The Beatles - Rubber Soul (1965)

Sandokan-Veld-je bent "Help"vergeten!

Nee, maar mijn recensie daar is inmiddels alweer begraven onder verdere discussies

Ja , Sandokan , jouw epistels maken heel wat (positieve) reacties los.
En terecht. Ze zijn prettig leesbaar en bovendien interessant.
Zo ook jouw stuk over een van de absolute meesterwerken uit de pophistorie Rubber Soul.

Ik zou op enige punten kritiek kunnen leveren. Zoals op de zinsnede: "Tot ieders verassing bleek het bandje dat passé leek".
Maar ik wil niet zeuren . Je verhaal is gewoon te goed daarvoor.

Met de mes op de keel , verklaar ik Norwegian Wood ook tot mijn favoriete Rubber Soul track.

Ja! Hoe kan ik die gemist hebben!
Overigens is wel grappig om te zien dat sinds A Hard Day´s Night de vraag wie de ´baas´ is in de Beatles aan de orde komt. McCartney is enorm aan het groeien als bassist (The Word, Michelle, Nowhere Man) en als songschrijver!

Ik doelde natuurlijk op de invloed van bands zoals The Who, die de Beatles dreigden in te halen rond die tijd met een gewaagdere, volwassenere sound, en hoe de Beatles daardoor weer werden gedreven om hun eigen grenzen te verkennen. Maar om te impliceren dat de Beatles op dat moment door iedereen als passé werden gezien, is natuurlijk inderdaad veel te kort door de bocht.

Wederom erg bedankt voor je commentaar. Ik ben allang blij dat ik deze site ken, waarop ik mijn obsessie voor popmuziek kan delen met mensen die net zo gek zijn als ik

Sandokan-veld--> je analyse klopt voor wat betreft hun 'geluid', maar zeker ook de thema's die worden aangesneden en de manier waaróp! Twee jaar hiervoor waren het simpele liefdesliedjes; hier beschrijft Lennon een ingewikkelde affaire, hebben we een ondeugend rockliedje met een punchline, een ballade van iemand die zijn leven tot nu toe beschrijft...
Grappig genoeg was het een eerste aanzet tot een concept-album; aan de ene kant wilden de mannen liedjes schrijven als komische sketches; Norwegian Wood en Drive My Car slagen daar wel in. Aan de andere kant rees het idee om meer autobiografisch te werk te gaan a la In My Life. Uiteindelijk is dat laatste blijven liggen tot de prachtige single Penny Lane/Strawberry Fields Forever werd opgenomen eind '66.