Vangelis - Antarctica (1983)

Dat is inderdaad zo, dat maakt het ook zo knap wat hij tot nu toe heeft gemaakt. Er hebben zelfs rechtzaken plaats gevonden om dit te bewijzen. Daarmee is Antarctica opnieuw het bewijs wat voor geheugen Vangelis moet hebben.

Dat kan wel wezen, maar ik denk dat Vangelis daar geen gebruik van heeft gemaakt. Mijn gevoel geeft mij in dat de studio voor Vangelis het belangrijjkste instrument is. In gedachte zie ik hem net zo lang pielen en draaien aan knoppen totdat de juiste sound is bereikt. Dat is voor mij tevens een verklaring dat ieder album van deze man uniek is, zo ook Antarctica. De film loopt in de muziekstudio en Vangelis is net zolang aan het puzzelen totdat de muziek past bij de beelden.

Leuk om te lezen dat meer mensen 84 gulden voor de import cd hebben betaald. Ik hoorde destijds Wim van Putten 'Antarctica Echoes' draaien. Ik moest deze cd gewoon hebben.
Tot vandaag nog steeds geen spijt van.

mooie score. je hoorde wel dat deze al redelijk oud is.
het heeft zo zijn aperte stijl die je niet heel veel hoort.
Het is mij 1ste album dat ik van Vangelis hoor.

Tjeemig. Ik was 20 toen ik dit album op vinyl kocht. In mijn kamertje, gordijnen dicht en in het pikkedonker naar Antartica luisteren. Ik zweefde bijna letterlijk door mijn kamer heen. Daarna zette ik dan wel weer Night Time van Killing Joke op om op aarde terug te komen overigens.

Als jong jongetje van een jaar of 11, 12 was ik helemaal weg van synthesizers. Tja, we praten dan over 1987, dus wat wil je… Sowieso opgegroeid met Autobahn van Kraftwerk, nog altijd één van de betere platen uit m’n moeders vinylcollectie, maar daarbij spraken virtuoze artiesten als Jean-Michel Jarre en Vangelis gewoon meer tot mijn verbeelding dan aanstellerige windmachinezangeresjes als Taylor Dayne en Pat Benatar. Toen de eerste cd-speler in mijn ouderlijk huis arriveerde, begon ik weldra de plaatselijke cd-theek uit te kammen en Antarctica was derhalve de eerste cd die ik ooit in een speler stopte om naar een cassettebandje te kopiëren (downloaden bestond nog niet en cd’s kopen was vooralsnog te duur). Nu, twintig jaar later, beluister ik mijn favorieten van toen nog wel eens - hun lp’s vind je in de regel voor enkele euro’s in tweedehands platenbakken – om te zien of ze de tand des tijds enigszins doorstaan hebben, en het moet gezegd: hoewel er heel wat platen in het synthesizer-genre zijn die anno nu vooral op de lachspieren werken, staat Antarctica nog redelijk fier overeind. Eigenlijk is met deze plaat mijn voorliefde voor ruisende dub techno en in het bijzonder de poolwinden van Echospace’s The Coldest Season een behoorlijk eind te verklaren.

Het is al weer veel te lang geleden,dat er zulke mooie platen zijn uitgebracht.
Ik ken tegenwoordig maar weinig platen die ik na 1 keer draaien nog een keer wil luisteren.
Maar albums als antarctica blijft door de jaren gewoon staan als een huis.
Onbegrijpelijk dat deze man geen noten kan lezen,zou ie dan ook niet een paar toonladders kennen?
Mischien dat juist hierdoor zijn muziek ukiek te noemen is.Muziek maken zonder muziekregels,puur op je gevoel afgaan.
Knap hoor,ik doe het hem niet na.

Lijkt mij dus ook.
Maar aan de andere kant heb ik bij interviews,foto's of wat dan ook nog nooit een enkele nootschrift gezien.
Tja,er lopen nou eenmaal supermuzikale natuurtalenten rond die het schijnbaar niet kunnen of nodig hebben.

Trouwens,in een interview op Elsewhere zegt ie dat ie vaak alleen in de studio zit.
En door zijn glazen dak zit te kijken,en dat de melodieen dan in zijn hoofd klinken.

Soort meditatie lijkt me.
Met zo'n gave hoef je ook geen noten te kennen.

Tegenwoordig is dat spul er allemaal, maar in de tijd dat Vangelis met muziek begon was dit er nog niet. Het moest nog uitgevonden worden. Mede daaron is een album als 666 van Aphrodite's Child erg knap te noemen. Hierdoor zou je min of meer, ik probeer voorzichtig te zijn, kunnen vaststellen dat Vangelis op zijn minst een behoorlijk geheugen voor klanken en muziek moet hebben, want anders kun je dergelijke zaken niet maken. Het zit vol lijnen en lagen die om de nodige aandacht vragen. Vanuit die gedachte kan ik slechts vaststellen dat Vangelis een schilder is die zonder dat een doek voorhanden is al een aardig schilderij weet te maken zonder geruik te hoeven maken van allerlei moderne snufjes.

Wat dat betreft zou je wel eens op een Big Brother-achtige manier erbij willen zijn hoe vanuit het niets de muziek van Vangelis ontstaat. Dit inclusief EEG elektroden op zijn hoofd om maar niets te hoeven missen.

Dan nog,die man schijnt een alergie te hebben voor computers.
Uit interviews kan ik alleen maar concluderen dat Vangelis een gevoelscomponist is,met talent en een goed geheugen.
Er gewoon te weinig over hem bekend.
Opzich wel goed,geen opgeblazen mediacircus,gewoon goede muziek leveren ..punt.