108 stemmen | gemiddelde 3,77
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label:
Epic
Yes (4:59)- Ifwhiteamericatoldthetruthforonedayitsworldwouldfallapart (3:39)
- Of Walking Abortion (4:01)
- She Is Suffering (4:43)
- Archives of Pain (5:29)
- Revol (3:04)
- 4st 7lb (5:05)
- Mausoleum (4:12)
- Faster (3:55)
- This Is Yesterday (3:58)
- Die in the Summertime (3:05)
- The Intense Humming of Evil (6:12)
- P.C.P. (3:55)
5,0
[permalink] geplaatst op 1 maart 2007, 15:45 uur 1 van mijn favoriete manics-albums, de sfeer & het geheel van dit album zitten perfect. Sommige nummers zijn op zichzelf misschien wat zwakker, maar op de plaat vormen ze een knap geheel.
4st 7lb is voor mij de topper, prachtige tekst, goeie song, leuke tempowisseling ook naar het einde toe. En het heeft me toch wat tijd gekost tegen dat ik goed wist wat de titel betekende en hoe het uit te spreken (ik was nog jong toen, vergeef me...)
De 10th anniversary editie is qua lay-out package fantastisch, de extra's vallen me toch wat tegen...
5,0 [permalink] geplaatst op 3 maart 2007, 12:22 uur voskat schreef:Goed zo, mic.
Ja, vond het ook wel sterk van mijzelf.
Eigenlijk geen enkel slecht nummer, met Die in the Summertime en Archives of Pain als klappertjes.
Een van de donkerste platen ooit gemaakt.
En een van mijn favorieten aller tijden.
[permalink] geplaatst op 15 mei 2007, 0:54 uur Kees docu over anorexia en moest meteen aan Richey denken en 4st&lb: "I wanna walk in the snow and not leave a footprint". Meesterlijk.
djeffibrelich
[permalink] geplaatst op 6 juni 2007, 14:34 uur kan me nog herrineren dat dit album een zware hap voor me was op mijn 18e.
ik was zelfs meerdere keren van plan het album weg te doen bij de plaatboef omdat ik dacht het niets met me deed.
wat had ik het mis.
maar hij bleef in mn kast staan en kwam er niet vaak uit.
na een tijdje is het wel goedgekomen maar hij komt er nog steeds niet vaak uit(dat komt nu alleen omdat ik interrese heb in andere muziek )
ik wil toch een vergelijking maken met het album closer van joy division ook al is de muziek verschillend , ik reageer op dezelfde manier op deze muziek als op die van joy division.
net als joy division is dit ook heel erg rauw en eerlijk en na het luisteren heb ik altijd het gevoel dat ik weer "wakker" ben en
alsof ik net in elkaar geslagen ben.
richey edwards slaagde erin de meest lelijke teksten op papier neer te pennen.
4* voor deze unieke manic's plaat
3,5 [permalink] geplaatst op 8 juni 2007, 23:07 uur Ben absoluut geen fan van de Preachers, maar deze koester ik wel. Is ook niet te vergelijken met z'n 2 voorgangers of de tig navolgers.
Erg donker, maar daar hou ik wel van. Is ook een erg Richey-album, vandaar misschien.
Ik wil het geen lelijke teksten noemen, eerder wat geforcheerd intellektueel (schijnt dat Richey vijf boeken per dag las in de studio om wat teksten te kunnen aanleveren).
De muziek is lekker basic; gitaar (veel flanger!), bas en drums en niet zo gelikt als op de latere albums.
5,0 [permalink] geplaatst op 5 november 2007, 11:42 uur Prachtige plaat!
Maar een vraag, wat bewoog de heren eigenlijk om drie dikke dames op de voorkant te zetten??
3,0 [permalink] geplaatst op 5 november 2007, 21:12 uur Dit is mijn tweede album van de Manic Street Preachers (mijn eerste aanschaf was "Everything Must Go"). Ik vind de muziek zeker niet slecht, maar echt raken doet het mij ook niet. Nummer 2, "Ifwhiteamerica...", vind ik tot nu toe het beste nummer.
Voor het geheel geef ik "The Holy Bible" een heel magere 3.5*, daar waar ik "Everything Must Go" een dikke 3.5* heb gegeven. Misschien groeit het album in de toekomst nog wel iets.
5,0 [permalink] geplaatst op 5 november 2007, 21:26 uur wakingdream schreef:
Maar een vraag, wat bewoog de heren eigenlijk om drie dikke dames op de voorkant te zetten??
The album cover is a painting called Strategy (South Face/Front Face/North Face) by artist Jenny Saville. Although the band were originally quoted £30,000 to use the painting by the Saatchi gallery, Saville gave her permission for use of her work for free after a 30-minute telephone call with Edwards in which he described, in detail, each song on the album.
Ik lees ergens dat ze het hebben gebruikt om de 'beauty in perceived ugliness' aan te geven.
Ik vind het wel passen bij de muziek, in ieder geval.
5,0 [permalink] geplaatst op 22 november 2007, 23:03 uur Wat mij betreft het beste album van de Manic Street Preachers. Zelden zo'n donker, hard en intens album gehoord. Goed is te horen hoe dit album zwaar is beinvloed door Richey Edwards, die niet lang hierna zou verdwijnen. Hij schreef de meeste teksten en wel over zaken als prostitutie, kapitalisme, holocaust, communisme en anorexia. Niet de meest vrolijke onderwerpen maar het geeft dit album een unieke, maar niet altijd even toegankelijke (vandaar dit schandalig lage gemiddelde?) sfeer en sound. Het verscheen niet lang na Nirvana's 'In Utero' en ik zie het altijd als de Britse tegenhanger ervan. Weinig nummers springen er echt uit (of het moeten Yes, Faster, 4st7lb en Archives of Pain zijn) maar als geheel is het een van de beste albums van de jaren '90.
5,0 [permalink] geplaatst op 7 januari 2008, 21:10 uur Prachtig kunstwerk waarbij de briljante muziek prachtig om de diepgaande teksten heengewikkeld is. Elk nummer heeft haar eigen unieke sfeer, riffs en hooks. vaak ijzingwekkend hard, brutaal en direct, maar het gaat erin als zoete koek. Ik word nooit moe van dit album. Muzikaal en tekstueel gezien het beste album ooit gemaakt. Briljant. Heerlijk.
5,0 [permalink] geplaatst op 25 februari 2008, 9:23 uurIk heb een beetje een vreemd gevoel bij dit album. Na ontelbaar keer luisteren blijf ik het iedere keer iets beter vinden, maar toch kan ik mijn 4* maar niet verhogen naar 4,5*. Misschien omdat er niet echt uitschieters à la Motorcycle Emptiness of La Tristesse opstaan. Hoewel Ifwhiteamericatoldthetruthforoneday it'sworldwouldfallapart toch wel in de buurt komt. Wat een heerlijk nummer is dat toch. Die verschillende tempowisselingen in het lied vind ik geweldig. De anti-racismelyrics klinken misschien wat simpel op het eerste gehoor, maar ik vind ze toch vrij briljant.
Conservative say there ain't no black in the union jack
Democrat say there ain't eunough white in the stars and stripes
Compton, Harlem, a pimp fucked a priest
The white man has just found a new moral saviour
Het album blijft zeer sterk over de hele lijn, ik kan er eigenlijk eindeloos naar luisteren.
4****, potentieel 4,5.
3,5 [permalink] geplaatst op 6 mei 2008, 21:35 uur Wat Closer voor Joy Division is; is The Holy Bible voor de Manic Street Preachers; het laatste album met Richey Edwards. Welk gemis in latere albums duidelijk blijft; Everything Must Go is dan ook een eerbetoon aan hem. She Is Suffering vind ik het beste nummer van dit album.
5,0 [permalink] geplaatst op 12 juli 2009, 19:01 uur The Holy Bible is wat mij betreft nog steeds het allerbeste album van Manic Street Preachers. Donker, grimmig, confronterend, tekstueel sterk, felle zangpartijen THB heeft het allemaal. Een zwaar onderschatte plaat.
4,0 [permalink] geplaatst op 3 oktober 2009, 22:35 uur Netals Six van Mansun is deze plaat groter dan de artiest zelf. Kan niet zeggen dat ik een fan ben van Manic Street Preachers, eerder het tegenovergestelde. Desondanks zijn ze op deze plaat er in geslaagd een volstrekt uniek geluid te ontwikkelen, gepaard aan grotendeels catchy songs.
Wat betreft de alom geprezen teksten moet gezegd: qua poetische waarde stellen ze niets voor. De meeste songs handelen om thema's als anorexia, de holocaust, prostitutie zonder hier ooit een poetische blik op te werpen. Ook als intelligente analyses schieten de teksten te kort: het betreffen veelal pretentieuze, depressieve wanhoopskreten van een puber die ze niet meer helemaal op een rijtje heeft.
Hiermee wil ik niet zeggen dat de teksten binnen de context van het album niet werken: op een of andere manier zijn de Manics er in geslaagd de muziek en teksten tot een onlosmakelijk, organisch geheel te smeden. Geen 5 sterren vanwege een bij tijd en wijle inzakkende momenten.
4,0 [permalink] geplaatst op 3 oktober 2009, 22:40 uur O ja. Ook aan te raden is de Amerikaanse remix van deze cd, die een paar jaar geleden als bonus verscheen bij de Deluxe-uitgave. De gitaars en drums klinken op sommige nummer werkelijk explosief.
3,5 [permalink] geplaatst op 29 december 2009, 11:30 uur Ik blijf dit een moeilijk album vinden. Er staan voor mij, in verhouding met andere Manics albums, te weinig nummers op die me pakken (ik mis de goede rif en catchy melodie die ze toch echt wel kunnen schijven) en ik vind de productie erg zwak. Toch blijf ik 'm steeds weer draaien in de hoop dat 'ie gaat 'landen' want ik zie hier zoveel hoge waarderingen. Maar bij mij is dat (nog?) niet het geval. Ik hoor toch echt 10x liever Everything Must Go.
