19 stemmen | gemiddelde 3,47
Verenigd Koninkrijk
Score
Label:
MGM
All Time High (3:05)
met Rita Coolidge- Bond Look Alike (3:01)
- Miss Penelope (Dialogue) (0:30)
- 009 Gets the Knige and Gorbinda Attacks (3:09)
- That's My Little Octopussy (3:25)
- Arrival at the Island of Octopussy (3:25)
- Introducing Mr. Bond (Dialogue) (0:09)
- Bond at the Monsoon Palace (3:06)
- Bond Meets Octopussy (3:37)
- Poison Pen (Dialogue) (0:34)
- Yo Yo Fight and Death of Vijay (3:47)
- The Chase Bomb Theme (1:59)
- The Palace Fight (1:59)
- All Time High (End Credits) (4:35)
4,5
[permalink] geplaatst op 19 maart 2004, 4:17 uur Octopussy is in het eerste oogopzicht een redelijke 007 soundtrack, niet al te bijzonder gezien er weinig spectaculaire tracks zijn zoals bijvoorbeeld het geval is bij the living daylights. Bij octopussy zijn niet echt drukke achtervolgings nummers waarbij je flink opgehitst raakt....nee octopussy heeft voornamelijk rustige zachte nummers.
Op zich ben ik daar niet echt dol op, maar bij deze fim moet ik zeggen dat ze dusdanig wel redelijk zijn en er mee doorkunnen. Beter zelfs, na een paar keer luisteren is het dan misschien nogsteeds wel een vrij rustige en soepele soundtrack, maar wel een ontzettend mooie, eentje die zeker niet vergeten mag worden en toch in mn top 5 is beland van beste 007 soundtracks.
Waar John Barry deze keer erg goed gelukt is een flinke portie spanning in al zn nummers deze keer over te laten komen. Bond look alike, Bond at monsoon palace en vooral the chase bomb theme zijn verukkelijk. Ze zitten vol spanning en suspence, je ziet bond bijna rond gluipen om de sinistere zaakjes in de gaten te houden, ik krijg iedere keer kippenvel als ik deze tracks dan ook luister....die 3e is dan wel het beste, maar die eerste 2 hebben ook nog een leuk vleugje van de 007 theme erdoor verwerkt...iets wat ik altijd wel kan waarderen.
009 gets the knife en the palace fight zijn de "agressieve" nummers, verre van het kaliber waarmee David Arnold je oren volpompt met bas en actie, maar ze zijn in vergelijking met de rest een beetje opgefokt, wat sneller, lekkere achtervolgings muziek dus zoals het ook kan....zonder al dat lawaai.
De 3 korte dialogen die geplukt zijn uit de film zijn opzich wel geinig en zorgen voor een "heej dat is ...." effect maar na een keertje of 3 ken je het weer wel, verder weet ik ook niet echt wat je er mee kan doen....voor een experiment was het geslaagd dat wel, en last zal je er ook niet van hebben gezien ze ontzettend kort zijn....het is al over voordat je het merkt.
na het herluisteren van het album toch de 3,5 aangepast naar een 4,5....
4,0 [permalink] geplaatst op 28 juli 2005, 2:03 uur Probleem met Octopussy is dat je met zo'n titel geen fatsoenlijke titelsong kan laten zingen door iemand. Goldfinger, You Only Live Twice... Allemaal zeer klinkend. Vandaar dat er besloten werd om het om te dopen tot All Time High. Dat was eigenlijk hetgeen wat een een vloek hierop deed heersen; het is absoluut de minste, zelfs Garbage met TWIN was aanstekelijker.
4,0 [permalink] geplaatst op 28 juli 2005, 11:56 uur davidov schreef:
Ze zitten vol spanning en suspence, je ziet bond bijna rond gluipen om de sinistere zaakjes in de gaten te houden, ik krijg iedere keer kippenvel als ik deze tracks dan ook luister.
Die fluit en andere instrumentatie wat het geluid van Octopussy kenmerkt, is nog nieuwsgieriger dan bij andere Bond scores. Het is haast als ene klein kindje wat stiekem rondsnuffelt. Echter ter ondersteunig van het sinistere werkt het inderdaad goed.
009 gets the knife en the palace fight zijn de "agressieve" nummers, verre van het kaliber waarmee David Arnold je oren volpompt met bas en actie, maar ze zijn in vergelijking met de rest een beetje opgefokt, wat sneller, lekkere achtervolgings muziek dus zoals het ook kan....zonder al dat lawaai.
Na Conti's ook niet onaardige score was het ook weer Barry die met groter orchestraal geweld op de proppen kwam, maar met express knullige geluid van bv. The Palace Fight. Dat is hoe serieus Barry Bond neemt.
4,5 [permalink] geplaatst op 4 augustus 2005, 20:08 uur Dat was eigenlijk hetgeen wat een een vloek hierop deed heersen; het is absoluut de minste, zelfs Garbage met TWIN was aanstekelijker.
En voor veel mensen is dit juist een favoriet dacht ik....
Niet voor mij hoor, kvind er "smaak noch kraak" aan
Knullig valt vind ik wel mee trouwens... maar barry zal wel een beetje uitgekeken zijn tegen de tijd dat hij bij deze film aankwam
4,0 [permalink] geplaatst op 4 augustus 2005, 21:00 uur Dat laatste kan ik begrijpen, maar echter later kwamen er met tussen pauze, met een score door iemand anders, weer uitstekende uit voort van Barry. Na wat adempauze weer vers bloed aanleveren.
3,0 [permalink] geplaatst op 13 juni 2006, 1:44 uurRedelijk goede soundtrack van Barry, maar kan niet tippen aan zijn werk uit de jaren 60.
Jammer dat bij de geremasterde versie geen bonustracks te vinden zijn.
De al eerder op nieuw uitgebrachte versie (waar van de hoes hier boven staat afgebeeld) bevatte wel een paar stukjes gesproken woord uit de film, oa Bond met Moneypenny, maar of je daar nou veel aan hebt?
De eerste versie op cd schijnt nog al zeldzaam te zijn maar die heb ik destijds gewoon in de winkel gekocht rond '87.
3 sterren!
4,0 [permalink] geplaatst op 29 november 2006, 1:39 uur Ook leuk; Bond's contactpersoon Vijay fluit als herkenniscode het Bondthema waarop hij zegt; ''Interesting tune.''
3,0 [permalink] geplaatst op 4 mei 2007, 19:08 uur 3 Sterren, alleen ik zelf ben niet zo weg van de nummer 1.
Weer Barry en dus weer goed. David Arnold is iets minder maar dat komt omdat Barry er al vanaf het begin bij was.
[permalink] geplaatst op 21 mei 2009, 19:27 uur Terug John Barry is toch iets beter. Het was weer meer een bond score.
3,0 [permalink] geplaatst op 1 juni 2009, 1:01 uur JohnWilliams schreef:3 Sterren, alleen ik zelf ben niet zo weg van de nummer 1.
Weer Barry en dus weer goed. David Arnold is iets minder maar dat komt omdat Barry er al vanaf het begin bij was.
Even verbeteren: Barry was goed voor de oude bondfilms.
Voor de nieuwe is Arnold geweldig.
Voor Bond Recensie:
Recensie, David Arnold TWINE
