The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)

Casino Boogie bekt gewoon lekker, is een prima nummer met een eigenlijk redelijk vage tekst (In de docu Stones In Exile is te zien hoe ze er op zijn gekomen) maar er staan nog veel mooiere nummers op: Rocks Off, Rip This Joint, Shaka Your Hips, Sweet Virginia, Torn And Frayed...ach wat zanik ik eigenlijk..gewoon alle 18 goed!

Mick Taylor, toch wel de meest begaafde gitarist die ze hadden....zoek alle opnamen waarop hij meespeelt bij elkaar en maak daarvan een compilatie. Dan heb je het beste van de Stones, vind ik.

Met Mick Taylor maakten ze hun beste albums. Voor mij verder ook geen discussie over mogelijk.

''koop dit album op cd vanaf € 107,99''

Ik begrijp 'm niet.

Boven het album:


links: Spotify | Last.fm | Wikipedia
kopen: koop dit album op cd vanaf € 107,99

Vanavond om 21.40 - 23.30 op Canvas: Crossfire Hurricane.

Gisteren de dubbel cd op Japanse Shm-cd ontvangen. Dat geeft extra geluidsdimensie aan dit prachtige album.

Wat is Japanse Shm-cd?

Ik heb het zelf ook nog even opgezocht, vandaar in goed Nederlands van cdbanq.com:
"
* SHM-CD (Super High Material CD), fully compatible with standard CD players, enables greater transparency, more open sound, lower distortion and better resolution that leads to more sound details.
* SHM-CD achieves higher quality audio through the use of a polycarbonate plastic with improved transparency derived from LCD display manufacturing technologies."

Duidelijk. Een cd met een hogere kwaliteitswaarde dus. Weer wat geleerd!

Er is al veel gezegd over dit album, slotstuk van the Big 4 van the Stones, maar die bonusdisc van even geleden met nog niet eerder uitgebracht materiaal mag er ook best wezen. Om te beginnen Pass the Wine (Sophia Loren), wat toch wel erg prettige bluesrock is, met een vet soulrandje. Het past eigenlijk wat meer in de Let It Bleed sound, wat bepaalt geen minpunt is natuurlijk. Plundered My Soul had eigenlijk makkelijk op het 'mainalbum' kunnen staan. Hoe 'Stones' kan een nummer zijn? Mooie variatie ook, want nu horen we toch echt de erg fijne 'honky tonky' piano op I'm Not Signifying. Wat loopt dat nummer lekker zeg: welcome in New Orleans. Dan volgt een pianoballad: Following the River, fraai gezongen door Mick en Lisa en de andere zangers.

Dan gaan we dansen, Dancing in the Light, een nummer waarop het daadwerkelijk moeilijk is om stil te zitten. Dan volgt Paint It Black, oh nee: So Divine, met dat bekende gitaartje. Een heerlijk zuigende, eerder jaren '60, Stones song. Dan volgen twee leuke, maar niet heel bijzondere, alternate takes van albumnummers Loving Cup & Soul Survivor. Wel zijn ze goed gekozen, want ze passen goed bij de retrosound van deze bonusdisc. De bluesrock van Good Time Woman is heerlijk en doet denken aan Honky Tonk Women. Title 5 is een aardig instrumentaal nummer, wat ze beter tussendoor hadden kunnen plaatsen: ik suggereer op nummer 5. De hidden track is vol met piano en soul: All Down the Line.

Zelf bevalt deze bonusdisc mij bijzonder goed. Er staat natuurlijk niet het allerbeste van de Stones op, maar vaak is het wel (erg) lekker en/of (erg) goed. Aan te bevelen met bonusdisc dus.

Exile on Main St. wordt niet alleen door mij gezien als het meesterwerk van de stones. Voorheen was het nog nooit zo goed en nadien zouden ze niet meer in de buurt komen. Met deze plaat was het liefde op het eerste gezicht. Ik ontdekte hem ooit eens in de platenkast van mijn vader toen ik na het horen van een verzamelaar al fan was van de stones. Vanaf het eerste moment dat de naald de plaat raakte ben ik verzot geraakt op deze plaat, er is geen moment dat ik niet volledig betoverd ben door wat ik hoor.

Al vanaf de eerste noten word je meegezogen in een wereld vol vurige en avontuurlijke rock n roll maar evengoed van ruwe schoonheid. Het feest duurt 67 minuten en verveling komt geen seconde in me op. Het is dan ook een erg gevarieerd album met nummers als Let It Loose, dat ontroerend mooi is en aan de andere kant een nummer als Happy, dat bruist van duivels plezier.

Favorieten kiezen is haast onmogelijk maar dan ga ik toch voor Tumbling Dice en Shine A Light. Die eerste is waarschijnlijk de bekendste song van het album en terecht, wat een groove, wat een geweldige riffs, geniaal is hier een understatement,... Shine A Light begint rustig om dan uit te barsten met die knotsgekke piano.

Exile on main street is gemaakt tijdens een orgie, en dat is er aan te horen.

Hadden ze zeker muziek van Barry White opstaan, doet het altijd goed met de seks.

Voor mij waren in de 60-70er jarende Stones zo ongeveer dagelijks voer tot en met Sticky Fingers,
daarna verschoof de interesse.
De oude singles (erg mooi verzameld op de 'London Years'), Let it Bleed en bovengenoemd Sticky, blijven voor eeuwig stones-best.

Net uitgebreid geluisterd naar 'Exile' en 'Goat'.

Exile klinkt muzikaal lekker, meer het 'echte oude stones' geluid, mogelijk iets algeheel hoger nivo.
Maar de opname klinkt vlak, soms zelfs vermoeiend.

Dan Goat, duidelijk mooier opgenomen (luister op een top installatie naar de SHM-SACD's) en daarom ook extra impact.
Erg genoten van Coming Down Again, Silver Train, Can You Hear the Music en Angie. En vooral van Winter. Maar ook van Hide Your Love, prachtig bluesy nummer in de vroege klassieke stones-stijl.

Ik ga voor Goat!

Smaken.......

Let it Loose moet toch zowat één van de beste nummers ooit zijn. Wat een zangprestatie zet Jagger hier neer...

De reïntegratie van Ward deel 9:

Een goede Stonesknaller kan ik op zijn tijd erg goed waarderen. Toch heb ik nooit echt de neiging gevoeld om hun oeuvre uit te pluizen. Mijn Rolling Stones-honger is vaak na een nummer of drie wel weer gestild. Bovendien vind ik het soms lastig om de Stones los te zien van wat de Stones nu zijn. De meelijwekkende beelden van een bijna bejaarde Mick Jagger die zijn heupen schudt alsof hij nog twintig is, zijn vaak moeilijk af te schudden. Neemt niet weg dat het natuurlijk oneerlijk is om hun oude werk daarop af te rekenen. Dat doe ik ook zeker niet, maar het is wel een reden waarom mijn interesse voor de Stones nooit heel erg is aangewakkerd.

Toen ArthurDZ aankwam met deze plaat als tip voor mij, was ik zeer benieuwd of deze klassieker mij dan eindelijk het licht kon laten zien. Wat me meteen aansprak bij de eerste luisterbeurt is de rauwe sound die de Stones hier hanteren. Ik vind het wat intenser, vuriger klinken dan op Let It Bleed (de enige plaat die ik verder echt van ze ken) en dat bevalt me wel. Het geheel is een ongepolijste mengelmoes van pure Amerikaanse genres als country, blues, rock & roll, soul en gospel. Hierdoor zit het met de afwisseling wel goed op de plaat, maar hierdoor heeft Exile on Main St. ook iets onevenwichtigs. Tegelijkertijd haalt het album daar ook zijn spanning juist wel uit.

De hoogtes van dit album zijn duizelingwekkend hoog. Zo opent de plaat ijzersterk met Rocks Off. Vooral het contrast tussen de energieke instrumentatie en de verveelde zanglijn van de coupletten werkt erg goed, om over die heerlijke blazers nog maar te zwijgen. Een andere persoonlijke favoriet is het slepende countrynummer Sweet Virginia. Zo sfeervol hoe iedereen meeblèrt met Jagger, voor mij het absolute prijsnummer. Ook Loving Cup is genieten geblazen met echt die typische Stones-sound, maar ook voor een gospelkraker als Shine a Light draaien ze hun hand niet om. De plaat is ondanks het wispelturige karakter toch vrij consistent. Al vind ik het stuk tussen Rip This Joint en Sweet Virginia persoonlijk iets te onopvallend en vind ik Ventilator Blues zelfs ronduit vervelend. Sowieso heb ik veel meer met de midtempo en downtempo nummers (knap hoe ook die nummers iets vuigs blijven hebben), vind de uptempo nummers soms een beetje dertien in een dozijn.

Dat weerhoudt mij er dan ook van om een echte topscore uit te delen. Bovendien vind ik een uur en 7 minuten een tikkeltje te lang voor dit album. Een paar mindere broeders weg en ik zou minstens een halve ster hoger uitkomen. Neemt niet weg dat de klasse van deze plaat afdruipt. Je proeft hun oprechte liefde voor traditionele genres als soul, gospel, country en blues op deze plaat en dat werkt heel aanstekelijk. Ze beheersen deze stijlen echt tot in de puntjes en de stem van Jagger vind ik ook echt perfect passen bij de ongepolijste stijl die ze hier hanteren. Deze zweterige, rauwe plaat van de Stones verdient de klassiekerstatus die hij heeft dan ook zeker, maar voor mij persoonlijk net iets te inconsistent. 4*