James Newton Howard - Atlantis: The Lost Empire (2001)

Atlantis wordt dus echt elke keer bij het beluisteren beter en beter. JNH overtrof hemzelf met dit in de trilogie van scores voor Disney. Dinosaur was indrukwekkend, maar Atlantis os gewoon zo goed. Sterke thema's en prachtige instrumentatie. De klokjes/bellen die verschijnen zo rond track 9 doen me altijd denken aan water ...

Hoogtepunt is track 14 waarin JNH het koor volledig laat openbarsten met het orkest. Machtig gewoon. Track 15 met het koor lijkt erg op wat Debney later met The passion of the Christ zal doen.

Een van de beste scores van JNH.

Howard bouwt op met een eerst nogal lichte,vrolijke en zeer lichtelijk avontuurlijke toon. Milo Meets Kida is het echte begin van de omzwaai naar het grote spektakel, en overigens niet onderdoend voor hetgeen daarvoor te horen. Genoeg overeenkomsten met andere scores: van Dinosaur, Vertical Limit, Unbreakable en Waterwold.In principe is grof bekeken Dinosaur zonder exotische elementen en groter koor. Toch zijn er ritmisch en exotisch gezien wat overeenkomsten met Waterworld. Neem de track ''Swimming'' van Waterworld als de perfecte vergelijking met vooral een track als The Secret Swim.

Water is een sleutelwoord in de score.De klokjes/bellen kunnen een link oproepen met water. Howard symboliseert met deze instrumenten ook het kristal, hoe goedkoop het ook is. Water en de zee produceert geluid, dat is duidelijk, kristallen in de eerste plaats niet.Hetzelfde geld voor het ''spiegeleffect'' in scores. Probeer eens bij een spiegel te gaan staan en wacht tot die geluid maakt. En toch is er een geluid voor, een geluid dat reflecterend is in orkest indeling en geluid. Het water wordt verwoord door glas-achtige instrumenten. Neem een klokkenspel, die in plaats van gewone plaatjes, van glas zijn.Daarmee kan je zeer rustige, kalme tonen produceren.Op momenten dat een score aan vaart wint en actiestukken gebruikt worden zal ook opvallen dat het snelle, spektakel niet begeleid gaat met glass-achtie geluiden, enkel op rustpunten of kalme momenten.

4.5 sterren

Een tegenvallende eerste helft wordt voor mij goedgemaakt door een erg sterke tweede helft. Beginnen met een popnummer van Maya is nooit slim, waarna James Newton Howard vooral van start gaat met onoriginele Mickey Mousing die hij later in Treasure Planet ook zal toepassen.

Gelukkig worden hier al hints gegeven voor de tweede helft, die vanaf Milo and Kida's Questions pas echt goed van start gaat en steeds interessanter wordt. Het zijn die exotische elementen, zoals het duidelijkst in vooral The Crystal Chamber, die, gemengd met het koor, Atlantis zijn eigen geluid en meerwaarde geeft en zich onderscheid van Dinosaur en Treasure Planet.

Toch liet Newton Howard duidelijk een dalende lijn zien in zijn scores. Zo memorabel als Dinosaur is Atlantis helaas niet, maar Treasure Planet is weer een stapje naar beneden.

Tot de track Fireflies is de score mij te druk en vind ik het niet al te indrukwekkend. Hierna komen we mijninziens in JNH heaven. Geweldig sfeervolle tracks om bij weg te dromen.