dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)

Deze tweede langspeler van dEUS is stilletjes op weg om zijn opvolger 'The Ideal Crash' te benaderen. Deze vergt meer tijd, maar begint zich eindelijk te openbaren. Er staat enorm sterk songmateriaal op, dat wist ik al langer, maar nu begint de plaat als geheel ook steeds beter te bevallen.

Hij duurt dan ook 5 minuten langer.

Nu ik deze origineel heb en nog eens beluisterd ga ik met een halfje omhoog. Wat een variatie, alles komt aan bod, een gekke song zoals: Supermarketsong of iets experimenteels: Theme From Turnpike. En A Shocking Lack Thereof zou dan weer een Tom Waits song kunnen zijn.
Gimme The Heat blijft mijn favoriet, een van de betere dEUS songs volgens mij. Het pakt me direct en na de song zit ik er nog mee in mijn hoofd.

ik denk dat ik die laatste zin niet goed snap

Ik dacht dat het aan mij lag

Was een foutje inderdaad.

Deze had ik nog niet van dEUS. Deze omissie is hersteld.
Klinkt erg goed. Gewaagd vervolg op briljant debuut. Ik vind dit album opvallend als Zita Swoon klinken. Niet vreemd natuurlijk, maar de eerste van dEUS had dit veel minder sterk.

Wat een groeier, iedere luisterbeurt valt me weer iets anders op. Of ga ik tracks waarderen die ik eerst minder vond. Ik verhoog dus ook met een halfje. Zelden was er zo veel variatie op een plaat. We mogen fier zijn dat deze mede Belgen zulke goede muziek maken.

Daar staat hij dan na vele luisterbeurten. De maximale score!
Fantastische plaat, die erg veel kans maakt op een plaats in mijn nieuwe top 10.
Er is erg veel variatie zonder dat het ook maar lijkt op een liedjesverzameling, het blijft mooi een geheel.

dEUS - In a Bar Under The Sea

Verwoorden waarom deze fantastische opvolger van Worst Case Scenario zo goed is lijkt me nog altijd een onmogelijke opdracht. Er is zoveel te vertellen over deze plaat, want zelden heb ik zo iets gevarieerds gehoord en dat het dan allemaal ook nog eens zo prachtig is maakt het nog knapper!

Naar In A bar Under The Sea luisteren is niet zomaar luisteren naar een plaat.
Je komt terecht in de wereld van een stel artiesten die experimenteren, gek zijn en bovenal die beschikken over een bepaalde chemie tussen de artiesten. Bijvoorbeeld Fell of The Floor Man waarin er schitterend word samengezongen door Stef Kamil Carlens, Tom Barman en Craig Ward.

Het ene moment luister je nog naar de soundtrack van een donkere Amerikaanse film zoals: The From Turnpike en het andere moment lijk je je te bevinden in de zomer. Akoestische gitaarrifs en en een catchy melodie zijn dan ook de redenen waarom Little Arithmetics zo geweldig is.

Of wat dacht je van Gimme The Heat die mysterieus, spannend en sfeervol tegelijk is.
De vioolpartijen zijn origineel en herkenbaar. Sowieso bevat In A Bar Under The Sea een erg rijke instrumentatie zonder dat het ook maar ergens te druk of te bombastisch wordt.

Ze weten hier technisch erg sterk spel, originele ideeën en veel gevoel te combineren tot een meesterwerk. Iedere song is een schot in de roos. Een verdiende 5*, en natuurlijk een plaats in mijn top 10 voor dit meesterwerk van eigen bodem.

Vreemd, overal zie ik dat For The Roses, gewoon Roses heet ook op Mume, Spotify en in recensies. Maar op mijn origineel gekochte cd, staat er op de achterkant For The roses. Wat is er nu de juiste titel?

For The Roses (album gekocht op releasedatum).

Correctie door gestuurd.

Het is allebei, maar op de Belgische originele uitgave staat Roses. Op de versies die in de rest van Europa uitkwamen staat For the Roses.

Op mijn album (ook meteen gekocht destijds) staat For the Roses, maar op de single staat dan weer Roses.

Op mijn exemplaar (in België gekocht) staat inderdaad 'Roses'.

Deze plaat klinkt alsof het in het verlengde van het debuut is, maar om eerlijk te zijn vind ik dat een stuk minder dan het debuut. Het klinkt wel goed, maar ik vind dat het debuut het experimentele meer uit de verf laat komen. De stem van Barman is hier ook niet echt op zijn best en dat getuige het nummer Opening Night. Dat nummer kan zomaar eens uit een film van het kaliber American Pie komen, wat uiteraard puur een voorbeeld is en ik zeg niet dat het even min klinkt als de soundtrack van dergelijke films. Ik zet het voor even op een drie, wat enkel toont hoe ik er nu voor sta, maar ik zal het zeker en vast laten bezinken en wat meer laten afspelen om tot een definitieve conclusie te komen.

op pitchfork kun je je favoriete albums aangeven 1996-nu, zullen we met zijn allen deus toevoegen, zodat de USA eindelijk te weten krijgt, hoe briljant zij zijn?

Get Started / The People's List / Presented by Pitchfork and Converse - peopleslist.pitchfork.com

Klinkt al een stuk beter dan het debuut WCS waarvan ik de muziek te ruw vond klinken. Op dit vervolg is dat toch al duidelijk minder en dat zou op hun volgende albums gelukkig nóg minder worden. Ik geef dus duidelijk de voorkeur aan de late dEUS. Het een na laatste "Keep Your Close" vind ik ook zonder meer hun beste album.
Het mooiste nummer van dit toch niet tegenvallende album vind ik "Little Arithmetics", dat heel mooi rustig begon maar jammergenoeg wat te hard eindigde.

3,5*