King Crimson - Red (1974)

Als dit het hoogtepunt is van prog, dan kan ik gelukkig sterven.. want dit is een meesterlijk album! Mag de rest (Egg, Jethro Tull, andere onzinnaam) minder zijn.. dan snap ik waarom ook prog rock maar uit enkele hoogvliegers bestond. Ik heb het gevoel dat ik het bij het juiste einde heb in deze, maar dat heb je met goede muzieksmaak al snel.

Met de volgende zin wilde ik eigenlijk beginnen:
Hoe moet je een album beoordelen waarvan drie nummers geniaal zijn (Starless, One More Red Nightmare en Fallen Angel), één nummer goed (Red) en één crap (Providence)?

Echter zit ik terwijl ik dit tik naar Providence te luisteren en valt zowaar het kwartje! Ik sloeg dit nummer altijd over omdat het toch maar gepingel om niks was. Nu snap ik niet waarom ik dit niet eerder goed vond. Waarschijnlijk niet genoeg aandachtig geluisterd.

Ik had het kunnen weten want het "gepingel" van Omar Rodriguez Lopez kan ik ook erg waarderen.

Nu zijn het toch 5 sterren geworden.

Veel mensen knappen af op dat soort (typisch King Crimson) nummers, daarmee bedoel ik nummers als Moonchild en Providence. Gelukkig is bij jou het kwartje gevallen , misschien ben je nu ook een motivatie voor de anderen om het nog maar eens te proberen .

Toch maar in mijn top 10 gezet. Ik houd er niet zo van twee keer een artiest in mijn top 10 te hebben staan, maar dit album is toch te mooi.

Geweldig album begint met het meesterlijke RED dan het nog betere Fallen Angel Daarna misschien het beste nummer One More Red Nightmare. Met Providence heb ik niet zoveel het is niet slecht maar ook niet geweldig. Gelukkig komt daarna Starless wat zo mooi is dat ik dat niet kan beschrijven 5*****

Leuk om te horen, als je dit mooi vind zal je misschien Barclay James Harvest ook wel leuk vinden .

BJH en King Crimson hebben inderdaad meer overeenkomsten dan mensen graag willen...

Vooral als King Crimson rustig aan doet, roepen ze dezelfde sfeer op... Pas als ze gek gaan doen, zoals op Providence, krijg ik het benauwd, en vraag ik me af, wie ze er nu eigenlijk een plezier mee willen doen...

Het middenstuk op de saxofoon van Starless is zo waanzinnig mooi....

Ze zullen het vast niet aan mij gedacht hebben tijdens het opnemen van Providence, maar ze doen me er zeker een plezier mee .

Toch liefhebbers voor die track


De meesten die ik spreek over Red, die vinden toch met name die track een beetje vervelend... Is wel de enige song met David Cross en Bill Bruford doet wat interessante percussieve dingen...

Maar een goede jam is voor mij toch iets geheel anders, dan dit gedrocht

Het nummer laat dan ook gelijk maar even zien wat een geweldige toevoeging David Cross was voor King Crimson. Hij kon indrukwekkend goed improviseren, wat voor King Crimson erg belangrijk was.


Je bent, zoals je eerder al zei, niet de enige die dat vind .

Ik ben het dan weer met rock-rick eens: providence is een prachttrack. Camperen op een verlaten(of toch niet helemaal ) kerkhof. Chaotisch is het nummer zeker, maar stukken genietbaarder dan zeg maar een Moonchild.

Een spannend en onvoorspelbaar nummer inderdaad, je raakt ook helemaal in de juiste sfeer voor misschien wel het mooiste stuk muziek ooit: Satrless .


Ik vind zelf Moonchild wat beter, maar ik vindt dat dan ook één van King Crimson's beste nummers.

Deze plaat net nog eens beluisterd, en ik moet toch concluderen dat ik dit nog een stuk sfeervoller vind dan 'In The Court of the Crimson King'.

Gisteren weer eens beluisterd en er komt een halfje bij. Toch wel indrukwekkende muziek. Legt het nog wel af tegen In The Court, maar het zijn niet echt vergelijkbare platen. Ik sluit echter absoluut niet uit dat dit ooit mijn favoriet wordt.

Fantastische King Crimson, die ik nog niet zo lang geleden ontdekte dankzij de top 40 van de jaren 70 van Chevy. Ik was pas geleden in Sevilla (op vakantie) en ontdekte daar een platenzaakje met echt veel mooie vinyl. Heb daar o.a. deze en Lark's Tongues op de kop getikt. Sinds mijn thuiskomst vorige week heb ik deze plaat alweer meerdere keren geluisterd en wordt met de draaibeurt beter en beter. Sterke songs, fantastische muzikanten en mooie variatie tussen harde en rustige passages. Red is een van de betere instrumentale tracks die ik ken. Blijft ook steeds in mijn kop zitten, waardoor ik 'm de halve dag loop te fluiten of neuriën. Ik weet nog niet wat ik van Providence moet denken, maar ik begreep uit eerdere posts dat King Crimson er genoegen in schept om op ieder album minstens 1 pielnummer te zetten. Het zij zo, de overige 4 nummers zijn geweldig, met name Starless, dat een ongekend mooie opbouw naar een daverende climax heeft. Hulde!! King Crimson heeft er een fan bij!

Stiekem is dit mijn favoriete King Crimson bezetting...en mijn favoriete KC album...
Het trio albums dat volgde op Red vind ik nogal allemaal op elkaar lijken qua klankkleur. Hier lijkt de band wel bevrijd.

Erg mooie Prog plaat, de rifs zijn erg goed en John Wetton zingt fantastisch.
Mijn favoriet is het titelnummer de sfeer die die song uitstraalt is prachtig neergezet en ook de rifs zijn fantastisch. 4*

Als liefhebber van ''old school'' progessieve rock heb ik King Crimson altijd wat op afstand gehouden.
Wel eens wat getracht te luisteren, maar het kwartje wilde maar niet vallen.
Ben door mijn zoon momenteel geinteresseerd geraakt in de band Tool , die KC als duidelijke inspiratiebron door laten klinken.
Door het fenomeen You Tube(wat moeten we toch zonder tegenwoordig) toch eens King Cimson bij de kladden gepakt.
Red komt hier heel goed voor de dag en ik begrijp dat dit wel 1 van de memorabele albums is van Fripp en Co.
Interessante line-up natuurlijk ook. John Wetton en Bill Brufford zijn eredivsie waardig.

Deze plaat dus bij de kladden gepakt. Ik geef toe het is even wennen. Fripp heeft een zeer felle en niet te vermijden manier van spelen. Is ook erg op de voorgrond , maar de riffs zijn van zeldzame klasse.
Niet helemaal onbekend voor mij , want ik ken zijn werk met David Sylvian vrij goed.
Dan het album.
De titelsong hakt er gelijk erg raak in. Brufford erg goed en Fripp's riff en melodielijnen zijn perfect.
Fallen Angel is een song die wat gas terug neemt. Wetton zingt buitengewoon sterk. Herkenbaar zoals in UK. een jaar of 4 later.
One More Red Nightmare is tevens een rake song. Een beetje industrial ( al bestond die term in ''74'' nog lang niet . Erg kil , maar o zo spannend. Geweldige ritmiek , eigenzinnig en misschien wel het hoogtepunt van deze plaat.
Providence , tja wat moet je daar over zeggen. Freeprog (i.p.v Free Jazz.) Het is iets wat je vaker moet horen.
Origineel gevonden , maar het is meer een verzameling van effecten en percussie , dan een song . Ik kan dat nog niet op waarde schatten.
Starless was al bekend voor mij . ( wetton speelde het regelmatig tijdens soloshows.)
Een in vorm geweldige song , al klinkt het wat mat , maar dat heeft ook met het tijdsbeeld te maken. Het freaky stuk is knap, maar vind de emotie in het begin het beste van de song.

Een knappe plaat en het kan waarschijnlijk alleen nog maar beter worden. King Crimson's muziek heeft tijd nodig om door te dringen, maar dit smaakt wel naar meer.
Ik ga Discipline en Beat ook eens aandachtiger luisteren. Vind ik ook een interessante episiode.

Discipline kon ik al , maar heb die snel terzijde geschoven. Van Beat ken ik een paar nummers , maar wellicht heb je gelijk om de beginperiode eerst te ontdekken.

Ik vind deze inmiddels beter dan In the Court of the Crimson King, hoewel beide haast niet te vergelijken zijn. Het debuut is veel kleurrijker en afwisselender dan Red, elk nummer vormt een wereld op zich. Red heeft juist een overkoepelende, vrij donkere sfeer en wat meer spanning. Binnenkort zou deze weleens in score omhoog kunnen gaan, hij wordt almaar indrukwekkender.

Ja, bij mij begint hij ook beter als de Crimson King te worden. En Starless is natuurlijk een van de mooiste nummers die er is. Echt 14 minuten lang wordt je in je greep gehouden en het begin is echt hemels!

Welke beroemde horror-schrijver woonde ook alweer in Providence? En hoor ik daar Erich Zann op viool?

H.P. Lovecraft?
Edgar Allan Poe? (Die komt uit Boston, maar in mijn herinneringen link ik Providence daar wel aan.)

Heerlijk album. Perfecte 70's prog met een afsluiter van jewelsten. Één van de mooiste nummers ooit.