Black Sabbath - Paranoid (1970)

Een verdienstelijke plaat van Black Sabbath. Vooral de eerste drie nummers zijn erg goed - Planet Caravan kent heerlijk gitaarspel. Jammer dat er zo nu en dan zo nadrukkelijk wordt gezongen op de melodielijn, vooral bij Iron Man vind ik het hinderlijk worden. Overigens: Iron Man wordt door Kanye West gesampled op Hell of a Life. Het tweede gedeelte van de plaat vind ik duidelijk wat minder. Weinig pakkende nummers en de instrumentatie, bijvoorbeeld op Rat Salad, vind ik zelfs behoorlijk saai. De afsluiter heeft gelukkig wel weer genoeg leuke elementen, waardoor er geen vervelende nasmaak achterblijft. Zodoende wordt dit album nergens slecht: Paranoid smaakt niet direct naar meer, maar dat ik Black Sabbath toch kan waarderen had ik niet echt verwacht.

Black Sabbath is meer 'straat' dan Kanye West.

Master of Reality klinkt ook gewoon een stuk zompiger klinkt dan de andere Sabbathalbums.

Ik heb zelf van Paranoid een Castle remaster uit 1996. Die klinkt erg goed vind ik. Over Paranoid heb ik wel eens gelezen dat de vele releases van verschillende bronnen stammen. Naast de oorspronkelijke Britse Vertigo mastertape schijnen er ook Amerikaanse Warner Bros tapes gebruikt te worden voor diverse releases. Die worden over het algemeen als inferieur bestempeld. De Black Box editie stamt bijvoorbeeld van de Warner Bros tape.
De Castle remaster zou redelijk dicht de originele UK mastertape liggen. Weinig compressie enzo. Ook de Japanse persingen worden door audiofielen redelijk geroemd.

Ik heb van de eerste albums van Black Sabbath enkele uit '96 op Castle, maar onder andere Paranoid is uit 2004 en op Sanctuary. Maar Castle blijkt van Sanctuary te zijn en Sanctuary is (of was beter) dan weer van Universal.

Die Castle en Sanctuaryreleases stammen allemaal van de originele Vertigo mastertapes.

Aha, ik dacht het al. Castle is in 2000 opgenomen door Sanctuary, lees ik op wiki.

Eerst had ik uitgaven van nog voor '96, maar die heb ik vervangen omdat daar geen boekje bij zat maar slechts een enkel blaadje. Volgens mij was dat ook op Castle Communications, maar dan nog met dit label.

Toch even mijn hilarische kerstanekdote van dit jaar delen hier. Ik ben journalist en moest voor de krant aan het werk tijdens de kerstdagen. Mijn voornaamste opdracht was om eens in beeld te brengen hoe de kerst eruit zag voor de hulpbisschop. Een hulpbisschop klinkt nogal als hulpsinterklaas, maar 't is een behoorlijk hoge functie in de katholieke kerk: hij is de op-één-na-hoogste man in het bisdom Den Bosch. Hij zou in totaal op zeven plaatsen voorgaan in de mis en had zodoende een druk kerstprogramma voor de boeg.

Na twee missen in Maarheeze - of all places - haastten we ons naar Veldhoven. In de auto geen Midden in de Winternacht of Komt Allen Tezamen. Tot mijn verrassing bleek de hulpbisschop een verstokte rockfan. Bowie kwam langs. En even later... Paranoid van Black Sabbath, hetgeen mij een nogal hardnekkig binnenpretje bezorgde. Ik was net aan het denken hoe ik dit onderwerp tactvol ging aansnijden, toen hij bij het volgende nummer zelf over muziek begon: 'weet jij wie dit zijn?'

Het bleek Damien Rice, maar voor mij een bruggetje om toch even over Black Sabbath te beginnen. De hulpbisschop begon een enthousiast verhaal: 'een fantastische plaat. Hebben ze in twee dagen opgenomen. Dan hebben ze het tegenwoordig over moderne opnametechnieken. Nou, zo kan het dus ook. En dat gedweep met de duivel, dat is toch meer een pose...'

Mijn kerstavond was geslaagd, ondanks drie kerstmissen en uren op houten kerkbankjes

Gedweep met de duivel, Black Sabbath?

Lees dan de tekst van After Forever maar eens.

Alle leden van Black Sabbath ten tijde van Paranoid waren christelijk. Dit geldt zo'n beetje voor alle vroege metalbands.

Als ik het zo lees, zijn de meningen op het net erover verdeeld... hij begon er in elk geval zelf over. Vond het vooral grappig omdat er dag ervoor nog zo'n linkje langs kwam van refoweb.nl waarbij de strekking was dat Jan Smit van de duivel is . Dan moet je katholieken nageven dat ze iets beter kunnen relativeren...

Die uit 96 hebben dat logo niet nee. Ze zijn allemaal voorzien van het duiveltje (haha) op de cd zelf. Verder nog een aardig boekje met wat info en de teksten. Ik heb ze van Black Sabbath tot en met Eternal Idol. Niks mis mee.

Daar zijn de meningen helemaal niet over verdeeld. Het duivelsimago is de band opgeplakt door de platenbonzen. In diverse biografiën is dat na te lezen. Dwepen met drugs. Dat deden ze dan weer wel. Voor sommigen is dat ook een duivel.

De mijne zijn bijna allemaal van "Creative Sounds Ltd"... goedkope uitgaves, kostten toen zo'n € 2,50 per stuk volgens mij, klinken ook niet zo goed maar ik was wel in 1 klap klaar.....

Ik geef dan toch liever wat meer uit. De meeste heb ik overigens ook nog op vinyl.

Het enige album dat ik nog helemaal niet heb is Cross Purposes.

Die is ook erg moeilijk te pakken te krijgen, laatst gekocht op marktplaats voor € 15,--, voor minder heb ik hem nog niet gezien....

Volgens mij zijn die cd's van mij wel dezelfde als die castle uitgaves, tenminste wel altijd met 1 extra bonus live nummer er bij geplakt...

Het wordt tijd dat ze die eens opnieuw uitgeven.

Fok Kanye West.

Busta Rhymes heeft Iron Man zelfs geherinterpreteerd met Ozzy erbij.

Eerst even lachen om de quote van Lukas.

Vervolgens melden dat dit openingstrio echt geweldig is. Nummers daarna zijn ook goed, vooral die riff van Iron Man, maar ze zijn toch minder... doordringend. Het hoofdschudden neemt wat minder spastische vormen aan en buiten wat voetbewegingen is deze plaat vrij neutral uit te zitten.

Zojuist maar geluisterd en genoten van de stuwende kracht achter het album: Tony Iommi. By far één van de betere gitaristen op deze aardbol. De hele band leunt op deze man en daar maakt hij dankbaar gebruik van. Zoals hier vaker terecht wordt opgemerkt, de kracht achter het album is hoe simpel en gemakkelijk Iommi alles aan elkaar lijmt. Geen onnodige moeilijk grepen waar de gitarist nog boven de band staat en zijn klasse moet tonen met als tegenprestatie dat het algehele nummer naar de knoppen wordt geholpen. Nee, Iommi weet precies wanneer hij moet versnellen.

Nu de andere bandleden, Ozzy is en blijft natuurlijk een geweldige zanger die zonder een overdreven brute James Hetfield stem te hebben echt de perfect stem heeft om de gitaarpartijen van Iommi te beantwoorden. Butler is een geweldige bassist die toen der tijd erg revolutionair bezig was met zijn trage, maar gecontroleerde bas. Het geeft Iommi de extra power die het nodig heeft om het album te kunnen dragen.

Maar Niels, waarom dan die 3,5 ster terwijl je het album zo ophemelt. Wel nu, de kracht is ook zijn zwakte. Hoe verder het album vordert hoe meer de inspiratie uit de bandleden lijkt weg te kwijnen. Fairies Wear Boots en Rat Salad zijn meer odes aan de drummer (Bill Ward) in de zin van, jij mag ook ff je klasse tonen, want wij hebben het toch al gedaan. Eigenlijk staan er twee nummers te veel op naar mijn mening en zou het album nog meer kracht hebben gehad wanneer er slechts 6 nummers op stonden en die overige twee als bonustrack degraderen. De simpliciteit die het album zo sterk maakt begint dus op een gegeven moment een tegenreactie te creëren en gisteren was dus de eerste keer dat ik het album (tandenknarsend) helemaal uit heb geluisterd. Toch blijft het een goed album wat prima mee kan komen met de huidige top 250.

Jeugdsentiment, daarom vier sterren.

Essentiële Metalplaat (van het eerste uur). Geweldige A-kant en een iets mindere B-kant, maar altijd nog goed. Ik vind Hand Of Doom wat te lang en minder boeiend (behalve het tussenstuk) en Rat Salad meer een fillertje,maar omdat ie zo kort en intens is, best te beluisteren. HOD heb ik de neiging te skippen, Electric Funeral is heerlijk slepend, maar het hoogtepunt van de B-kant is toch wel het aanstekelijke Fairies Wear Boots.