David Bowie - Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1982)

Ik ben gisteren eens op Youtube gaan zoeken voor de Franse versie en die klinkt veel minder, misschien ook al omdat Bowie zijn uitspraak in het Duits beter is dan in het Frans.

Ik vind het vooral een zeer geslaagde Bowie verzamelaar.

Met de film of het boek Christiane F. heb ik niet zoveel, met een nummer als 'Heroes' des te meer. (inderdaad, ook erg mooi auf Deutsch )

Tuurlijk dit is geen album an sich van Bowie, maar wat een sterk samengesteld coherent geheel is dit, pure klasse nummers stuk voor stuk. Alles past en sluit naadloos op elkaar aan. Goed, misschien niet geheel meer objectief mijnerzijds, omdat ik de film jl. nog een keer gezien heb en nu het boek ingedoken ben. Maar soit, ik zet dit album op en ben vertrokken, met daarbij telkens een David Bowie die mij verbluft achterover op de bank laat zitten. Wat een klasbak idd. Father, vanaf V-2 Schneider tot Warszawa, met een partner in crime in de persoon van Brian Eno. Die naargeestige sfeer, van een uitzichtsloze, betonnen stad, waar dood triomfen viert en drugs weelig tiert. Als Sens of Doubt inzet, waan ik mezelf op die bekende plekken in het Berlijn van destijds, daar heb ik geen teletijdmachine van professor Barabas voor nodig.
De muzikale chaos van Look Back In Anger, die in mijn hoofd ontaard als een pulserende hartslag van genot. Wat gebeurt er toch allemaal?
Ws. een bevestiging dat ik van deze beste man, veel te weinig in huis heb en het hoog tijd wordt om de gouden jaren van deze muzikale duizendpoot, maar eens hup hup in huis te halen.
Christiane F. kan dan wel verplichte kost zijn geweest voor veel scholieren, eigenlijk zou dat ook zo moeten zijn voor de Bowie uit de jaren zeventig en misschien m.n de Berlijn trilogie.
Daarnaast bevestigt Heroes voor mij het gevoel, dat er idd. zoiets kan bestaan als het beste nummer ever. Ik heb het vaker gelezen in berichten, waar dan iemand een goddelijke status geeft aan een bepaald nummer en ik dan denk, tja zo kan ik er ook nog wel een aantal bedenken, maar bij Heroes heb ik een alles overstijgend gevoel. Het wordt tijd dat Heroes door de huidige paus de heiligstatus verleend krijgt.

Niets als diep respect voor het oeuvre van David Bowie.

Die liveversie van Station to Station is toch wat minder... Verder een mooie selectie van Bowie uit zijn Berlijn-periode, maar wel wat onsamenhangend.

grappig, ik vind deze live versie van station to station echt veel beter! het was ook mijn eerste kennismaking met het nummer (misschien daardoor)
het is een tijdje ook mijn lievelingsnummer van hem geweest, ik vind dat de andere versie iets mist, die doet mij veel minder, die is kalmer precies?

Grappig... De opeenvolging van Sense Of Doubt en deze Station To Station klinkt sensationeel. Kippenvel-verwekkend eigenlijk.

Ik vind het een geslaagde verzameling van zijn Berlijn-periode (want kom op: Station To Station vormt de directe opmaat daartoe en hoort er eigenlijk wel bij).

Ik heb deze uitgave met daar aan toegevoegd de Baal-EP en diverse andere rariteiten en het moet gezegd dat het allemaal zeer goed samengaat. Ik kan het niet toevoegen omdat het om een bootleg gaat, maar het is wel van uitstekende kwaliteit. De originele versie van Cat People is kat in 't bakkie en Baal heeft een vergelijkbare naargeestige sfeer. Ongelofelijk dat die nummers eigenlijk voor het Let's Dance-album waren bedoeld. Alleen de laatste paar nummers (de kerstsingle etc.) vallen wat buiten de boot, maar zijn daarom ook goed op hun plek.

Toch wel 'the version to get', wat mij betreft...

Ik geef gewoon 4,5 sterren voor de film De rest maakt me eerlijk gezegd niet zoveel uit. De film vond ik indrukwekkend. Niet in de laatste plaats omdat ik ongeveer dezelfde leeftijd had als Christiane F., vrij vlot na het uitkomen van de film een bezoek bracht aan Berlijn en de plaatsen die voorkomen in de film. Dat is voor een puber veel...