David Lynch & Alan R. Splet - Eraserhead (1982)

Een vrij abstracte score, veel dark ambient en een beetje noise. Af en toe ook opeens een vrolijk orgelmuziekje of iets dergelijks, en ook stemmen uit de film komen voorbij.

Het klinkt lekker vreemd en luguber, maar toch werkt het allemaal wat beter in de film, en kan de score zich niet helemaal meten met het betere werk in het genre.

Ik vind er zo op het eerste gehoor een aangename dreiging vanuit gaan , het blijft maar donker en houd de aandacht tot goed vast: ambient zoals ik het graag hoor. Een minpuntje is helaas wel dat de fragmenetn uit de film iets te vaak voorbij komen en soms zelf echt de hoofdlijn zijn, dat doet me een beetje denken aan iets als Philip Glass' Thin Blue Line of een wat oudere soundtrack. Maar al met al bevalt het me wel, 3,5* zit er zeker in.

Toch moeilijk los te zien van de film, met uitzondering van het kleine stukje 'In Heaven' dat een liedje te noemen is.

No doubt de vaagste soundtrack die ik ooit gehoord heb.
Geeft erg goed de sfeer van de film weer.
Ik snap niet wat de geluiden precies moeten voorstellen maar het is toch vrij effectief (H).
In Heaven is trouwens een ongelofelijk duister nummer, gecombineerd met de sfeer en de beelden.

Ik liet In Heaven - een hele tijd geleden alweer - aan een maat van me horen en die dacht dat het Mercury Rev was...

Ik dacht verrek, nu je het zegt

In Heaven: briljant. Het mooie van deze soundtrack is dat je hem juist los van de film kunt beluisteren. Je zet hem aan, en je komt door allerlei vreemde vage werelden. Je droomt je weg door het album heen. Alleen bij Lady In The Radiator zie ik de film natuurlijk wel voor me. Zo eng!