Tori Amos - American Doll Posse (2007)

Deze cd is mijn eerste kennismaking met mevrouw Amos, en het was erg vermakelijk. Tori heeft een prachtige stem en is een getalenteerd songwriter, dat merk je meteen. Er staat prachtige ballads op, zoals Girl disappearing. En nummers met de gitaar op de voorgrond, waarover ik al las in voorgaande berichten dat dit nieuw is voor Tori Amos. Nou, ik vind deze nummers eigenlijk beter dan de rustige 'piano-liedjes'. Hoogtepunt van de cd komt met het derde nummer Bouncing Off Clouds, goede melodie en haar stem past precies in dit nummer. Ze zingt vol overgave. Alles lijkt samen te vallen in het nummer.
Maar het grote mispunt van de cd is natuurlijk de lengte. Ik kan mijn concentratie er echt geen 80 minuten bijhouden. De cd had veel mooier kunnen zijn met ruim 50 minuten, want er staan ook genoeg vullers op American Doll Posse.
En vanwege de lengte krijgt dit album 'maar' 3,5*, ipv 4* tot 4,5*.

Jammer dat ik afgelopen jaar deze site vergeten ben, want dan had ik als een van de eersten een heel mooi stukje (nou ja, stukje...) over dit album geschreven na de luistersessie van 14 april jl. in Utrecht (Florin), waar Tori zelf in het begin bij was. Van 12-14 uur speelde ze 5 nummers live (en solo) voor een radioprogramma van fan Dolf Jansen en Felix Meurders.

Vóór die luistersessie kende ik al een aantal nummers (in z'n geheel of gedeeltelijk), maar zoals ik de 20 nummers (zonder de 3 bonusnummers) toen hoorde, zo zal ik haar nooit meer horen. Wat een volume!!!!

We zijn nu ruim 2 maanden (en een erg gevarieerd en swingend concert in de HMH) verder, en het album heeft nu even lekker kunnen inwerken. Nummers die in het begin niet sterk klonken (Roosterspur Bridge, YCBYD) zijn nu een stuk beter te verteren.
Maar de bonusnummers Dragon en Smokey Joe blijven nog veel tijd nodig hebben om bij mij in de smaak te vallen (net als de laatste 2 nummers van Choirgirl, jarenlang mijn favoriete album).

Dan klinken de 3 ándere bonusnummers (My Posse Can Do, Miracle en Drive All Night) een stuk lekkerder en frisser.

Nee, dit album is er een waar je al fan (échte fan) heel lang heel blij mee bent en waar je je niet snel aan zult vervelen.
De zogenaamde fans die na een paar albums afhaken, omdat ze wéér geen Little Earthquakes krijgen, moeten maar een andere favoriete artiest zoeken.

Pearl Jam zal ook geen Ten deel 2 maken. Mensen veranderen continu naarmate ze ouder worden, doen andere invloeden op, gaan anders in het leven staan, en zullen daardoor ook hun muziek veranderen aan hoe ze zijn. Maar als je steeds hoopt dat een artiest een bepaald album nóg een keer zal maken, zal je altijd teleurgesteld blijven in artiesten.

5 sterren voor dit album, net zoals veel voorgaande albums van haar trouwens.

Weinig arsenaal voor de 'oude' Amos-fan?
Mijn eerste kennismaking met Tori's muziek dateerd van bijn 13,5 jaar geleden en dat was de dag dat mijn wereld en mijn leven voorgoed veranderde. Cornflake Girl was dat nummer, en vooral Crucify die ik ook in die tijd voor het eerst hoorde.
Toen Boys For Pele uitkwam was ik ook eerst teleurgesteld, omdat dit albums heel anders klonk dan haar 2 voorgaande albums. Maar van lieverlee nam Tori écht bezit van mij en ben ik latere albums dan de standaard LE en UTP veel beter gaan vinden.
En ik denk dat dat voor de meeste oer-fans hetzelfde geldt.

Want met zo'n vergelijking naar haar eerste albums, doe je het voorkomen alsof haar latere albums slechter zijn en minder boeiend en minder diep gaan en minder impact hebben (wat zeer zeker niet het geval is!).
Dat is hetzelfde zeggen dat Queen slechtere albums is gaan maken omdat ze geen Bohemian Rhapsody deel 2 of A Day At The Races deel 2 meer maakten. Hun betere albums kwam ook pas ná die ene grote hit!!

Een nummer wat ik persoonlijk van het album zou halen als ik hem in zou moeten korten, bij in de HMH was dit (zeker visueel) een van de hoogtepunten! Vurig! Volgens mij voor het eerst dat Tori NIET op haar pianokruk zat.
En stak ze op het eind van dit korte nummer niet haar middelvinger omhoog???

Op Werchter deed ze dat in ieder geval wel! Had iets te maken met het vertegenwoordigen van een bepaald character dat zich zo gedraagt. Ik heb me echter nooit echt verdiept in de thematiek van de cd verder.

Wat een mooie opener zeg!

Misschien niet helemaal de bedoeling, maar dit is het eerste album van Tori Amos dat ik probeerd. En het bevalt me zeer. Ze heeft een erg sterke stem met een eigen geluid en muzikaal is het erg origineel. (op weg naar de rest)

pfoe kom hier maar niet doorheen... veel te rockerig (niet dat ik niet van rock hou, maar niet in combi met tori amos).

deze valt me helemaal tegen, wat een worsteling om door al die nummers te geraken.

niets blijft hangen, zelfs niet na 5 luisterbeurten, neen tori dit gaat verkeerd, waar zijn de tijden van de beginjaren

Eindelijk eens een album wat zich kan meten met haar beginjaren, vind je nog steeds een worsteling.
Die worstelingen waren vooral 'Scarlet's walk' en ''The beekeeper'. Dit album heeft weer wat pit en kan zich meten met 'Boys for pele'.

Toch maar voor de 6e keer luisteren denk ik.

ik kan mezelf best wel een beetje een amos fan noemen maar dit album vind ik echt een verschrikking. ik hou het maar bij de oudere cd's van haar, die zijn tenminste pakkend.

na 7 keer flipper vind ik het nog een worsteling , nee geef mij maar de eerste 3 van tori

Bizar, als ik naar de stemstatistieken kijk zie ik dat bijna iedereen zijn stem verlaagd. Ik vind het album steeds beter worden. Vooral Father's Son vind ik een beeldschoon nummer.
Dat soort huppelnummers en fitnessmuziek als bouncing off clouds vind ik dan weer wat minder. Ik verhoog hem naar 3.5