273 stemmen | gemiddelde 4,04
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label:
Lost Highway
New York, New York (3:47)
- Firecracker (2:48)
- Answering Bell (3:02)
- La Cienega Just Smiled (4:59)
- The Rescue Blues (3:36)
- Somehow, Someday (4:23)
- When the Stars Go Blue (3:31)
- Nobody Girl (9:39)
- Sylvia Plath (4:08)
- Enemy Fire (4:04)
- Gonna Make You Love Me (2:34)
- Wild Flowers (4:55)
- Harder Now That It's Over (4:31)
- Touch, Feel and Lose (4:13)
- Tina Toledo's Street Walkin' Blues (6:04)
- Goodnight, Hollywood Blvd (3:23)
- Rosalie Come and Go * (3:56)
- The Fools We Are as Men * (4:01)
- Sweet Black Magic * (2:35)
- The Bar Is a Beautiful Place * (5:59)
- Cannonball Days * (3:25)
2,5
[permalink] geplaatst op 25 april 2008, 12:46 uur Goede plaat met knap geschreven liedjes. Helaas begon Ryan na deze plaat zichzelf iedere keer te herhalen, zodat zijn gehele euvre variaties zijn geworden op "Gold".
4,0 [permalink] geplaatst op 27 april 2008, 3:45 uur schitterende cd van ryan , en vooral sylvia plath , wild flowers zijn zeer goed maar persoonlijk vind ik harder now that it's over en tina toledo's street walkin' blues de 2 beste nummers
3,5 [permalink] geplaatst op 11 mei 2008, 18:21 uur Dit zei Ryan onlangs over Gold: "a record I made called GOLD which was over-long and maybe half good." En daar slaat hij de spijker mee op zijn kop. Naar mijn mening bevat de plaat goede nummers, maar ook nummers die hij beter eraf had kunnen laten, 'Firecracker', 'Somewhere Somehow', 'Touch Feel and Lose' en 'Enemy Fire'. Goed, de commerciële plaat van oeuvre en daarmee ook een van zijn slechtste.
4,5 [permalink] geplaatst op 15 juli 2008, 21:13 uur Zeer goed album!
Heb hem momenteel in de auto liggen, is heerlijke muziek voor onderweg. CD heeft een constant hoog niveau. Cold roses is ook een pracht album, maar Gold vind ik zijn beste.
4,0 [permalink] geplaatst op 15 juli 2008, 21:20 uur Een goede proeve van 's mans songschrijversvakmanschap. Bijzonder radiovriendelijk en daardoor soms ook wel wat vlak. De reeks 7 t/m 10 steekt er bovenuit, vooral de prachtige ballad When The Stars Go Blue en het meeslepend en, vooral tekstueel, vlijmscherpe Nobody Girl.
4,0 [permalink] geplaatst op 5 oktober 2008, 20:42 uur Was hij niet een van de eerste die hype singer/songwriter weer opstartte? Wel, hij verdient in ieder geval een ereplaats, komt nu uiteraard ook in mijn top10. Waar ik de eerste 10 in eerste instantie met natte vingerwerk samenstelde, ben ik nu mijn cdkast aan het doorlopen, en het schaamrood staat op mijn kaken voor het ontbreken van deze geweldige muzikant.
3,5 [permalink] geplaatst op 24 oktober 2008, 11:50 uur Eergisteren kon ik de verleiding niet weerstaan om mijn collectie Adams platen verder uit te breiden met Gold. Voor 'Gold' heb ik om de een of andere reden nooit zo warm gelopen, maar toen ik hem tegen kwam in een platenzaak toch maar meegenomen.
Ik denk dat ik altijd een beetje huiverig was om Gold aan te schaffen omdat op veel sites deze plaat wordt geprezen als zijn meest toegankelijke en dit een commerciele doorbraak voor Ryan betekende. Na een eerste luisterbeurt van Gold ben ik enigszins bevestigd in mijn wantrouwen. Uiteraard staan er een aantal prachtige nummers op 'Gold' (When the stars go blue is werkelijk fenomenaal), maar de meeste nummers laten me koud en dat kan nooit de bedoeling zijn bij een album van Adams. Het voelt te gelikt, te makkelijk; hij klinkt niet alsof hij het laatste beetje gevoel uit zijn tenen moet halen.
Ik zal Gold uiteraard nog even laten bezinken, maar veel verwacht ik er niet van. Jammer.
4,5 [permalink] geplaatst op 25 oktober 2008, 23:08 uur Geweldige plaat van Ryan Adams, mee op ( herfst ) vakantie genomen tezamen met Cold Roses.
Die laatste vind ik ietwat beter, maar dit album bevat eveneens geweldige nummers.
Hoogtepunten: La Cienega Just Smiled, Silvia Plath & Harder Now That It"s Over.
La Cienega vind ik een van de mooiste nummers ooit door Ryan gemaakt.
4,0 [permalink] geplaatst op 17 november 2008, 10:06 uur Op de gok maar gekocht. Wat vlakjes op zijn tijd maar de meeste nummers zijn toch wel wat van de beste alt-country die ik ken.
4,0 [permalink] geplaatst op 17 november 2008, 10:57 uur Zo'n mindere van Ryan Adams is toch nog altijd erg goed.
Gewoon die mindere nummers eruit programmeren, zou
ik zeggen.
DutchViking
[permalink] geplaatst op 5 december 2008, 21:51 uurGold is mijn favoriete Ryan Adams-plaat. Werkelijk alles klopt hier aan en ik vind het songmateriaal nog net wat sterker dan de nummers op de eveneens uitstekende voorganger Heartbreaker. Ik ben van mening dat hij dit album eigenlijk nooit meer overtroffen.
Hoewel ik New York, New York veel te vaak gehoord hebt, blijft het een uitstekend feelgood-nummer. Firecracker is zo mogelijk nog beter, vooral de mondharmonica maakt het nummer helemaal "af". Ik ben een groot liefhebber van het gebruik van mondharmonica in de popmuziek en doe zelf verwoede pogingen om de materie onder de knie te krijgen.
De hoogtepunten volgen elkaar in rap tempo op. Answering Bell klinkt weer enorm eigentijds, hoewel ik Ryan's vocalen in dit nummers wat minder vind. Het daaropvolgende La Cienega Just Smiled is vervolgens een prachtig staaltje songwritersvakmanschap, het is nummer dat ondanks (of misschien wel dankzij) haar melodramatische ondertoon voortdurend boeiend blijft.
Met het ingetogen When the Stars Go Blue gooit Ryan het weer over en andere boeg, en niet tevergeefs. Melancholie voert de boventoon en Ryan laat ook hier weer een uitstekende indruk achter. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Sylvia Plath, een prachtig rustig nummer. Stilte heeft nog nooit zo mooi geklonken, stilte met prachtige soundscapes en een pianospel dat mij niet onberoerd laat. Ondertussen is dan al het absolute hoogtepunt Nobody's Girl gepasseerd, dat ondanks zijn ruim negen minuten geen seconde saai wordt.
Enemy Fire is dankzij haar psychedelische insteek ook weer een hoogtepunt en ook het mystieke Wild Flowers voldoet aan al mijn verwachtingen. De vier laatste nummers vind ik net wat minder sterk, maar deze scoren stuk voor stuk nog altijd een ruime voldoende.
Ik leerde Ryan kennen via zijn Whiskeytown-tijd, nog lang voordat deze Gold het levenslicht zag. Hoewel ik altijd dacht dat Faithless Street en Strangers Almanac in termen van vakkundigheid en diversiteit nauwelijks meer te overtreffen waren, flikt Ryan het hier. De songs zijn net wat meer ingekleurd, de productie is iets beter en de enorme variatie doet de rest. Ik kan niet anders dan hier de maximale score voor geven: 5*
5,0 [permalink] geplaatst op 14 januari 2009, 21:41 uur Deze cd heb ik zooo vaak gedraaid dat ik hem door en door ken. Toen hij uitkwam wist Ryan bij mij de juiste snaar te raken vooral met Cienega en Tina Toledo. Heerlijk. Deze allegaar aan nummers is door de vele luisterbeurten voor mij toch echt een prachtig geheel geworden. Ook nu nog overtuigt Gold en ik denk dat Ryan in 2001 deed wat hij moest doen, namelijk Gold maken. Dat hij hier later anders over dacht maakt mij niet uit. Voor mij is hij nog steeds goud.
4,0 [permalink] geplaatst op 25 februari 2009, 13:48 uur Er staan prachtige liedjes op deze plaat, maar als geheel vind ik hem nogal saai. Zeker vergeleken met Heartbreaker of Love Is Hell, die weten me van begin tot eind te boeien en met Gold is dat helaas niet het geval. Toch een 4, al was het maar vanwege het desolate Sylvia Plath.
4,0 [permalink] geplaatst op 17 juni 2009, 20:07 uur TEQUILA SUNRISE schreef:
Geweldige plaat van Ryan Adams, mee op ( herfst ) vakantie genomen tezamen met Cold Roses.
Die laatste vind ik ietwat beter, maar dit album bevat eveneens geweldige nummers.
Hoogtepunten: La Cienega Just Smiled, Silvia Plath & Harder Now That It"s Over.
La Cienega vind ik een van de mooiste nummers ooit door Ryan gemaakt.
Ik vind Ryan een hoogst origineel klinkende artiest, het zal zijn manier van zingen zijn, en het genre op zich natuurlijk; country-achtige rock met rootsinslag, soms rockend, soms zalvend. De grillige artiest heeft ons al vele prachtige muzikale momenten geschonken.
Dit album is echt wel één van zijn beste. Voor mij samen met Cold Roses, Love Is Hell, Cardinology en zijn debuut Heartbreaker, uiteraard.
Klasbak maakt wederom klasseplaat.
Ik verhoog met een halje, nu al ****1/2
4,0 [permalink] geplaatst op 17 juni 2009, 20:38 uur Zelf vind ik Ryan Adams ook één van de betere singer-songwriters van deze tijd die verschillende stijlen aan kan zoals country, rock en pure pop. Dit albums is iets meer poppy getint dan zijn meer country-achtig debuut "Heartbreaker" maar ook hier etaleert hij zijn klasse met songs als "New York, New York", "La Cienega Just Smiled" en "Sylvia Plath".
"Love Is Hell" vind ik evenwel het beste Ryan Adams-album.
4,5 [permalink] geplaatst op 15 augustus 2009, 2:06 uur Vanavond weer eens opgezet en man man wat een geweldige plaat is dit toch, helaas vind ik Tina Toledo het minste nummer en dat zorgt ervoor dat ik niet de volle mep geef.
Ingetogen ( Silvia Plath, Wild Flowers ) of stevig ( Enemy Fire ) op dit album klopt het helemaal.
Track 4 &13 zijn werkelijk hemeltergend mooi en springen er wat mij betreft bovenuit. Ook het behoorlijk uitgesponnen Nobody Girl stijgt in mijn achting.
Toffe plaat
3,5 [permalink] geplaatst op 24 september 2009, 21:24 uur Het valt me op dat iedereen bij dit album z'n eigen hoogtepuntjes heeft. Sylvia Plath is de mijne. Ik zet het hele album graag op (al vind ik Heartbreaker breekbaarder en daarom iets beter.)
5,0 [permalink] geplaatst op 15 november 2009, 10:42 uur Heb meerdere albums van Ryan Adams, maar deze blijft favoriet. Heerlijke songs met pop/countryinvloeden. Deze verdwijnt nog zeer regelmatig in de cd speler..
4,5 [permalink] geplaatst op 1 december 2009, 12:41 uur When the stars go blue is denk ik wel uitgegroeid tot mooiste nummer van dit album.
4,5 [permalink] geplaatst op 4 maart 2010, 16:08 uur Sinds wanneer krijgen prachtige, breekbare, liefdevolle en tere liedjes het stempel "soft" opgedrukt?
3,0 [permalink] geplaatst op 4 maart 2010, 17:23 uur Ik vind het ook een mooi melancholiek en breekbaar nummer, hoor, maar imo enigszins soft (zowel tekstueel als muzikaal).
