The Strokes - Is This It (2001)

Daar lag hij dan, Is This It van The Strokes. Ik had er al wel eens van gehoord, en het zou een band zijn die met dit debuut hoge toppen zou scheren. Starend naar de op het eerste zicht bizar ogende cover, bleef ik twijfelen of ik hem zou meenemen. Wat ben ik nu toch immens blij met de keuze die ik toen maakte.

Ik weet nog goed dat ik de eerste noten van Is This It hoorde, en meteen dacht dat het een miskoop was. Het klonk zo saai meneer!
Maar ik beet door en luisterde en luisterde, tot op een bepaald moment er een soort van klik werd gemaakt. Plots viel alles op zijn voorziene plaats. De monotone, saaie deuntjes en zang, werden vervangen door een heerlijk gezaag - want dat is toch wat Julian Casablancas vooral doet - en gepolijste songs.

Is This It klonk als een majestueuze opener, waarvan het -excuus voor de herhaling- zagende toontje zowaar aanstekelijk werd. The Modern Age borduurt een beetje voort op de opener. Simpele gitaarriffs en leuke tekst, meer moet dat niet zijn. Daaropvolgend komt in mijn ogen één van de mindere nummers van het album: Soma. Vervang dit door You Live Only Once, van de laatste Strokesplaat, en je hebt ongetwijfeld het beste album van de 00's. (Nu vind ik deze titel immers net te veel van het goede)
Barely Legal gaat een beetje door voor opwarmer voor Someday. Someday is wat mij betreft één van de betere nummers van de laatste 20 jaar. Soms doet de song mij , jawel, een beetje beatlesk aan. Alone Together is een fijn intermezzo, maar ook niet meer dan dat, want door staat al een nieuwe 'instant classic' klaar in de vorm van Last Nite. Heerlijk nummer dat ongetwijfeld kan wedijveren met Someday voor beste nummer van deze plaat. Meer van hetzelfde bij Hard To Explain. Sterke riff, gecombineerd met strakke zang van Casablancas.
Dan volgt met New York City Cops een op het eerste gehoor vreemd nummer. Vooral het begin, waarin Casablancas een beetje met zichzelf lijkt te praten en maar wat door de micro te stamelen. Maar na deze ietwat vreemde intro volgt er ook weer een heerlijk nummer.
Trying Your Luck vind ik ook één van de sterkere gitaarlijnen hebben. Tekstueel sterk stuwt dit nummer de plaat naar een nieuw hoogtepunt.
Afsluiter Take It Or Leave It zegt het zoals het is. Or you love it, or you don't.

Terugziend op al dit luisterplezier moet ik concluderen dat ik de plaat echt koester. Dit zal waarschijnlijk altijd zo blijven.......
5*

Leuke review. Grotendeels mee eens.

Na eerste luisterbeurt toch wel ontgoochelend.

Ontgoochelend? Waarom?

Na bijna 10 (!) jaar inmiddels wat mij betreft nog zo fris als een hoentje. Waar The Rolling Stones de rockmuziek van de jaren 60 definieerden, deden The Strokes dat voor de jaren '00.

Berichten verplaatst naar The Strokes

Beweren dat the Strokes de rockmuziek in de jaren '00 definieerden vind ik wel overdreven maar het is ongetwijfeld een fris klinkend album dat de rock van Velvet Underground/Stooges in een nieuw kleedje bracht. White Stripes zitten in dezelfde hoek.

Het geluid van dit album is later duidelijk terug te horen bij bands als Arctic Monkeys en Franz Ferdinand.
Alleen komt het bij hun toch beter uit de verf.
De mix van vooral het stemgeluid staat me wat tegen.
Een beetje een Would Be Garage band, maar vanwege het geluidsoverlast door vader Albert Hammond vriendelijk verzocht om in de kelder te spelen.

Zal ik doen.

Klinkt na al die jaren nog even energiek en spannend. Zou hem meteen in m'n top 10 zetten, ware het niet dat hij er al in staat. Live zijn die gasten trouwens ook verpletterend goed.

"Na al die jaren", hij is nog maar 9 jaar oud hoor