Lost in Translation (2003)

De acteurs, muziek en mooie beelden dragen zeker de film. maar tegelijkertijd maken ze samen nog iets, en nu ga ik op zweefmode, namelijk sfeer. Waarin ze mij helemaal opslokken en waarin niets me meer uitmaakt. Echt, dit klinkt overdreven, maar ik ben zo ongelooflijk gek op deze film. Ik ben sindsdien ook fan geworden van Bill Murray, Scarlett Johansson, Tokyo, My Bloody Valentine, alleen door de stad wandelen, onbekende meisjes ontmoeten, en me hulpeloos laten verzuipen in het onbekende. Als klap op de vuurpijl ga ik deze zomer eindelijk (alsof ik 40 jaar heb moeten wachten) naar Tokyo (en ook Kyoto denk ik) dus dan is de cyclus die deze film ooit begon compleet.

Deze soundtrack weet me nog steeds eindeloos te boeien. Inmiddels heb ik me verdiept in bijna alle artiesten op dit album (alleen nog Death in Vegas en Squarepusher). De keuzes voor de nummers zijn gewoon zo ongelooflijk treffend. Hoe verschillend ze soms ook zijn van stijl (vergelijk Phoenix en My Bloody Valentine, of Air en Death in Vegas), ieder nummer heeft dat dromerige, slaperige, hoopvolle gevoel in zich. Inmiddels kan ik eigenlijk ook niets nieuws meer zeggen over hoe goed ik dit album vind. Toch heb ik steeds weer die neiging om het nog even te benadrukken. De beste samengestelde soundtrack die ik ken, zonder twijfel.