Creedence Clearwater Revival - Willy and the Poor Boys (1969)

Waarom dit album mijn favoriete Creendence-album is? Omdat hierop het beste, misschien wel meest onderschatte nummer van deze band staat: Effigy.
Alle andere nummers mogen er trouwens ook zijn; Fogerty's heerlijke bluesstem (als ik een stem mocht over nemen dat was 't die van hem) komt prima tot z'n recht, vooral op Fortunate son, waar hij het gewoon uitschreeuwt.

Down on the Corner, FortunateSon, de mooie cover van de evergreen The Midnight Special, Cotton Fields... dit is een klassiek album van de C.C.R. Tijdloos mooi en zou in geen enkele collectie mogen ontbreken!
4.5 sterren voor de pure klasse van CCR.
****1/2

Net zo mooi als 'Mardi Gras'.

In '69 had de folkrockgroep Fairport Convention ook drie albums uitgebracht; veruit hun drie beste zelfs.

In de Volkskrant stond afgelopen donderdag een artikel over CCR, waarin beweerd werd dat CCR nooit goed waren in het maken van albums. Ieder zijn eigen mening, maar hoe kun je dat zeggen als je naar "Green River", "Cosmo's Factory" en vooral "Willy And The Poor Boys" luistert? WATPB is een aaneenschakeling van hoogtepunten; 'The Midnight Special', 'It Came Out Of The Sky', de klassieker 'Fortunate Son', de beste 'Cotton Fields' ooit, enz. enz. enz. Veel bands kunnen alleen maar dromen van drie ijzersterke albums als GR, WATPB en CF.

Ik ben het met de vorige sprekers eens dat Creedence Clearwater Revival een aantal sterke releases op haar naam heeft staan.

Als er één band is geweest die ik in mijn vroege jeugdjaren (9 - 15 jaar) veel draaide, dan was het deze band wel. Dankzij mijn pa kwam ik aanraking met al hun magistrale platen, waaronder deze Willy and the Poor Boys. Over het algemeen vind ik 'm net iets minder sterk dan hun magnum opus Cosmo's Factory, maar ook op deze plaat prijken de nodige prijsnummers.

Opener Down on the Corner is een van de bekendste songs, maar eigenlijk ben ik er zelf nooit zo kapot van geweest. Dat is anders met It Came Out of the Sky, waar de geweldige swamp rock tot een hoogtepunt komt. Na het verfrissende Cotton Fields volgt een leuk instrumentaaltje (Poorboy Shuffle) en bij het horen van Fortunate Son volgt een deja vu bij mij. Ik kende dit nummer al lang voordat ik deze plaat beluisterde, een nummer dat overigens niet kapot te krijgen is. Datzelfde geldt voor het wat meer ingetogen Don't Look Now. De laatste nummers maken voor mij duidelijk dat deze Willy and the Poor Boys veel te kort duurt.

Geen enkel nummer op deze plaat valt uit de toon. Wat is het dat Creedence zo speciaal maakt? Ik denk dat het vooral de combinatie van dampende rock is met het unieke geluid van Fogerty, waardoor de sound erg eigentijds en origineel klinkt. Zelfs minder gewaardeerde albums als Mardi Gras en obscuur solomateriaal van Fogerty scoren bij mij nog een ruime voldoende. Deze krijgt van mij een welverdiende 4,5*

Volledig akkoord. Ze waren zéér productief op een héél korte tijdspanne; Van eind '67 tot pakweg 72 want dan was het over and out.
Meesterlijk zijn de remasters van die originele albums, je betaalt je er geen breuk aan, iedereen zou erom moeten hollen, nu met die donkere kerstdagen en flink wat gezeik op de radio!

Ja, dit is de ultieme CCR plaat. Lekkere sfeer en heerlijk afwisselend. Uitstekende afsluiter in Effigy. Stukken beter dan Cosmo´s Factory.

Poorboy Shuffle is gewoonweg genieaal.

Effigy een van de mooiste pre-Free Bird songs.

Zonde van alle 'muziek is zo simpel' reacties van sommige users.
Ik luister lieve goede songs dan ingewikkelde songs.

Effigy is zo'n 'goede song'!

Cheers.