Editors - An End Has a Start (2007)

Sterker nog: hier in huis gaat het al 5 jaar mee en het album wordt absoluut vaker gedraaid dan zijn opvolger.

En pop? Not in my book

Jawel: de stadionpretenties zijn t.o.v. het debuut tot Coldplayesque hoogtes opgestuwt (zo vind ik 'Weight of the World' nog steeds ontzettend log en opgeblazen) en het neigt allemaal meer naar U2 dan naar Echo & The Bunnymen. De onderhuidse spanning van het debuut gaat daarmee helaas vaak verloren, jammer. Tekstueel vind ik deze plaat overigens wel vrij sterk, maar soms is het ook hier wat grootschalig en pathetisch. Hoe groot zou de afdruk van een neerstort vliegtuig zijn, etc.

Ik vind "An End Has a Start" ten opzichte van het debuut "The Back Room" toch een teleurstelling. Ik hoor nog steeds de donkere melodieen, maar ik vind ze een stuk minder meeslepend en spannend als op "The Back Room". Ook een song van het kaliber "Munich" mis ik hier. Waar ik "The Back Room" bij tijd en wijle behoorlijk verslavend en intens vind klinken, grijpen de songs op "An End Has a Start" me niet op die manier. Niet slecht, maar het niveau van het debuut wordt hier niet gehaald.

Hoe moet ik 'kaliber' hier opvatten? Welk aspect of aspecten van Munich mis je dan op dit album? De 'indiefactor'? Meezinggehalte, aanstekelijke riffs, tempo? Als je daarop doelt kan ik je volgen. Dit zijn aspecten die op An End Has A Start veel minder aanwezig zijn.

Dat vind ik vrij logisch. An End Has A Start leunt veel minder op de aanstekelijke, vlotte songs met lekkere hoofs en melodieën. Dit album is ingetogener en emotioneler. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar over het algemeen moet dit album het veel meer van sfeer en emotie hebben dan The Back Room. Dat vind ik juist een geweldige ontwikkeling, maar ik snap best dat er ook mensen van het Back Room-kamp bestaan

Hij bedoelt gewoon dat er geen enkel nummer op dit album even goed is als Munich.

Beter kan ik het zelf niet verwoorden. Dank @hallo!

Daarnaast behoor ik tot geen enkel kamp. Ik vind "The Back Room" over de gehele linie gewoon beter. Ik ben helemaal geen Editors fan, maar een muziekliefhebber. En in die hoedanigheid spreek ik mijn voorkeur uit voor "The Back Room". Daarnaast vind ik juist die debuutplaat meer emotie, sfeer en intensiteit uitstralen. Dat heeft voor mij niets met meezingbaarheid, toegankelijkheid of tempo te maken.

Ieder zijn meuk natuurlijk, maar deze zin blijf ik vreemd vinden. Ik hoor op The Back Room maar weinig emotie en sfeer. In ieder geval véél minder dan ik op dit album tegenkom. Maar goed, misschien interpreteren wij de boel wel anders.

Daarom noemen we het een mening, zodat we erover kunnen verschillen.

Editors zijn naar mijn mening gegroeid met dit fenomenale 2de album. Er klinkt misschien wat meer bombast door in de nummers, maar instrumentaal zit het gewoon supergoed in elkaar en de teksten blijven lekker in het verlenge van het eerste album (beetje mysterieus en cynisch). Hoedje af!

Beste nummers: An End Has A Start, Smokers..., The Racing Rats en When Anger Shows

Ik vrees dat ik weinig mysterie en cynisme in deze teksten kan herkennen. Voorbeelden graag. Zoals ik reeds schreef in mijn comment bij 'The Back Room'; bij de eerste worp zijn de nummers vooral gebouwd rond korte (herhalende) zinnen waaran je zelf nog een interpretatie kan geven. Lijkt me hier niet het geval, veel duidelijker kunnen lyrics niet zijn.

Iedereen beleeft de nummers natuurlijk op z'n eigen manier, maar hier heb ik een paar cynische en mysterieuze zinsneden waarnaar ik verwees:

Cynisch --> You came on you own, that's how you'll leave, You'll lose everything by the end, The saddest thing that I've ever seen were smokers outside the hospital doors, There's eyes in the sky tonight watching us lose the fight, ...

Dat zijn nu wel allemaal losse stukjes die jij wellicht anders kan zien maar de teksten van Smith komen bij mij toch altijd op z'n minst wat donker over, daar ga je toch wel akkoord mee?

Voor het mysterieuze verwijs ik naar bijna de volledige tekst van Smokers en Escape The Nest . Uiteraard zit er een betekenis achter en bij het ene lied is het al eenvoudiger dan bij het andere maar je moet eens kijken op songmeanings als je die site kent. Daar wordt naar hartelust over deze plaat gediscussieerd. Ook de thematiek van de dood geeft het iets mysterieus mee vind ik, had ik bij 'To Lose My Life' van White Lies ook een beetje.

Op Songmeanings is men in staat om het Smurfenlied van alle kanten te belichten. Iedereen beleeft de nummers op z'n eigen manier, maar dit vind ik typisch een album waarop de lyrics (te) duidelijk zijn, persoonlijk hou ik eerder van een suggestief randje ( Pioneer To The Falls van een vaak aan Editors gelinkt bandje, om wat te noemen )

Ik volg je

De Editors verslaving is begonnen. Ik draai de drie albums zo'n beetje de hele dag door. De epische en snelle post punk riffjes zijn echt helemaal mijn ding en zorgen voor een flinke energieboost. Ook op het tweede album van deze band staan geen slechte nummers.

Editors is voor mij een typische average joe-band. De band levert met "An ends has a start" een heel degelijke popalbum af, maar het is aan het eind van de rit ook weer niet sterk genoeg voor een blijvende indruk. Het album bevat 2 heel leuke album tracks en een 3-tal sterke singles, maar heeft ook wel een aantal zeiknummers. Duidelijk een band die zich mijns inziens nauwelijks onderscheid van de "alternatieve" Pop/rock-bandjes die de jaren 00 rijk zijn, maar wel leuk genoeg is om 1 a 2 albums van in huis te hebben.