Zbigniew Preisner - Trois Couleurs: Bleu (1993)

Bleu en Blanc heb ik slechts een enkele keer geluisterd. Rouge blijft voor mij de favoriet, tevens ook de enige die ik in mijn collectie heb.

En Bleu en Blanc zijn niet tegen mijn verwachting in van soort gelijke kwaliteit, wel ieder met een apart geluid. Dit was de eerste score van de drie en misschien wel het meest ingenieuze in orchestratie.Uit Preisner's gehele carriere blijkt al dat hij niet klassiek gekleurde scores aflevert, geen echte filmscores, maar iets er tussen in.Zijn geluid is invloedrijk geweest, nog steeds, en wordt gekenmerkt door een apart gevoel.

Het vrijheids thema is van toepassing op het hoofdpersonage die haar man verliest en echte vrijheid hierna niet kan krijgen,iets wat ze niet lijkt door te hebben.Het interessante is hierbij dat haar man een componist was, wiens muziek ze na zijn dood niet meer kan uitstaan,tot op een zeker moment ze met iemand anders zijn werk wil afmaken waar hij mee bezig was.Preisner die zijn thema's voor het karakter perfect uitwerkt, zag zichzelf deze later aanpassen aan het karakter, terwijl deze de muziek van haar man aanpast en afmaakt.

Het geluid van de score is weer zo typisch Preisner.De man schrijft composities die worden uitgevoerd in een minimaal iets door het orkest.De indruk van leeg is soms van toepassing, maar dit is slechts schijnbaar en ontzettend intiem. Voorbeelden als Fairy Tale schieten te binnen.

In de film luistert het personage in een platenwinkel naar een stuk toebedeeld met de naam Van Den Budenmayer. Wie is deze mysterieuze componist kan je je afvragen? Het antwoord ligt in het feit dat Preisner zijn alterego niet uit de weg kon gaan en zo was een nieuwe held geboren. Hij introdcueerde de fictieve componist in Dekalog 9. Toendertijd was de reden hiervoor omdat de regisseur en Preisner zochten naar een passend klassiek stuk. De componist besloot toen om het maar zelf te schrijven, maar niet onder zijn naam. Sindsdien keert deze Budenmayer steeds terug, zo ook in Bleu.

4.5 sterren

Dit is denk ik de cd die ik in mijn leven het vaakst heb gespeeld: tussen mijn achtste en mijn twaalfde of zo heb ik die altijd op repeat laten afspelen als ik aan het lezen was, omdat het absoluut de perfecte achtergrond is voor eender welk verhaal. (Je moet je eens voorstellen wat voor effect het had toen ik de film voor het eerst zag, met ál die liedjes erin die ik al jaren rats vanbuiten kende:)) Het is gewoon een ongelooflijk goede soundtrack, sfeervol, meezingbaar maar toch niet te plat, en eigenlijk gewoon erg mooi. Preisner is sowieso erg goed, maar deze cd heeft voor mij nog iets extra tegenover de andere. 5 sterren natuurlijk

Ik heb 'm binnen! De laatste cd voor mij van de trilogie. Ik ga lekker luisteren. Tot dusver vind ik Blanc de mooiste van de drie.

Hoor graag je kritiek bij die cd.