Sixpence None the Richer - Sixpence None the Richer (1997)

"Kiss me" die pas in 1999 uitkwam in NL vond/vind ik een erg lekker nummer. Maar eigenlijk nodigt het nummer mij niet uit om de rest van dit album te beluisteren.

'Kiss me' vind ik echt tenenkrommend^2. Ik kan dat nummer niet uitstaan!

Vind het nog steeds een leuk liedje. Gewoon mooie herrinnering aan vroeger, maar zou niet de rest van het album willen ofzo.

There She Goes is een cover van The La's. Over tenenkrommend gesproken.
Kiss Me vind ik een prima popsong.

Ik ook, heel goede herinneringen aan. Misschien, nee ik weet het zeker, telt dat mee.

Kiss me is niet representatief voor het hele album. Enorm sterke songs en arrangementen, gevarieerd, rustig maar absoluut niet soft.

Wat heeft ze toch een lief stemmetje, die Leigh Nash. Ze weet je moeiteloos binnen een half uurtje in slaap te zingen met de rustige nummers die op dit album staan. En daar zit gelijk het probleem: al het materiaal is over de gehele linie te rustig, er is een overvloed aan soft-rock / pop nummers die goed weg luisteren, zonder dat het opzienbarend wordt. Niet dat het slecht is hoor, maar het zorgt er wel voor dat er niet meer dan drie nummers zijn die een positieve afwisseling vormen in vergelijking met al het andere. Natuurlijk is Kiss me daar één van. Het blijft een bijzonder fijn popliedje, die na al die jaren nog steeds mooi klinkt. Het intro met de gitaar is al gelijk erg pakkend, wat zorgt dat je de na de eerste drie seconden al denkt “Hé, dat is Sixpence None The Richer!”, en ook het refrein zal je niet snel vergeten.

Een leuker nummer dan de single Kiss me heb ik hier -tot m'n spijt- niet meer op kunnen vinden. Twee andere noemenswaardige nummers wel. Puedo escribir valt bijvoorbeeld niet alleen op vanwege het feit dat het (grotendeels) in een vreemde taal wordt gezongen, maar tevens vanwege de instrumentale dreigende sfeer. Het is tot op zekere hoogte wat duister (met name de tekst, eigenlijk), en dat maakt dit één van de meest memorabele momenten op dit album. Tot slot valt er nog een nummer op, en dat is (helaas) de cover There she goes. Ik heb het nummer nooit echt mooi gevonden, maar ook hiervoor geldt dat ‘ie voornamelijk opvalt omdat hij iets buiten de toon van de andere nummers valt. Voor wat het waard is: ik vind deze versie wel beter dan het origineel van The La’s, al is dat een kwestie van smaak.

Naast Kiss me, Puedo excribir en There she goes is niets noemenswaardig, naar mijn mening. Oké, The lines of my earth is ook wel mooi, vooral de begeleiding met de piano maakt het een fijn nummer. Halverwege ontstaat er zelfs even een soort jazzy-sfeertje als de blazers te horen zijn. Wat mij betreft hadden ze dat sfeertje wat vaker doorgetrokken. Instrumentaal is het degelijk, ze proberen bij sommige nummers op instrumentaal gebied in zekere zin iets variatie te bieden, maar dat lukt niet echt. Dan is er natuurlijk nog de stem van Leigh, die is mooi. Aardig album voor af en toe, zullen we maar zeggen.

Drie-en-een-halve ster.