Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008)

Bij dit album waan ik me soms op de veranda van een Zuidafrikaans landhuis, samen met vrienden genietend van een goed glas Kaapse wijn en af en toe dansjes wagend bij een kampvuur nabij. Sfeer is niet per se waar het om draait bij Vampire Weekend (dat zijn de inventieve liedjes), maar het zit wat mij betreft wel degelijk in de muziek.

Met zo'n opzwepende ritmes kan ik mij ook wel dansend aan een kampvuur voorstellen

One (Blake's Got a New Face), wat een apart geinig nummertje.

Terwijl ik Contra verder verlaag, verhoog ik dit debuutalbum met een 0,5* (daar stond 'ie eerder ook al bij mij). Ik zet dit gewoon echt graag op. Hier wel opvallende lekkere ritmes, mooie percussie en soms violen die het ondersteunen. En vooral: een aantal echt goede nummers, zoals bijvoorbeeld Walcott.

Nu ik de opvolger wat ken valt het mij op dat ik deze plaat ook wat meer begin te appreciëren. ja, het kan keren.

Hé, dat is een aangenaam boemerang effect, een soort Contra-effect (voor de biljarters onder ons).

Jaa inderdaad een mooie lamp. Misschien is het een van die kroonluchters waar de feestgangers later aan gaan hangen.

Hebben jullie de film The Wrestler (een of twee jaar geleden) gezien? Je ziet er op een bepaald moment een poster in de woonkamer hanger van deze albumcover.

Dat zou ik nou niet verwachten bij Mickey Rourke: Vampire Weekend. Is het wat die film?

Klopt helemaal, is dat niet bij dat vriendinnetje thuis? Ik wist ook even niet wat ik zag...

Hoog op een heuvel naar de ondergaande zon kijken, nog nagenietend van een warme zomerdag............ het is het gevoel dat dit album mij geeft.
Warm en zomers: twee onvermijdelijke termen die in verband moeten worden gebracht met Vampire Weekend.
Ik leerde ze kennen door de clip bij A-Punk en was toen nog niet overstag. Ik had op dat moment een beetje genoeg van dit soort nieuwe rockbandjes.
Gelukkig duurde deze vermoeidheid ook weer niet al te lang want inmiddels zijn ze mede door hun nieuwe album Contra weer helemaal terug in mijn gehoorsveld.
Muziek waar je vrolijk en blij van wordt en die toch goed in elkaar steekt waardoor het nergens een beetje plat wordt (iets wat op de loer zou kunnen liggen maar hier totaal niet aan de orde is).
Opmerkelijk bij dit soort muziek is dat ik het ook vrij snel weer genoeg vind en dan mag je wel stellen dat de speelduur perfect gekozen is. Voor mij hoeft het niet altijd eeuwig voort te gaan. Liever korte, puntige albums die vragen om repeat dan lange albums die je tegen het einde aan een beetje aan het uitzitten bent.
Nee, wat at aan gaat heeft Vampire Weekend dit goed begrepen waardoor ze een uiterst opmerkelijk en krachtig album hebben weten af te leveren.
Op naar de zomer zou ik zeggen!

Ik beluister deze weer eens in het kader van het concert in Paradiso vanavond en wordt nu even gegrepen door M79. Dat strijkkwartet in combinatie met de harpsichord is echt fantastisch.

Ik begrijp nu ook wel hun opmerking in Oor dat ze van Westeuropese klassieke muziek houden, dat is hier wel goed te horen.

Toch is One (Blake's got a new face) ook één van mijn live-favorieten. Pakte me gisteren ook weer. Normaal ben ik niet zo'n meezinger maar gisteren had ik daar even geen last meer van...

Ja, maar zoals het gisteren werd gebracht (het publiek even in laten zingen voordat het nummer begint), was ook wel erg leuk. Was sowieso een geweldig concert, de voorste helft van Paradiso kolkte, de vloer ging helemaal op en neer.

Inderdaad. Jongens die dansen, meisjes die nog leuker dansen, de band in opperbeste stemming. Supervet allemaal.