David Bowie - Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1982)

Leuk album. Kocht hem voor 2 Euro. Ik heb de film zo'n 18 jaar geleden gezien, en altijd gedacht dat in de film niet de echte Bowie mee speelde, en ook niet echt zong. Ik weet nu beter.

Van dit album kocht ik een exemplaar waarvan de hoes in de etalage had gestaan. Om 'm te laten staan hadden ze een gleuf in de hoes gemaakt waar een stok door heen ging. Door die kleine beschadiging hoefde ik slechts 1 gulden te betalen voor dit bijna meesterwerk van David Bowie.

Zie de cd overal liggen.

'N beetje een twijfelgevalletje dit, in de orde van: Niet echt essentiëel.

Welke dan?

En de LP is helemaal niet moeilijk te vinden, 5 euro bij een willekeurige plaatboef.

Leuke plaat, fantastische nummers, maar alleen Helden had ik nog niet, dus tegenwoordig lichtelijk overbodig.

Tijdje geleden alweer dat ik de film heb gezien, maar sowieso Station To Station.

Mijn meest gedraaide bowie album.
In de eerste plaats omdat hier niets zwak op staat, een gevoel wat ik persoonlijk bij de albums wel heb.
Station to Station (live van Stage denk ik) vind ik beter dan de originele versie en Helden is wel iets speciaals.
Maar in de tweede plaats ook omdat als je de film gezien hebt, de nummers anders aanvoelen.

Dat is inderdaad zo, zodra je de film hebt gezien krijgt de muziek een hele andere lading. In mijjn geval wordt hij een stuk donkerer, omdat de beelden van de film dit gepast tonen. En dan Bowie in het Duits het is om de positieve rillingen van te krijgen.

Ik ben gisteren eens op Youtube gaan zoeken voor de Franse versie en die klinkt veel minder, misschien ook al omdat Bowie zijn uitspraak in het Duits beter is dan in het Frans.

Ik vind het vooral een zeer geslaagde Bowie verzamelaar.

Met de film of het boek Christiane F. heb ik niet zoveel, met een nummer als 'Heroes' des te meer. (inderdaad, ook erg mooi auf Deutsch )

Tuurlijk dit is geen album an sich van Bowie, maar wat een sterk samengesteld coherent geheel is dit, pure klasse nummers stuk voor stuk. Alles past en sluit naadloos op elkaar aan. Goed, misschien niet geheel meer objectief mijnerzijds, omdat ik de film jl. nog een keer gezien heb en nu het boek ingedoken ben. Maar soit, ik zet dit album op en ben vertrokken, met daarbij telkens een David Bowie die mij verbluft achterover op de bank laat zitten. Wat een klasbak idd. Father, vanaf V-2 Schneider tot Warszawa, met een partner in crime in de persoon van Brian Eno. Die naargeestige sfeer, van een uitzichtsloze, betonnen stad, waar dood triomfen viert en drugs weelig tiert. Als Sens of Doubt inzet, waan ik mezelf op die bekende plekken in het Berlijn van destijds, daar heb ik geen teletijdmachine van professor Barabas voor nodig.
De muzikale chaos van Look Back In Anger, die in mijn hoofd ontaard als een pulserende hartslag van genot. Wat gebeurt er toch allemaal?
Ws. een bevestiging dat ik van deze beste man, veel te weinig in huis heb en het hoog tijd wordt om de gouden jaren van deze muzikale duizendpoot, maar eens hup hup in huis te halen.
Christiane F. kan dan wel verplichte kost zijn geweest voor veel scholieren, eigenlijk zou dat ook zo moeten zijn voor de Bowie uit de jaren zeventig en misschien m.n de Berlijn trilogie.
Daarnaast bevestigt Heroes voor mij het gevoel, dat er idd. zoiets kan bestaan als het beste nummer ever. Ik heb het vaker gelezen in berichten, waar dan iemand een goddelijke status geeft aan een bepaald nummer en ik dan denk, tja zo kan ik er ook nog wel een aantal bedenken, maar bij Heroes heb ik een alles overstijgend gevoel. Het wordt tijd dat Heroes door de huidige paus de heiligstatus verleend krijgt.

Niets als diep respect voor het oeuvre van David Bowie.

Die liveversie van Station to Station is toch wat minder... Verder een mooie selectie van Bowie uit zijn Berlijn-periode, maar wel wat onsamenhangend.