Trevor Rabin - Armageddon (1998)

Na een tijdje werd er een handtekeningen actie georganiseerd om Rabin's score als nog uit te brengen (nadat op een commerciele onzin soundtrack slechts 1 suite stond).En dat gebeurde dan ook.
Een van de weinige keren naar mijn weten dat zo'n actie voor een filmscore effectief was. Het resultaat is klein beetje uit balans, tenminste op deze cd-uitgave. Rabin laat zo zijn rock verleden weer naar boven komen door het weer heerlijk laten grommen van zijn rockgitaren en trillen. Hlaas zijn er ook tracks die veel aan country doen denken. ''Oil Rig en Armadillo'' zijn twee van die tracks die een humoristisch doel hebben. Naast deze onzinige tracks zitten er prachtige lieflijke thema's tussen, uitgevoerd door de piano en violen. Als een leidmotief is dit prachtige thema door de score heen te horen, soms in een andere uitvoering maar vaak aanwezig. Dan is er het main theme, vaak enorm bombastisch en patriotistisch van vorm. Hier is waar Rabin helemaal losbreekt zoals het hoogtepunt te horen is in ''Launch''. Harry Gregson Williams deed wat additional muziek, op deze cd alleen te horen in ''Launch'' aan het begin (de betoverende Ierse violen). Rabin neigt ook nogal eens om zomaar los te barsten. ''Evacuation'' bewijst hoe bekwaam hij is met snelle percussie en de violen het dramatische aspect eraan toevoegen. Voor meer werk van Rabin en Gregson-Williams is er de bootleg uitgaven van circa 120 min met veel alternatieve tracks en al het overige, wat een beter beeld geeft van het geheel. 5 sterren

ja hoor dit is DE score, ik bedoel nog steeds mijn favoriets, ook al vind ik het spijtig dat er niet veel meer dan een synth gebruikt is.
Maar bijvoorbeeld shuttle crash is enkel te horen op de complete score, wat zeer spijtig is, omdat het één van de beste momenten van de hele score is.
Ik zou over deze score uren kunnen praten, maar ik hou het gewoon zoals Neo (die al uitgebreid de score besprak) bij: 5 DIKKE STERREN => Trevor Rabin: ongelooflijk wat je hier doet!

Burn Around The Moon blijft van die 2-disc voor mij toch wel het nummer!

Was ooit een van mijn favoriete, maar in de loop der jaren is mijn liefde voor echte kwaliteit voor een groot deel boven vermakelijke (en toch goede dramatische emoties met een boel fladder electronica) uitgestegen. Luisterde deze ooit enorm vaak, tot ik een tijdje terug het weer eens terug hoorde...

De 2 cd vind ik trouwens erg goed, is het niet dat de komische noten met country achtige geluiden het geheel een beetje minder maakt.

In 1998 was kon ik er geen genoeg van krijgen. Nu zijn er nog steeds passages die mij erg bijblijven. Neem het dramatische thema wat voor het eerst opduikt voordat ze voor de camera in slow motion naar het platform gaan en bij een essentieel eerste dramatisch moment in de ruimte terugkeert (en een x-aantal keren daarna).