Black Sabbath - Master of Reality (1971)

Ik vindt deze persoonlijk minder dan zijn twee voorgangers. Het raakt me op de één of andere manier stukken minder. Children of the Grave is geweldig

Master Of Reality is een lekker zwaar en log Sabbathalbum dat dankzij enkele grote uitschieters wel als klassiek materiaal bestempeld mag worden.
Sweet Leaf opent het album nog wat flauwtjes met zijn kinderachtige cannabisverering. Ook het blije thema van After Forever contrasteert net wat teveel met de rest van de invulling van het nummer. Vanaf het monsterlijk stuwende Children Of The Grave wordt het niveau de hoogte ingestuwd. Wat een riff. En wat een geweldige coupletten.
Daarna zorgen het machtige, allesverslindende doomepos Lord Of This World, het stemmige Solitude en de ijzersterke afsluiter Into The Void voor de kersen op de taart. Zoals Ozzy op de meeste nummers zingt, hoor ik hem het liefst. Een paar octaven onder zijn karakteristieke, maar soms ook vervelende kopstem.
Uitstekende aflevering uit de uitstekende serie die de band toen aan het afleveren was.

Kijk, dit is weer een lekker Sabbath album. Het opend met de zware gitaarrifs van Sweat Leaf. Ik ben het wel eens met de opmerking van Edwynn over de cannabis verering. Maar de muziek is lekker. Andere zware uitschieters: Lord of this World en Into the Void. Ook de rest mag er zijn. Ik geef 4,5 sterren.

Ik vind Sweet Leaf toch een zeer sterke opener, met die zware en bezwerende gitaarrif. En de tekst past gewoon prima in de tijdsgeest van de adolescentie in de '70's en ruimer gezien in het eeuwige sex, drugs en rock 'n roll natuurlijk. Hoewel de verering wat belachelijk kan overkomen komt toch vooral de ervaring van Ozzy er uit en die vind ik wel mooi beschreven, zowel in kracht als naïviteit.

Yep Kronos, de perfecte opener van dit album, dat had ik duidelijker kunnen aangeven.

Wat mij betreft toch NET IETS minder dan de 2 vorige twee sabbath platen. Zeker er zit niet veel veschil in. Sabbath blijft een meer dan prima nivo vast houden. Meestal is een derde plaat de meest cruciale plaat van een band. De eerste twee platen worden vaak gevuld met nummers waar men over het algemeen wat meer tijd te besteden had. Geen platen contract maar wel optreden waar men maar kon. Bij plaat nummer drie moet een band vaak echt aan de bak. Nieuwe nummers schrijven en in dit geval had sabbath niet veel tijd. De ene tournee volgde de andere op. Plus dat Ozzy en co niet vies waren van een drankje meer of minder dat in combinatie met (hard?)drugs. Desondanks wist de band de twee vorige super platen zeker te benaderen. De Iommy riffs blijven met tijd en wijle van een uitzonderlijk nivo. Herr Ozzy weet alles weer zo orgineel aan elkaar te kwaken de man heeft er gewoon gevoel voor. Geen super zanger die Ozzy. Maar zelfs Dio of Gillan wisten nooit hoe ze de Ozzy nummers moesten inkleuren. Met andere woorden de man had/heeft een totaal eigen stijl die niet of nauwelijks is na te bootsen.

Ben het wel eens met sugartummy wat betreft de acoustische stukken. Het is alsof iemand de tl lampen/verlichting even aanzet bij een oer gezellige zuip avond ha.

Net geen vier lollies

Ik vind Master of Reality een minder sterk dan Paranoid. Dit zijn de enige twee platen die ik ken van Black Sabbath. Paranoid was mijn kennismaking met deze band en dat beviel me prima. Nu ik deze een paar keer beluisterd heb, vind ik deze toch tegenvallen.

De riffs zijn allemaal wel prima maar het pakt me toch minder. Er zitten ook minder versnellingen in de nummers dan bij Paranoid. En dat vind ik nou net de betere stukken.

Geef het nog niet op Oceanvolta, ook Vol. 4 en het debuutalbum zijn m.i. sterker dan Master of Reality. (Neemt niet weg dat ik ook deze heel goed vind - met name After Forever en Children of the Grave).

@ Oceanvolta: vergeet Sabotage niet, naar mijn smaak de beste Sabbath album met heer Osbourne!

Ik kies voorlopig voluit voor deze. Er hangt een briljante stonermetalsfeer op deze plaat, ik krijg er maar geen genoeg van. Maar ik ben stapsgewijs de gehele BS-discografie aan het doorlopen, dus die mening zal misschien wel nog veranderen.

Ik deel je mening

Dit is de minst gelaagde Sabbath-plaat die ik heb gehoord. Tony Iommi laat hier de kracht van de riff in zijn volle glorie horen. Een van de eerste stoner metalplaten. Het is ook mijn favoriet van de band.

Ik geef zeker niks op, Tupelo, ik vind het nog steeds een prima plaat en ga MOR zeker nog vaker luisteren.

Bedankt voor de tips trouwens. De volgende Sabbath plaat die ik ga luisteren zal het debuut worden en vandaar wellicht chronologisch verder.

@ Don: Je bedoelt waarschijnlijk de meest gesllaagde Sabbath-plaat?