Pearl Jam - Ten (1991)
Verenigde Staten
Rock
Label: Epic
totale tijdsduur: 50:46 (1:33:52)
* = niet op elke versie van dit album aanwezig
Rock
Label: Epic
- Once (3:51)
- Even Flow (4:53)
- Alive (5:40)
- Why Go (3:19)
- Black (5:48)
- Jeremy (5:18)
- Oceans (2:41)
- Porch (3:30)
- Garden (4:58)
- Deep (4:18)
- Release (6:30)
- Alive [Live] [Europe Bonus Track] * (4:54)
- Wash [Europe Bonus Track] * (3:33)
- Dirty Frank [Europe Bonus Track] * (5:38)
- I've Got a Feeling [Japan Bonus Track] * (3:42)
- Brother [Deluxe Edition] * (4:00)
- Just a Girl [Deluxe Edition] * (5:03)
- Breath and a Scream [Deluxe Edition] * (5:59)
- State of Love and Trust [Deluxe Edition] * (4:49)
- 2000 Mile Blues [Deluxe Edition] * (3:58)
- Evil Little Goat [Deluxe Edition] * (1:30)
* = niet op elke versie van dit album aanwezig
Aloanator schreef:
Ik vind het zo jammer dat ik na dit album nooit meer zo iets geweldigs tegen ben gekomen. Zo'n zonde dat ze simplistischer en meer rock'n roll zijn geworden...
Ik vind het zo jammer dat ik na dit album nooit meer zo iets geweldigs tegen ben gekomen. Zo'n zonde dat ze simplistischer en meer rock'n roll zijn geworden...
Dit soort beweringen stemmen mij droevig
Ik weet het; dit album is geweldig: 5sterren en niet minder
Maar.......Er is nog zoveel moois gemaakt door andere artiesten die je weer opnieuw in vervoering kan brengen en je doet afvragen: HOE KAN IK DIT OOIT BEWEERD HEBBEN!!!!!
O ja, en net zoals de meeste andere bands is het eerste album het beste, er zijn maar weinig artiesten die blijven boeien en vernieuwen.
Het vernieuwen doet Pearl Jam zeker wel en dat doen ze erg goed, het zal alleen nooit meer zo`n impact hebben als TEN.
Just breathe
ik heb ze gezien in `91 of `92.... in de Effenaar toen TEN net uit was.
Na werkelijk ieder nr smeet McCready z`n stratje achteloos over de grond naar achteren en in de beweging terug pakte hij een andere strat van z`n guitar tech. en hing `m soepeltjes om en zette het vlgd nr in.
Een vriend van mij zei: "nou nou, een beetje minder mag ook wel hoor, nogal overdreven vindt je niet?"
NEE MAN!!!! een SUPERACT!!!
Het optreden was als een trein die over je heen denderde en toen de stof was opgetrokken stond je daar
Eddy Vedder legde het optreden stil omdat er een meisje haar bril was verloren en verzocht de omstanders om mee te zoeken naar de bril en die werd snel gevonden......altijd begaan met de mens / het publiek
Na werkelijk ieder nr smeet McCready z`n stratje achteloos over de grond naar achteren en in de beweging terug pakte hij een andere strat van z`n guitar tech. en hing `m soepeltjes om en zette het vlgd nr in.
Een vriend van mij zei: "nou nou, een beetje minder mag ook wel hoor, nogal overdreven vindt je niet?"
NEE MAN!!!! een SUPERACT!!!
Het optreden was als een trein die over je heen denderde en toen de stof was opgetrokken stond je daar
Eddy Vedder legde het optreden stil omdat er een meisje haar bril was verloren en verzocht de omstanders om mee te zoeken naar de bril en die werd snel gevonden......altijd begaan met de mens / het publiek
Buffalotid schreef:
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Pearl Jam is voor mij nog een klasse sterker, zeker als je hun 2 zogezegde topalbums vergelijkt.
Ten klopt Nevermind moeiteloos, maarja dat is weer een kwestie van smaak zeker.
Ik blijf het vreemd vinden
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Pearl Jam is voor mij nog een klasse sterker, zeker als je hun 2 zogezegde topalbums vergelijkt.
Ten klopt Nevermind moeiteloos, maarja dat is weer een kwestie van smaak zeker.
Ik blijf het vreemd vinden
Dat ben ik met je eens, ik vind Ten qua kwaliteit en smaak ruim beter dan Nevermind. Ik denk dat Nirvana het icoon van de grungestroming is geworden omdat Nevermind gewoon eerder was en een gigantische inpact had. Dat had Ten ook, maar kwam dus na Nevermind.
Daarnaast denk ik dat het terecht is dat Nirvana de iconen van de grunge zijn, omdat Pearl Jam veel breder is dan alleen maar de grungestroming. Pearl Jam is te groot en te goed om enkel in een grungehokje te worden gestopt.
4,0
Once (3:51) 4*
Even Flow (4:53) 4,5*
Alive (5:40) 5*
Why Go (3:19) 3,5*
Black (5:48) 5*
Jeremy (5:18) 4,5*
Oceans (2:41) 3,5*
Porch (3:30) 4*
Garden (4:58) 4,5*
Deep (4:18) 3,5*
Release (6:30) 4,5*
Stuk voor stuk ijzersterke nummers dus
Black en Alive blijven muzikaal de beste nummers voor mij. Why Go, Oceans en Deep zijn de minderen op dit album, al is dat zeer relatief.
Even Flow (4:53) 4,5*
Alive (5:40) 5*
Why Go (3:19) 3,5*
Black (5:48) 5*
Jeremy (5:18) 4,5*
Oceans (2:41) 3,5*
Porch (3:30) 4*
Garden (4:58) 4,5*
Deep (4:18) 3,5*
Release (6:30) 4,5*
Stuk voor stuk ijzersterke nummers dus
Black en Alive blijven muzikaal de beste nummers voor mij. Why Go, Oceans en Deep zijn de minderen op dit album, al is dat zeer relatief.
Rogyros schreef:
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Waarom is Nirvana eigenlijk het icoon van de grungeperiode?
Zit dat niet een beetje opgesloten in de impact van de singles? Smells Like Teen Spirit was een clusterbom die ontplofte over radio en TV. Daar was echt geen ontkomen aan. Zo kwam de clip ook ontelbare keren voorbij op MTV, terwijl ik me de PJ clips nauwelijks kan herinneren. De figuur Cobain tot dan toe en de tragiek die na zijn succes volgde zal ook geholpen hebben. Ik heb het idee dat Nirvana/Cobain vooral een interessanter fenomeen gevonden werd/wordt. Beter is ook wat mij betreft een ander verhaal.
Release is de afsluiter, maar is er een mooiere concert opener dan dat nummer? Hoe geweldig opgebouwd. Práchtig.
Ach, Nevermind, Dirt, Superunkown of natuurlijk dit. Het zijn allemaal top albums en allen muziek geschiedenis. Er moet toch iemand het spits afbijten?
@Rogyros U heeft gelijk. Raar foutje mijnerzijds. Mea maxima culpa! Voor wie 'm gemist heeft: Release in Arnhem.
Mea maxima culpa! Voor wie 'm gemist heeft: Release in Arnhem.
deric raven schreef:
Ongeveer gelijk met Nirvana kwam Pearl Jam in opkomst.
Beide bands werden veel met elkaar vergeleken omdat ze beide uit Seattle kwamen en houthakkersblouses droegen en legerkistjes.
Sterker nog; er werd een gehele stroming naar genoemd; grunge.
Muzikaal zaten er toch aardig wat verschillen tussen de twee acts.
Nirvana had duidelijk punkroots, en een schijt aan de wereld houding; waardoor concerten vaak chaotisch en onvoorspelbaar waren.
Bij Pearl Jam zat de show een stuk strakker in elkaar, en hadden ze vooral een link naar de Rock van begin jaren 70.
Leg daar maar eens de muziek van Free langs, en je hoort wat ik bedoel.
Ook ik werd zoals velen eerst overrompeld door Nevermind van Nirvana en liet Ten een tijdje links liggen.
Pas na het concert van Pearl Jam op Pinkpop in 1992 werd ik totaal door deze band gegrepen, met als absolute hoogtepunt de snoekduik van Eddie Vedder in het publiek, een paar meter van mij verwijderd. Om dan het concert met hun versie van Neil Youngs Rockin' in the Free World af te sluiten; legendarisch!
Ten blijkt na al die jaren tijdloos.
Ondanks je duidelijk de jaren 90 terug hoort, is dit een rockalbum waar het bloed, zweet en tranen van af druipt.
Dit is een document wat de komende jaren nog steeds door nieuwe muziekliefhebbers zal herontdekt worden; al is het maar door de aanwezigheid van onsterfelijke songs als Alive, Black en Jeremy.
Ongeveer gelijk met Nirvana kwam Pearl Jam in opkomst.
Beide bands werden veel met elkaar vergeleken omdat ze beide uit Seattle kwamen en houthakkersblouses droegen en legerkistjes.
Sterker nog; er werd een gehele stroming naar genoemd; grunge.
Muzikaal zaten er toch aardig wat verschillen tussen de twee acts.
Nirvana had duidelijk punkroots, en een schijt aan de wereld houding; waardoor concerten vaak chaotisch en onvoorspelbaar waren.
Bij Pearl Jam zat de show een stuk strakker in elkaar, en hadden ze vooral een link naar de Rock van begin jaren 70.
Leg daar maar eens de muziek van Free langs, en je hoort wat ik bedoel.
Ook ik werd zoals velen eerst overrompeld door Nevermind van Nirvana en liet Ten een tijdje links liggen.
Pas na het concert van Pearl Jam op Pinkpop in 1992 werd ik totaal door deze band gegrepen, met als absolute hoogtepunt de snoekduik van Eddie Vedder in het publiek, een paar meter van mij verwijderd. Om dan het concert met hun versie van Neil Youngs Rockin' in the Free World af te sluiten; legendarisch!
Ten blijkt na al die jaren tijdloos.
Ondanks je duidelijk de jaren 90 terug hoort, is dit een rockalbum waar het bloed, zweet en tranen van af druipt.
Dit is een document wat de komende jaren nog steeds door nieuwe muziekliefhebbers zal herontdekt worden; al is het maar door de aanwezigheid van onsterfelijke songs als Alive, Black en Jeremy.
kan ik me in vinden
[permalink] geplaatst op 9 maart 2010, 21:27 uurMoet je dat hele stuk nu in zijn geheel gaan quoten. 
ricardo schreef:
Moet je dat hele stuk nu in zijn geheel gaan quoten.
Moet je dat hele stuk nu in zijn geheel gaan quoten.
Lekker belangrijk...
Wat vind je zelf van dit album, Ricardo?
Geweldig album!
Een terechte nr. 3 in de top 250.
Heerlijke rocknummers en Alive is natuurlijk het beste nummer van het album. Ga hier niet teveel woorden aan vuil maken, je moet het album zelf luisteren.
Een terechte nr. 3 in de top 250.
Heerlijke rocknummers en Alive is natuurlijk het beste nummer van het album. Ga hier niet teveel woorden aan vuil maken, je moet het album zelf luisteren
.
niet ingelogd
34.717 gebruikers | 190.381 albums | 176.957 artiesten | 2.263.757 berichten | 1.416.519 stemmen
