437 stemmen | gemiddelde 4,09
Volledige titel: Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven
Canada
Rock
Label:
Constellation
Storm (22:32)- Static (22:35)
- Sleep (23:17)
- Antennas to Heaven (18:58)
5,0
[permalink] geplaatst op 4 februari 2010, 20:32 uur Chameleon Day schreef:Mjuman schreef:
(quote)
Ben het in hoofdlijnen wel met je eens. Ik was ook afgegaan op de hoge beoordeling, maar vond het teleurstellend. Tergend trage opbouw en ook te gekunsteld; geforceerd moeilijk doen idd. Blijkt ook uit die overdreven, pretentieus lange titels.
Hij stond hier op 3,5*, maar ik ga naar 3*.
A Silver Mt. Zion, de zusterband van Godspeed, vind ik denk ik boeiender.
Postrock is praktisch per definitie pretentieus, zeker qua titels. Bekijk
deze bijvoorbeeld maar eens (aanrader, trouwens!). De titels staan bij deze plaat ook al een tijdje niet meer met alle sub-movements op de site; dus het valt allemaal ook wel mee.
Ik vind dit overigens juist de GY!BE plaat met de meeste uitspattingen en minst trage opbouw. Voor postrock inderdaad erg traag, maar zeker goed te doen, niet in de laatste plaats door het hoge niveau dat de uitspattingen weten te halen.
Maargoed, A Silver Mt. Zion doet mij dan weer helemaal niets, dus het blijft een kwestie van smaak.
5,0 [permalink] geplaatst op 6 februari 2010, 18:36 uur
4,5 [permalink] geplaatst op 20 februari 2010, 1:01 uur Fantastische plaat!!! 4 nummers die zeer sterk zijn uitgesponnen tot werkelijke pareltjes. Opbouwend zeer sterk. Vooral de eerste plaat waar Storm en Static opstaan. Ze gaan hier een stuk dieper dan op hun vorige plaat [1995 - 1997]. Nog meer diepgang en meer depressieve klanken. Deze compositie is top en de inspiratie is hier maximaal benut. Deze plaat is "Mind Blowing". Ieder nummer heeft zijn verhaal en een absolute climax. De "Spoken Word" gedeelte is eveneens zeer goed. Wat een atmosfeer.
Zou ik durven zeggen dat deze de allerbeste plaat is wat Canada bracht...
5,0 [permalink] geplaatst op 20 februari 2010, 18:21 uur Zal ik even eerlijk zijn?
Ik zit al maanden te twijfelen of ik hier een recensie'tje zou posten, als eerbetoon aan dit magnefieke dubbelalbum, tevens mijn absolute nummer 1. En elke keer wanneer ik denk "ja, dat kan ik erover zeggen/schrijven!", dan overvalt me de angst om het dan toch daadwerkelijk op te schrijven.
Ik kan dit album niet beschrijven.
Ik weet het, het is een cliché, maar het zou me echt niet lukken.
Misschien is het feit dat deze spraakwaterval door dit album de mond gesnoerd is, wel het mooiste bewijs dat ik kan leveren om aan te tonen dat dit een revolutionair, beklijvend, irreëel mooi en vooral memorabel album is van een van de meest geniale bands aller tijden.
