R.E.M. - Out of Time (1991)

Er zitten wel enkele poppy nummers tussen als "Near Wild Heaven" en "Shiny Happy People" maar ook een aantal serieuze, melancholische nummers als "Low" en "Country Feedback". Dit is toch één van de meest afwisselende R.E.M.-albums.

Slechtste R.E.M. plaat. (wel 2,5 ster)
Was hun doorbraak maar eerder werk was veel beter. Ik vond het ook jammer dat dit zoveel verschilde van briljante voorganger Green.
Ook de opvolger Automatic for the People was weer sterk.
Inderdaad zoals hierboven al veel gezegt wordt erg te poppy aandoende plaat, terwijl ik meer van de gitaar REM houdt.

Ik zag toevallig afgelopen week die documentaire over alternatieve rock op TV. Best interessant, maar opnieuw werd hierin het idee bevestigd dat R.E.M. als eerste met alternatieve muziek een groot publiek wist te bereiken zonder concessies te doen.
Ik heb dat vaker gehoord en heb het altijd een rare stellingname gevonden. Als je bedenkt dat deze plaat hun doorbraak naar dat grote publiek betekende, kun je m.i. moeilijk volhouden dat ze hun onafhankelijkheid en geloofwaardigheid hebben behouden.

Wanmt dit is een heel andere plaat dan alle voorgaande albums van de band, en het geluid is hier dusdanig poppy, toegankelijk en gestroomlijnd dat ze hiermee wel een goot publiek móesten bereiken.
Niet dat ik daar persoonlijk zoveel moeite mee heb (commercialiteit is voor mij niet per definitie een vies woord), maar ik word altijd een beetje moe van die beweringen dat R.E.M. als eerste 'alternatief' naar de mainstream bracht en de deur open zette voor andere alternatieve rockbands.

Hoe je het ook wendt of keert - en of ze het nu bewust hebben gedaan of niet - dit is gewoon een mainstream popplaat. En eigenlijk een tamelijk onevenwichtige. Losing my religion is ronduit briljant, maat Shiny happy people ging my snel stierlijk vervelen. Near wild heaven is gewoon een flauw en oppervlakkig nummer. En met Low kan ik eerlijk gezegd ook niet zoveel.
Afgezien van 'Religion' staan de hoogtepunten voor mij aan het einde van de plaat: de trits Half a world away, Country feedback en Me in honey.

Out of Time is inderdaad hun meest pop-achtige plaat, maar hun doorbraak naar het grote publiek beleefden ze toch al met Document en de singles The One I Love en It's The End Of The World As We Know It.
Natuurlijk is Losing My Religion de superhit die ze nog groter heeft gemaakt, maar uitgerekend dit nummer is een van de minder poppy nummers van deze plaat.

Maar kijk ook naar de opvolgers: ze hadden een heel album kunnen maken met nummers als Shiny Happy People of Radio Song, maar albums als Automatic for The People, Monster en Up zijn toch niet echt commercieel te noemen.

Inderdaad, R.E.M. begon reeds succes te krijgen met "The One I Love", het vorige album "Green" verkocht reeds goed en "Losing My Religion" was het nummer waarmee R.E.M. definitief een wereldband werd en terecht. Opvolger "Automatic for The People" verkocht nog beter, het werd het best verkochte R.E.M.-album waarna het op commercieel gebied geleidelijk bergafwaarts ging. Het is beslist niet zo dat ze voordien een nobele onbekende was, R.E.M. had voordien al een grote aanhang bij studenten en rockliefhebbers en alle albums, inclusief deze "Out of Time" werden ook door de critici geprezen.
Dit album bevat zowel poppy en grappige (Near Wild Heaven, Shiny Happy People) en bloedernstige en melancholische (Low, Country Feedback) nummers. Dit album vormt misschien daardoor minder een geheel maar toont vooral aan dat R.E.M. een veelzijdige band is die heel wat stijlen kan verwerken : rock, folk, country en zelfs rap. Juist door deze wisseling van stijlen en stemmingen vind ik dat een erg boeiend album.

Ik weet niet wie of wat je het 'grote publiek' noemt, maar Losing my Religion was de eerste wereldwijde hit voor REM. The One I Love deed het goed in de VS (kleine top 10 hit), maar haalde in Nederland de hitlijsten niet. De grote doorbraak kwam toch echt pas met Out of Time. Zonder Losing My Religion en wat daarna zou volgen zou REM in Europa echt niet de grote zalen en festivalweides hebben volgespeeld.

Het succes van R.E.M. groeide geleidelijk, in 1989 was R.E.M. reeds hoofdact op Pinkpop maar "Losing My Religion" was hun eerste wereldwijde nr.1-hit. Overigens stopte R.E.M. na het gigantische succes van "Automatic for The People" een tijd lang met tournees buiten een benefietconcert voor Greenpeace, deze band wilde blijkbaar niet té groot worden.

Had dat ook niet met de gezondheid van sommige bandleden te maken?

Dat van Pinkpop wist ik niet. Maar goed, in die tijd was dat nog een alternatief festival (tegenwoordig zou het beter 3FM-pop kunnen heten).

R.E.M. trad reeds in 1985 op in Torhout-Werchter, toen werden ze al redelijk bekend in België. R.E.M. was tenslotte het toeren beu en had een rustpauze ingelast. Toen R.E.M. terug begon met tournees (vanaf 1994) kregen ze te kampen met allerlei gezondheidsproblemen (heel wat concerten werden afgelast), de laatste tijd gaan ze nog zelden op tournee.

Klopt ik was erbij, ik weet nog dat het verschrikkelijk warm was, en Michael Stipe stond daar in een warme winterjas.
Was de tijd van Can't get there from here

Zag een paar dagen geleden een docu over
Kurt Cobain en Nirvana die heel intens gelinkt werd
aan R.E.M. Sonic Youth en Pixies. Heb daardoor een beter
inzicht gekregen in de albums Green, Out of time
en Automatically for the People ... ben ik blij om.

1. Radio Song (4:15)
met KRS One
Een frisse en zeer geslaagde combinatie van rock en rap, de rinkelende gitaar maakt het nummer compleet en het refrein staat als een huis.

2. Losing My Religion (4:28)
Een nummer waarvan ik nooit genoeg kan krijgen. Hemels, die melodie, die zang, de tekst, die gitaren en violen, ik kan geen betere popsong bedenken.

3. Low (4:56)
Een ingetogen en weemoedig nummer dat schitterend is opgebouwd, Michael Stipe zingt hier opmerkelijk laag, de sfeer is donker en zelfs grimmig mede door de gitaarsound.

4. Near Wild Heaven (3:19)
Nu terug een opgewekt en aanstekelijk nummer met prachtige stemmen en samenzang en gepaste heldere gitaar- en pianobegeleiding.

5. Endgame (3:50)
Een origineel en rustig nummer waarin enkel geneuried wordt. Het heeft een zomerse en landelijke sfeer.

6. Shiny Happy People (3:46)
met Kate Pierson
Een vrolijk tongue-in-cheek nummer (moet kunnen), natuurlijk niet serieus bedoeld (muziek moet niet per definitie serieus klinken) maar wel geslaagd en Kate Pierson (van de maffe B-52's) vind ik hier goed bij passen. Bovendien vind ik de intro geweldig.

7. Belong (4:06)
Een apart nummer met een zeer sterke parlando-tekst, de baslijn en rinkelende gitaarsound vind ik prachtig klinken.

8. Half a World Away (3:28)
Een folkgetint nummer met mandoline en orgel, vrij simpel maar erg origineel en sfeervol.

9. Texarkana (3:40)
Dit klinkt als R.E.M. in de beginperiode. Weer een pakkende melodie, prima zang en gitaren, alles klopt gewoon in dit nummer.

10. Country Feedback (4:09)
Schit-te-rend nummer, licht country getint en de sfeer is intens door de orgel en de galmende, wat grimmige gitaarsound en Michael Stipe zingt hier met veel overgave.

11. Me in Honey (4:06)
met Kate Pierson
Dit nummer is voorzien van een catchy gitaarsound, de zang van beiden is hier schitterend. Een sterke afsluiter.

Dit album is gekenmerkt door zowel aanstekelijke popsongs als originele en sfeervolle arrangementen en een heldere productie. Vocaal is dit gewoon top. Opvolger "Automatic For The People" vormt meer een geheel en beschouw ik ook als een meesterwerk, "Out of Time" bevat (volgens mij) dan weer de beste R.E.M.-songs (tracks 2, 3 en 10). Er staat hier gewoonweg geen zwakke song op dit album dat bovendien veel afwisseling biedt met een scala van stijlen (rock, folk, zelfs rap) en daarom verdient dit album niet minder dan de volle 5*.

Ik kan de plaat nu toch wat beter waarderen. Er zijn een paar zeer sterke songs op dit album, vooral Losing my Religion en Low springen er voor mij uit. Maar Shiny Happy People en Radio Song (ik kan vooral niet tegen de stem van die rapper) ben ik toch al beugehoord. Voor de rest toch zeker een zeer knap album!

De langverwachte doorbraak van R.E.M., die eigenlijk klinkt als een logisch radiovriendelijk vervolg op 'Green'. Dezelfde ingrediënten zijn namelijk aanwezig (pop/rocknummers en nummers met country invloeden) alleen zijn er een aantal nieuwe ingrediënten aan toegevoegd om het geheel nog beter te laten smaken voor het gemiddelde publiek. Er wordt namelijk voor het eerst samengewerkt met andere artiesten (KRS-1 en Kate Pierson) en ook bassist Mike Mills mag 2 nummers zingen. Beide keuzes pakken wonderwel erg goed uit.

De keuze om het geluid nog mainstreamer te maken levert hun geen windeieren op want de eerste single Losing My Religion wordt een knoepert van een hit. En terecht. Ook de andere 3 singles zijn lekkere radionummers en doen het dus goed. Toch staan er ook nummers op het album die het niet zo vanzelfsprekend goed zouden doen bij het grote publiek. Nummers zoals Low, Endgame en Belong klinken alsof R.E.M. de rehearsals op CD hebben geperst, want de nummers klinken alsof ze nog niet helemaal af zijn. Maar oh wat is het mooi ! Maar het onbekende pareltje van dit album is ongetwijfeld Country Feedback. Een tranentrekkend relaas over een verbroken relatie.

De langverwachte doorbraak van R.E.M. : en terecht !!

Een vriend van mij voelde de behoefte om mij te bekeren tot R.E.M en heeft mij een paar van zijn platen geleend. Ik vind hierop vooral Country Feedback een prachtige song.

Welke platen heb jij van je vriend geleend?

Het zijn er vijf.

Out of Time, Monster, Mur Mur, Green en Automatic for the people.

Tot dusver heb ik Out of Time, Monster en Automatic for the people gehoord.

Alle drie vind ik ze erg goed Automatic en Out of Time zitten qua niveau heel dicht bijelkaar vind ik.

"Lifes rich pageant", "Green", "AFTP","New adventures in hi-fi", "Up"en "Document" dat zijn absolute vijfsterren platen uit het oeuvre van de band, althans zo beleef ik ze. Lees anders eens de kritieken die ik bij de albums geschreven heb. Niet dat het maatgevend is, maar misschien kun jij er iets mee. Whatever!