Blur - Parklife (1994)

Deze plaat begint goed, maar na de eerste vier nummers vind ik hem wel erg wisselvallig worden. Bank holiday, The debt collector, Far out en London loves zijn gewoon saai en/of irritant, en Clover over Dover, Jubilee en Lot 105 wegwerpnummers. Er staan daarnaast dan ook wel drie absolute meesterwerken op (End of a century, To the end en This is a low, dat me soms aan de vroege Suede doet denken), maar zelfs de negen goede nummers halen samen absoluut niet het gemiddelde (en zeer hoge) niveau van The great escape. Kortom, persoonlijk heb ik nooit begrepen waarom Parklife zoveel hoger staat aangeschreven. Natuurlijk was dat het album waarmee het fenomeen Blur met een grote plons midden in de Britpopvijver terechtkwam, en het historische belang ervan is dan ook moeilijk te overschatten, maar los van de tijdgeest bekeken vind ik het zoals gezegd een zeer wisselvallige en daardoor matige plaat.

Als tiener vond ik dit al een redelijk album (toen was dit al aardig 'oud') en dat was totaal gebaseerd op de lekkere melodieën van Albarn en Kornuiten (mijn interesse in teksen kwam vlak daarna; na de ontdekking van Koning Dylan) daarna heb ik nog eens ooit een "best of" van Blur in huis gehaald zo rond mijn 20e, maar verder is de liefde nooit echt gekomen. Totdat ik op een gegeven moment besloot om deze uitgedoofde liefde maar weer eens aan te wakkeren en ook eens wat aandacht aan de the lyrics te geven (is tegenwoordig een behoorlijk uit de handlopende dwangmatige verplichting voor mezelf om niets te beoordelen alvorens ik de lyrics erbij heb gepakt) en er zitten behoorlijk knappe vondsten c.q. rake snaren tussen. Maar opvallend weinig "poep- en schetenhumor, goede teksten en raken melodieën. Dat zijn eigenlijk de 2 enige ingrediënten voor een goede popsong.

Fijne jongens, die een mooi plaatje hebben gemaakt dat gedurende mijn leven regelmatig op de draaitafel zal komen te liggen.

Tijdens ondergetekende's questee om alle studio-albums van Blur te bespreken, is hij inmiddels bij 'Parklife' aangekomen, dat bekend staat als dé Blur-klassieker, dé Blur-plaat, etc. Laat ik gelijk maar eerlijk zijn, het is mijn minst favoriete plaat van hen.

Maakt niet uit hoor, het is zeker geen slechte plaat, maar soms is ie net wat te vrijblijvend. Natuurlijk, de britpopformule van 'Modern Life is Rubbish' wordt hier allemaal net wat puntiger uitgewerkt, het excentrieke in de teksten is soms net wat meer aangezet en hetzelfde geldt voor het accent van Damon. Muzikaal is het altijd nog eclectisch, want er is heus wel meer in de Britse pop gebeurd dan de Kinks en de Small Faces; de Pet Shop Boys en Oi!-punk hebben model gestaan voor respectievelijk 'Girls & Boys' en 'Bank Holiday'. Nee, het probleem is een beetje dat de liedjes wat tegenvallen, omdat ze soms iets te conventioneel zijn.

Nu zijn 'End of a Century', 'Magic America', 'Clover over Dover' en 'Tracy Jacks' prima popliedjes, maar ze zijn wat saai. Ook bijt het eclectische karakter van Blur een beetje; het klinkt wat wisselvallig. Zo hebben we én een ontzettend flauwe afsluiter die nergens over gaat, én een overigens wel erg mooi orgelinstrumentaaltje én 'Bank Holiday' én 'Girls & Boys' én de bassist mag over sterren zingen én er moet een stemmige ballad bij.

De expres foute hardrock van 'Trouble in the Message Center' (toch weer met olijke lalala-koortjes) is vele malen opwindender dan de eerder aangehaalde, wat bleke popliedjes en het titelnummer is natuurlijk een echte klassieker. Ook het door blazers gedreven 'Badhead' (zonder blazers was het een veel mindere compositie geweest, daar ben ik zeker van), het ontroerende 'This is a Low', waarin de shoegazing-roots van de band ook weer doorklinken, en het funky Roxy Music-eerbetoon 'London Loves' laten de balans tussen 3,5* en 4* positief doorslaan naar die vier sterretjes, maar toch, men had beter gekund dan dit. Echt.

Ontzettend aangenaam plaatje. Normaal vind ik veel stijl variatie binnen een album een beetje tegenwerken, bij Parklife echter niet. Verveeld geen moment, en ik word er erg vrolijk van.

3,5*

omdat ik Damon al ken van de Gorillaz en nog niks van zijn oude band Blur had maar eens begonnen met dit album en ik moet zeggen echt een mooie vrolijke plaat. Lekker wat afwisseling zodat het nergens saai begint te worden vroeger.

"Leeftijd: 22". Dan heb je hopelijk toch wel iets meer te melden dan al die one-liners die je vandaag hebt gepost. Vertel eens iets meer, vermaak ons eens, wat vind je hier "het gaat" aan?

Prima plaat deze Blur, absoluut een van hun beste dit, ik vind Bank holiday ook erg aangenaam.

waar kan ik 'Liken'?

Misschien heeft die slechte ervaring van op Lowlands jouw denkbeeld over deze band beïnvloed...?

Boeiend, ik heb anders al erg veel zin in het optreden op Werchter komend jaar

Parklife blijft het erg goed doen bij mij, het titelnummer is favoriet.

Al uitgeschreven zie ik

Op 'Parklife', het bekendste album van Blur, staan heel wat topsongs. Maar ik vind het te lang en niet echt een geheel vormen. Ik luister de nummers liever apart in een shuffle lijst. Live vind ik er ook velen beter uit de verf komen.