David Bowie - Lodger (1979)

Ondanks het ontbreken van de 'zware instrumentale stukken' zou ik dit toch niet het meest toegankelijke album van de Berlijn-trilogie noemen. Ik zou dan toch eerder Low kiezen. Als album heeft Low namelijk een dusdanige eenheid dat het imo makkelijker verteerbaar is. Kant A van Low heeft veel eenheid van sound en eigenlijk best pakkende nummers qua melodie en lekker dansbaar zelfs. Kant B is natuurlijk heel anders, maar heeft toch ook weer die eenheid.
Lodger daarentegen vind ik nogal wisselend. Een nummer als African Night Flight moet je maar van houden en ik heb ook weinig met een reggaedeuntje door Bowie in de vorm van Yassassin. Het is eerder een apart geheel door de veelzijdigheid en daardoor voor velen geen hapklare brokken, denk ik en dus ook niet echt toegankelijk. Red Sails, Look Back in Anger en DJ (dat me sterk aan Talking Heads doet denken, soort trage versie van Life During Wartime, ook uit 1979 trouwens) zijn de nummers die mij het best liggen.

Woont Bowie momenteel in Zwitserland? hoorde zoiets in een interview op you tube.

Ik dacht in New York. Heb geen adreswijziging van hem ontvangen. (heb je een linkje naar dat interview?)

Dat zwitserland kwam ik tegen bij een of ander verhaal dat een album in zwitserland was opgenomen en dat hij daar nu ook een huis zou hebben.

Lijkt me ook niet zo gek dat ie daar zou wonen, in de US kan ie niet eens normaal over straat, ach hij zal ook wel een pandje hebben in een of ander exotisch oord waar niemand hem kent.

Ha, ff googelen en gevonden, zwitsers huis is inmiddels vekocht.


Bowie staat legaal geregistreerd als inwoner van Ierland, dat heeft belasting redenen, het zou hier gaan om een landhuis iets buiten Dublin.

Zijn woning in Lausanne Zwitserland is in 1998 te koop gezet, zijn vrouw houdt meer van het stadsleven.
Verder heeft hij optrekjes in NY en Bermuda. (dus inderdaad in een exotisch oord)

Ja ik had ook niet verwacht dat hij 'slechts' één huis zou hebben. Overigens heb ik hem in een interview van rond 1977 horen zeggen dat hij geen woning had en dat ook nooit zal hebben (hij verbleef toen tijdelijk in Berlijn). Ik vermoed dat dat sterk te maken heeft (had) met zijn gevoel. Hij voelt zich misschien nergens echt thuis, Bowie is een alien.

Bowie's laatste uit de jaren 70 en tevens het slot van de Berlijn trilogie.
Waar Low en Heroes een duidelijke rode draad lieten horen. De songgerichte A-kanten en het ambiant/kautrock gedeelte op de B- kanten, is Lodger uiteindelijk meer een allergaartje.
Het is een opgetogener album. Bowie flirt met een pallet van muziekstijlen, maar het rockt ook weer waanzinnig.
Doch de originaliteit van de 2 vorige albums overtreft hij hier niet( met name Heroes is beter) maar misschien is dat ook niet terecht om dat te verwachten.
Daar voor in de plaats is dit wel een heel aanstekelijk album met een stel heel goede songs.
Fantastic Voyage vind ik geen top opener. Het is een mooie song, maar de plaat begint derhalve wat tam en dat zet je wel op het verkeerde been.
African Night Flight is van een heel andere orde. Een hilarische alternatieve worldmusic song die mij wat doet denken aan de absurditeit van het duo Godley & Creme. Het opzeggerige/Rap (zo je wilt.) is vervreemend, maar ook typisch Bowie.
Move On is een vrij weirde song die ritmisch lekker door hobbelt, en Yassassin vind ik een hoogtepunt. Worldmusic meets Ska.
En met die wetenschap hoor je dat Bowie goed op de hoogte was van de heersende muziektrends.
Iets waar hij tijdens zijn Glamdagen voorop liep, en het wat afzwakte tijdens Low en Heroes met een minder toegankelijke visie.
Hier op Lodger komt de toegankelijkere artiest weer enigzins bovendrijven.
Red Sails is top. Misschien wel zijn beste song hier. Bowie rockt als in zijn beste dagen. Het New Waverige is heel overtuigend, al kun je wat Talking Heads invloeden bespeuren.
D.J is denk ik wat ondergewaardeerd, maar vind het wederom een prima song. Misschien niet echt een single, maar het is dragend en pakkend.
Look Back In Anger hakt er ook lekker pittig in en dit deel van de plaat is duidelijk het punt waar de meistro kiest voor ongecompliceerd rocken.
Weg zijn de ambiant stukken en de doomsfeer die Low en Heroes domineeerden, Bowie wil en moet verder.
Boys Keep Swinging bijvoorbeeld is een garagerocker die allesbehalve strak gespeeld is. De drummer en bassist wisselden van instrument en ondanks dat heerlijke basloopje, is het rommelig, maar wel onwijs puur en aanstekelijk.
Repetition en Red Money zetten de lijn voort van in sferen van lekker los gespeelde Wave/Rock en sluiten de plaat af.

Nogmaals, thematisch heeft Lodger weinig te maken met zijn twee legendarische voorgangers.
Hooguit de puurheid en de rauwheid in bepaalde stukken zijn daarin enigzins te vergelijken.
Lodger is meer van de liedjes, meer losjes en vooral minder zwaar op de hand.
Het blijkt een prima plaat en Bowie nam het wijze besluit om het weer anders aan te pakken.
De critici waren niet lovend, eens krijg je dat, maar ondanks dat ie wat minder verrast, en minder overdondert, is dit een Bowieplaat die er zijn mag.

'Boys Keep Swinging' kan ik echt niet meer aanhoren. Komt door dit: YouTube - BOWIE - FREDDIE MERCURY and MICK JAGGER - BOYS KEEP SWINGING

Snap ook nooit zo goed wat lodger nou te maken heeft met low en heroes,

Opmaat naar de 80s met zijn disco, en de spot van Bowie daarover....zijn heerlijke graantje meepikken met lets dance ha, het sarcastische scary monsters album.

Bowie heeft de drie albums zelf als de Berlijn-trilogie bestempeld, omdat alle drie in samenwerking zijn met Brian Eno. Maar Berlijn is wel een misleidende term, omdat alleen het album Heroes daar echt compleet is opgenomen.

OK hartelijk dank!

Low en Heroes ademen de sfeer van Berlijn uit. En dan met name natuurlijk de vrijwel instrumentale 2e gedeeltes van desbetreffende albums.
Lodger heeft dat veel minder. Het is qua sfeer eigenlijk een totaal ander album.
Ik vind Eno's bijdrage ook veel minder nadrukkelijk.
Andrew Belew's Frippachtige bijdrage is overigens goed gelukt.
Maar Bowie zegt het, dus is het zo.

Toch hoor ik wel een beetje de Eno-vibe in veel nummers, een vibe die je bv. ook hoort in Brian Eno - Before and After Science (1977)
Ik kan het niet goed omschrijven wat die vibe precies inhoudt.

Maar goed, misschien leuk om ook eens in die albums te duiken als je erover een tijdje nog dieper in wilt.

Krijg door je berichten wel zin dit album ook weer op te zetten.

Ik ken Eno voornamelijk van Roxy Music, nu ook met Bowie en zijn niet geringe produktie-kwaliteiten voor U2.
Ik ben zeker in voor Eno's solo capriolen en zijn werk met David Byrne.

Wat Bowie betreft; Ik zit helemaal in zijn muziek momenteel. In de auto lekker hard Station To Station gedraaid.
Aladdin Sane wordt mijn volgende album die ik ga luisteren. Review binnenkort.

Dit nummer van Eno heeft toch wel duidelijke raakvlakken met LOW in mijn oren.

YouTube - Brian Eno - Energy Fools The Magician

Ook uit 77 net als Low.

Redelijk Bowie album dat het vooral moet hebben van zijn veelzijdigheid.Er staan wel wat mindere broeders op maar Boys keep swinging en Look back in anger blijven fantastisch

Veelzijdig is het woord wat hier op dit Lodger wel van toepassing is en zowiezo voor Bowie in het algemeen. Het klinkt fris, lekker rommelig en vlot. Het heeft ook wel een klein Sex Pistols sausje over zich vind ik, of zou het eerder andersom zijn? De aparte wendingen op het album en in de nummers zelf, maken het een ontdekking om naar te luisteren. Denk wel dat met dit Lodger Bowie een punt zette achter zijn creatiefste, innovatiefste en excessiefste periode uit de jaren zeventig. Hierna werd zijn muziek allengs toegankelijker en popgerichter. Waaruit nog mooie liedjes uit zijn voortgekomen, maar ook zijn muzikale writersblock inluidde tot halverwege de jaren negentig.

Ik wil nog wel een lans breken voor Scary Monsters die niet onderdoet voor Lodger m.i .
Dat vind ik eigenlijk zijn laatste goede plaat voor hele lange tijd.
Bowie is op die plaat misschien iets minder uitgesproken bezig, maar met name de 1e helft van die plaat vind ik overdonderend.
Produktioneel ook vetter trouwens. In die zin is Lodger wat rommeliger en slordiger geproduceerd. Wat zeker zijn charme heeft trouwens.

Mee eens dat Lodger rommelig en slordig klinkt, maar dat vind ik idd. ook zijn charme hebben. Scary Monsters is vandaag op vinyl binnen gekomen, dus die ga ik zekers nog luisteren.

Lodger heb ik altijd een vergeten parel gevonden. Beetje onbekend gebleven tussen al zijn jaren 70 klassiekers.
De Berlin trio. Heeft Bowie die term zelf verzonnen of is die term er door het publiek ingebracht. Ik vind Lodger totaal anders dan Low en Heroes. Qua sfeer, thematiek, song opbouw, productie etc.. Het zit nog eerder tegen Scary Monsters aan te schuren dan tegen de twee voorgangers.
Als het dan nodig is om over een trio te moeten praten ligt voor mij Low, Heroes en Stage meer in die lijn.

The idiot van Iggy, nooit zo bekeken, maar nu je het zegt...

Helemaal niet zo'n gek voorbeeld. The Idiot ademt ook wel een Berlinsfeertje uit. Minder fragmentarisch dan Low en Heroes, maar je hoort wel duidelijk dat het in dezelfde periode gemaakt is.
Lodger maar ook Scary Monsters zijn anders in aanpak. Afwisselender en opgetogener, maar tevens ook wel lekker duister en weird op bepaalde momenten.