren daar ook wat voor tussen zit.

Wat is Cherub Rock toch een ongelofelijk vette opener, zeg. Je zit meteen helemaal in het album, ik had echt geen betere opener kunnen bedenken. Echt zo'n heerlijk rocknummer, meezingbaar ook, als dat nummer opstaat, dan moet het volume toch echt even wat harder hoor.

Naar mijn bescheiden mening misschien wel één van de beste albumopeners ooit!! Die roffel, die gitaar, de bas die er in komt en dan bam!

Dit is zonder meer het beste Pumpkins album. Het begint lekker dreigend en het gaat er verder lekker ruig aan toe in de wat stevige nummers. Af en toe een prachtige ballad en je hebt één van de beste albums ooit gemaakt.

Ik was toch weer eventjes op de Smashing Pumpkins uit gekeken, maar toen ik vandaag deze CD zag liggen kon ik hem echt niet laten liggen, en het is geen miskoop, echt een geweldige CD!

Tja, uitgekeken zijn op Smashing Pumpkins terwijl je hun beste nog hebt laten liggen, dat is ook niet vol te houden.

Proficiat met je aankoop.

Alleen al voor Disarm de moeite, als je 't mij vraagt.

Ergens in 1991 werd op televisie een verslag van het Ein Abend In Wien festival uit gezonden.
Daar lieten ze een vrij lang fragment zien van Smashing Pumpkins die het nummer Silverfuck speelden.
Erg indrukwekkend.
Pas in 1993 zou dit op een studio album terecht komen.

Midden zomer 1993.
Siamese Dream beloofde een broeierige zomer.
Precies op het juiste moment uit gebracht, want dit album ademt het festvalsfeertje.
Cherub Rock is de ochtenddauw van het gras voelen, dat het kriebelende gevoel van grassprieten tussen je tenen verzacht.
Vervolgens volgt de One Night Stand met dat meisje met die sproeten en rode krullen in Quiet. De eerste dag ergens opgedoken op het campingterrein.
De geur van platgetrapte paardebloemen vormen Today, terwijl Geek U.S.A. de vieze zweetvoeten en de lucht van omgegooide Dixie toiletten vormt.
Luna is het overnachten op een station, na het missen van de laatste trein terug naar huis.

Ja, in deze periode was Smashing Pumpkins duidelijk de ideale festivalband.
Meisjes droomden massaal weg bij Disarm, terwijl jongens dus helemaal los mochten gaan op het geprezen Silverfuck.
De ultime rockband uit de jaren 90, met een boomlange frontman in de persoon Billy Corgan.
Billy Corgan die toen nog alles in zich had.
Mysterieus, stoer, charismatisch, verwijfd, dromerig.

Helaas zelf nooit live mogen aanschouwen in die periode, als student keuzes moeten maken.
Achteraf gezien ook wel eens een verkeerde keuze.