David Arnold - Casino Royale (2006)

Na de overdadige electronica in de ooit zo 'old fashioned' orkestraties van de 007-reeks, gaat Arnold met Casino Royale juist weer 'back to basic'. Een lastige klus, want hoe een Bond-score neer te zetten zonder dat thema?

Hij loste het goed op met het You Know My Name thema (instrumentaal wel goed te pruimen, zeker met het vertrouwde koperwerk) als vervangende melodie, die opmerkelijk dicht naast de Bond-thematiek blijkt te liggen. Ondertussen bouwt hij dat thema zeer sterk, subtiel op in tracks als Dinner Jackets, totdat het tegen het einde voor optimaal effect zorgt. Een jazz / band-renditie die wat mij betreft heel wat meer kracht meekreeg dan toen het nog te pas en te onpas gebruikt werd.

Qua 'spektakel' en effectbejag misschien veel minder in het oog springend, maar David Arnold geeft een frisse benadering aan de franchise met een score die in compositie complexer in elkaar steekt dan zoiets als Die Another Day (en met zijn grotere orkest ook nog eens veel duurder is, dus dat budget is echt wel besteed ).

Besteedt wel, benut niet. Hoewel de vorige soundtracks nummers bevatten die muzikaal erg interessant zijn maar zeker ook goed bij het originele bondthema passen gaat Arnold met Casino Royale de mist in vind ik. Wat je me niet hoort zeggen is dat Arnold perse op een old fashioned manier alles moet brengen. Dat is zeker niet de bedoeling. Maar je kan dezelfde stijl wel toepassen in een hedendaagsere context. Dat mist deze soundtrack. En dat het aantal nummers vermeerdert en de duur ervan verkort gaat er zeker en vast geen verbetering in brengen.
Misschien kan je best wat ouder werk ernaast leggen. Dan zal je snel genoeg begrijpen wat ik bedoel. Dit is degene die buiten het rijtje valt.
Niet alleen qua soundtrack ook qua film. Is dat nu slecht of niet? Degene die graag van amerikaanse actiefilms houden zullen hier graag naar kijken en luisteren.
Geef mij maar de oudere, interessantere films die de boeken van Ian Fleming veel beter vertolken.

Ik heb alle Bondfilms al minstens vijf keer gezien en heb de meeste soundtracks ervan.
Never say never again is een goede film maar de soundtrack is me niet meer bijgebleven.
Het gaat hem niet over het scenario dat gevolgd wordt of niet. Het gaat om de kleine details en charmes die in de oude Bondfilms aanwezig zijn die hier gewoon helemaal zoek zijn en dat gebeurt eveneens in de soundtrack vind ik..
Thunderball is meesterlijk. Qua film als qua soundtrack.
En je hebt gelijk het was Connery.

Misschien heb je wel gelijk en laat ik me gewoon teveel leiden door verwantschappen met de film (ik vind hem echt erg slecht, sorry). Soms is het wat bombastisch en er wat overgaand. Ik had dit ook al wel met Die Another day hoor maar toch minder dan hier. Maar 1,0 is misschien toch een iets té lage score.
De oude films + soundtracks liggen me gewoon het best.

Gezien zijn pensioen sinds 2001 schat ik de kans dat Barry terugkeert zeer klein...

Voor zover ik weet is 2001 zo'n 6 jaar geleden. En gezien de gemiddelde pensioensleeftijd van 65 jaar, vind ik het niet meer dan logisch en helemaal niet vreemd dat Barry op 68-jarige leeftijd ermee stopt.

Inderdaad. De kans dat ie al een nieuwe score gaat componeren is miniem, laat staan een nieuwe Bond.

Een beetje vreemde woordkeuze, waardoor ik telkens het idee heb dat je jezelf tegenspreekt... Hoe dan ook, met een titelsong van Chris Cornell en nog altijd geregeld een back-up met electronica in de actietracks, lijkt mij dat deze moderne achtergrond wel degelijk aanwezig is. Dit in combinatie met, voor het eerst, een stijlvolle klank, die refereert aan Barry. De rommelige overdaad aan electronica (die volgens mij juist volledig tegen de oorspronkelijke klank in gaat) is gelukkig verdwenen.



Dit is onzin, Casino Royale bevat de langste tracks van David Arnolds Bond-scores. De totale lengte van het album is echter veel langer en bevat bovendien geen song, waardoor het logisch is dat er ook meer ruimte was voor kortere tracks. Daar komt bij dat ik geniale scores ken met heel wat kortere tracks die in grotere getalen op de CD staan, dus een dergelijke factor is wat mij betreft totaal niet relevant.



Ik ben goed bekend met de films en muziek. De enige scores die buiten het rijtje vallen zijn Tomorrow Never Dies, Die Another Day en, in mindere mate, The World Is Not Enough. Casino Royale is, love it or hate it, tonaal een terugkeer naar de eerdere stijl.



Ik vind juist dat Die Another Day en die hele richting die 007 toen op ging, de liefhebbers van 'hedendaagse actiefilms' behaagde, terwijl Casino Royale, met als 'grote scene' vooral een pokertoernooi, meer de kant op ging van vintage Fleming en zoals James Bond eigenlijk bedoeld was.

Deze opmerking:



...snap ik dan ook niet helemaal. Zoals Bond in al zijn films werd neergezet, was totaal niet zoals Ian Fleming hem bedoeld had. De novelle CR is juist veel harder nog en toendertijd aardig controversieel. Dit is juist de allereerste film die de boeken van Fleming nauw volgt, dit in tegenstelling tot alle voorgaande films (hoewel er nog altijd concessies gedaan zijn om aan te sluiten op de toon van de (softe) filmfranchise).

Maar dat laatste lijkt mij meer iets voor op moviemeter.

De eerste Bond-soundtrack waar het openingsnummer uit de film niet op staat?

De Tomorrow Never Dies expanded uitgaven van Chapter III bevat ook niet het openingsnummer.

Die kans is heel klein.

Ja, maar dat is dan ook geen officiële uitgaven. Dat was die van TND van Chapter III wel.

Ik snap niet helemaal wat je probeert te zeggen. Natuurlijk behoren die extra tracks van Itunes ook onder officieel uitgegeven muziek. Bovenstaand voorbeeld betreft echter een bootleg (of dan wel promo). Er zijn twee extra tracks (de song en Trailer music) die niet samen met de complete score officieel te krijgen zijn via Itunes.