Bob Dylan - Together Through Life (2009)

mijn stem
3,55
228 stemmen

Verenigde Staten
Roots
Label: Columbia

  1. Beyond Here Lies Nothin' (3:51)
  2. Life Is Hard (3:39)
  3. My Wife's Home Town (4:15)
  4. If You Ever Go to Houston (5:49)
  5. Forgetful Heart (3:42)
  6. Jolene (3:51)
  7. This Dream of You (5:54)
  8. Shake Shake Mama (3:37)
  9. I Feel a Change Comin' On (5:52)
  10. It's All Good (5:28)
totale tijdsduur: 45:58
384 BERICHTEN 5 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Floater
 
0
geplaatst: 29 april 2009, 11:40 uur [permalink]
Gisteren dan eindelijk de nieuwe Dylan beluisterd. Ik had geen al te hoge verwachtingen van dit album. De voortekenen waren slecht. Zijn stem klonk enkele weken geleden in Amsterdam behoorlijk verrot en de twee nummers die ik op mijn pc had beluisterd maakten me niet bepaald enthousiast.

De slechte voortekenen zijn gelukkig niet bewaarheid. De plaat klinkt echt geweldig! Ik heb het volume goed hard gezet, zodat ik alle instrumenten goed kon beluisteren. De accordeon is dan weer prominent aanwezig en dan weer subtiel naar de achtergrond gemixt. Verder hoor je een trompet, een mandoline, een banjo en ook de viool wordt o.a. op "This Dream Of You" weer voor de dag gehaald.

Ook ben ik zeer verrast door Dylan's stem. Een nachtegaaltje is Bob nooit geweest en zijn bereik is natuurlijk zeer beperkt, maar met wat hem nog aan stemgeluid rest zingt hij naar hartelust en met passie. Hij heeft zijn stem volledig onder controle.

Wie denkt een vervolg te krijgen op "Modern Times" komt bedrogen uit. "Together Through Life" lijkt in de verste verte niet op zijn voorganger. We horen geen nummers van het kaliber Workingman's Blues #2 of Ain't Talking. Maar dit wil niet zeggen dat dit album daarom veel minder is.

Ik geloof ook niet dat dit een album is dat het van de teksten moet hebben. Bij mij zijn slechts een paar flarden tekst blijven hangen. Dit album moet het van de klank hebben. Zelden een Dylan-plaat gehoord met zo'n warm geluid. De productie is perfect. Qua sfeer doet dit album enigszins denken aan "Love And Theft" en dat is een groot compliment. Maar ook andere albums komen voorbij. Toen ik naar This Dream Of You zat te luisteren moest ik ineens aan "Desire" denken. De gitaarriff op It's All Good is exact dezelfde als op Obviously 5 Believers. Voor de rest heeft Bob er weer een behoorlijke portie swingtime jazz doorheen gegooid en geeft de accordeon van Hidalgo het geheel een extra dimensie.

Hoewel slechts 1 keer beluisterd kan ik nu al zeggen dat ik heel erg van dit album ga houden! Hopelijk ga ik hem bij iedere draaibeurt nog beter vinden.... Voorlopige favoriet: I Feel A Change Comin' On.

En voor wie ervan houdt om met Bob mee te zingen, hier kun je de songteksten vinden:

http://www.expectingrain.com/dok/div/ttl_lyrics.pdf

avatar van dudehere
3,0
0
geplaatst: 29 april 2009, 17:40 uur [permalink]
Het waren vette jaren voor de Dylan-liefhebber, pakweg vanaf Time out of Mind. Vanaf het uitbrengen van die plaat zat er een duidelijke opleving in zijn eigen materiaal en werd er door Columbia fraai teruggeblikt op diverse periodes in de vorm van de Bootleg Series.

Deze plaat valt mij echter tegen. De reden hiervoor is dat Bob Dylan op Together Through Life klinkt als een gastmuzikant op zijn eigen album. Want eerlijk wat is nu eigenlijk zijn bijdrage aan dit album.

We horen zijn stem, die ik nog steeds geweldig vind. Hij gromt zich werkelijk prachtig door de nummers. En Dylan zit, a.k.a. Jack Frost, achter de knoppen. Ik moet zeggen dat hij zijn muziek erg direct, haast live op band weet te zetten.

Maar verder. De teksten zijn mede geschreven door Robert Hunter en vind ik erg pover en fantasieloos. En dat geldt eigenlijk ook voor de muziek. Dylan heeft een fantastische band die moeiteloos, blues, swing, country, soul en rock & roll tot één geheel kan smeden, maar daarin hoor ik Bob niet musiceren.

Hij lijkt zich op deze plaat eerder te verschuilen achter zijn bandleden en cowriter en dat is jammer. Want het is juist Bob Dylan die het verschil maakt (en wiens naam groot op de hoes staat).
Een pluspunt is de texmex-feel die wat variatie brengt.

3*

 
0
Antonio
geplaatst: 29 april 2009, 23:09 uur [permalink]
Sommigen wimpelen de nieuwe Dylan al af als een tussendoortje, maar zij dwalen. Want ook al hoor je aanvankelijk weinig instantklassiekers, de songs krijgen bij iedere beluistering meer diepte en kleur


Dat is het mooie van Dylan, door al die uitgaves van The Bootleg Series en het vergaren van echte bootlegs, ga je op een heel andere manier naar de carriere, teksten en nummers van Dylan kijken.

Sommige nummers doen je niets en dan hoor je ineens een andere versie (outtake, rehearsal, demo, live) van hetzelfde nummer EN dan pakt het je ineens wel !!!

avatar van Floater
 
0
geplaatst: 30 april 2009, 12:12 uur [permalink]
dudehere schreef:
De teksten zijn mede geschreven door Robert Hunter en vind ik erg pover en fantasieloos.


Dus een nummer als Brownsville Girl of een album als "Desire" vind je ook pover en fantasieloos?

avatar van dudehere
3,0
0
geplaatst: 30 april 2009, 13:03 uur [permalink]
Floater schreef:
(quote)


Dus een nummer als Brownsville Girl of een album als "Desire" vind je ook pover en fantasieloos?


Nee ik heb er niets op tegen dat er aan de teksten wordt meegeschreven, ik vind alleen het resultaat op deze plaat tegenvallen. Ik hoor er Bob Dylan niet echt in terug.

 
0
Father McKenzie
geplaatst: 30 april 2009, 17:08 uur [permalink]
Ik blijf bij mijn eerder gedacht, dat dit niet echt een classic Dylanplaat is, maar wel een zéér genietbaar plaatje.
Derhalve verhoog ik van 3.5 naar **** omdat ik de plaat toch steeds lekkerder vind.
Je moet het toch maar doen als haast 68-jarige nog zo'n energiek album afleveren!

avatar van MirNL
3,5
0
geplaatst: 2 mei 2009, 12:24 uur [permalink]
De postbode was snel met mijn elpees van de nieuwe Dylan. Meteen de naald erop en het eerste nummer was tevens het eerste nummer dat een paar weken geleden via bobdylan.com te downloaden was. Beyond Here Lies Nothin' beloofde veel goeds en is één van mijn favoriete nummers op het album, na alweer een aantal keren geluisterd te hebben.

Zoals wel vaker bij Bob Dylan's albums moet je in de nummers groeien. Een paar tracks die je meteen bij je strot grijpen, zoals I Feel A Change Comin On, It's All Good, Shake Shake Mama en Life is Hard. De rest valt dan nog niet zo op, hoewel de muziek heel fijn is - maar soms ook wel wat repetitief.

Het rauwe gekraai van Dylan past perfect bij de plaat. Iedereen kan zingen, maar Dylan versterkt de soms wat zwakke teksten door ze gevoel mee te geven.

Martin Bril heeft ooit gezegd dat het de mooiste stem ter wereld is. Hij zou best wel eens gelijk gehad kunnen hebben. Dylan gaat mee met de tijd, vernieuwd zichzelf maar blijft in essentie toch weer zichzelf.

Ik twijfelde tussen 3,5 en 4 sterren, maar ik laat er nog wat luisterbeurten vanaf hangen voor ik dit album de voordeel van de twijfel geef.

 
0
geplaatst: 2 mei 2009, 13:54 uur [permalink]
MirNL schreef:
.

Martin Bril heeft ooit gezegd dat het de mooiste stem ter wereld is. Hij zou best wel eens gelijk gehad kunnen hebben. Dylan gaat mee met de tijd, vernieuwd zichzelf maar blijft in essentie toch weer zichzelf.

Ik vind aanhalen van deze opmerking, gemaakt door Martin Bril, erg wrang, gegeven het feit, dat Martin, die ik zeer waardeer, tot op het laatst geloofde dat het weer beter met hem ging,en hij zo plots van ons is heengegeaan. Uitspraken zoals deze over de stem van Dylan zijn zeer subjectief en zullen door menig KNO arts niet beaamt worden. Het woord de "mooiste" m.b.t. de stem, kunnen m.i. beter vervangen worden door "herkenbare, specifiek bij de man horende of zeer opvallende". En wat mij persoonlijk betreft kan het woord "herkenbare" er eigenlijk wel af. Iedere leek kan toch horen dat die volledig versleten is. Verder moet hij vooral door blijven gaan met musiceren, als hij vind dat zijn fans dat fijn vinden en hij er zelf ook nog veel plezier aan heeft.

 
0
Mayne
geplaatst: 2 mei 2009, 14:55 uur [permalink]
Martin Bril heeft ooit gezegd, ik geloof in een uitzending van DWDD, dat hij het de mooiste stem van de wereld vindt, hij bedoelde daarmee Dylans gekraai van 1997-heden. MirNL pretendeert zich toch helemaal niets met die uitspraak, hij is het gewoon eens met Bril. Dus Ad, wat zit je nu toch moeilijk te doen? Ga fietsen stelen ofzo, dat is nuttiger dan deze neurotische uitingen op een internetforum neerpennen.

avatar van Stijn_Slayer
2,5
0
geplaatst: 2 mei 2009, 14:58 uur [permalink]
Een mooie stem is inderdaad iets anders dan een goede stem.

 
0
geplaatst: 2 mei 2009, 15:35 uur [permalink]
Mayne schreef:
Dus Ad, wat zit je nu toch moeilijk te doen? Ga fietsen stelen ofzo, dat is nuttiger dan deze neurotische uitingen op een internetforum neerpennen.
Waar ben jij mee bezig, mayne? Ten eerste mag ik een mening hebben over de "stem" Dylan , daar heb ik al een paar keer heel zorgvuldig, zeker niet kwetsend, mijn mening over gegeven. Ten tweede heb ik mijn respekt voor Dylan niet onder stoelen of banken gestoken en tenslotte heb ik uitgelegd waarom DEZE cd aan mij niet besteed is. Ik heb inhoudelijke reakties gegeven maar jij? Jij bent (ik heb het even nagelezen) niet verder gekomen met een paar korte reakties. Je vraagt je af, of je nou de enige bent die van deze "rottige" stem (je eigen woorden) houd en dat Dylan wel erg op J. Cash ging lijken. Verder inhoudelijk een mening? Nergens Zelfs geen beoordeling. Ga jij nou maar lekker fietsen en hou die rare opmerkingen voor je. Ideetje misschien: Ga 'm eens kopen, beoordeel hem eens en stem eens een keer, want dat doe je helemaal niet,

avatar van Karl
2,5
0
geplaatst: 2 mei 2009, 15:43 uur [permalink]
Jongens, jongens, jongens toch, laten we dit even op een volwassen manier oplossen, te weten door elkaar zoveel mogelijk te negeren en door bepaalde opvattingen omtrent elkanders mening simpelweg te verbijten

 
0
Father McKenzie
geplaatst: 2 mei 2009, 16:37 uur [permalink]
Van mij mag iedereen hierover denken wat hij/zij wil, ik geniet alvast regelmatig van dit album. Muziek moet nu eenmaal gaan om beleving, als het kan om het delen met elkaar, maar soms lukt dat niet, smaken verschillen nu eenmaal. Citroenijs; bweurk!

avatar van MirNL
3,5
0
geplaatst: 2 mei 2009, 19:42 uur [permalink]
Ad, ik vind niet dat het erg wrang is om die opmerking van Martin Bril aan te halen. Ik zou durven zeggen dat ik mijn Dylan verslaving aan hem heb te danken, omdat hij er altijd van die mooie stukjes over schreef. Ik spreek geen kwaad woord over die man en ik vind het eerder wrang dat Bril (waarschijnlijk) het nieuwe album niet heeft kunnen horen.

En over de stem gesproken. Het gaat mij erom dat niemand anders dan Bob Dylan zijn nummers weet te brengen zoals hij dat doet. Hij weet precies wat hij met zijn stemgeluid kan hoor. Hij moet zijn oude nummers wel aanpassen als ie optreed. Het geeft zijn nummers een nieuw gevoel, nieuwe emoties en een nieuwe dimensie. LoveSick in de HMH vond ik prachtig, juist met deze stem en als Adele besluit dat nummer te coveren komt dat heel anders over met dat stemmetje van haar (niets tegen adele trouwens, rustig maar).

Maar goed. Dat is mijn mening, en mijn mening wordt in het algemeen wel geaccepteerd als feit.

 
0
geplaatst: 2 mei 2009, 20:38 uur [permalink]
Natuurlijk accepteer ik jouw mening. Mijn mening over de huidige staat van de stem van Dylan is nu wel duidelijk en ook de bewondering, die ik voor de muzikant Dylan heb. Bij deze stop ik verder om over dit onderwerp door te gaan. Ik hoop echter wel dat andere fans zich onthouden van ongefundeerde en onbehoorlijke reakties.

avatar van Madjack71
 
0
geplaatst: 3 mei 2009, 14:45 uur [permalink]
De nummers van dit album zouden mij prima doen smaken, ware het niet dat Dylan ze zelf heeft ingezongen.
Helaas kan ik hier niet veel meer mee. Op Love and Theft en vooral Time out of Mind (prachtig album), pastte het er goed bij, maar hier verrijkt het de muziek niet meer.
Maar goed ieder het zijne, maar dit laat ik aan mij voorbij gaan.
Ik heb geen problemen met stemmen die aan mankementen lijden, het kan juist de muziek kleur, beleving en emotie geven, maar dit is net een stap te ver voor mij. Trouwens citroenijs; mjammie.

avatar van jeroenheinz
3,5
0
geplaatst: 3 mei 2009, 17:00 uur [permalink]
Had zoals wel meer mensen niet echt al te hoge verwachtingen van deze plaat, maar hij viel me reuze mee. Muzikaal gezien vind ik het af en toe te veel van hetzelfde, maar juist zijn stem vind ik erg goed uitkomen op dit album. Zal wel komen omdat ik een voorkeur heb voor wat rauwere doorrookte stemmen. 3,5*

avatar van devel-hunt
3,5
0
geplaatst: 3 mei 2009, 23:14 uur [permalink]
Ik weet het niet met deze plaat, het is prettig om Dylan te horen en te weten dat deze legende nog actief is, aan de andere kant vind ik de nummers voor zijn doen behoorlijk onpersoonlijk en vrijblijvend, bijna vrolijk en pretentieloos. De teksten, toch zijn handelsmerk, lijken merkwaardig genoeg ondergeschikt aan de muziek. Zijn stem stoort mij niet en vind deze wel wat hebben voor een man van tegen de 70, het maakt hem ook kwetsbaar en mooi, maar als geheel vind ik de plaat niet echt overtuigen.

 
0
Antonio
geplaatst: 4 mei 2009, 11:26 uur [permalink]
Bob Dylan rewrote the record books yesterday to become the oldest musician to have a No 1 album, nearly 40 years after he last topped the charts.

The veteran singer-songwriter claimed his seventh British No 1 with Together Through Life, narrowly edging out the claim of his fellow
sexagenarian Neil Diamond to be the oldest artist to scale to the summit of the chart.

Dylan, 67, last reached the top of the charts in 1970, when he had two No 1 albums, Self Portrait and New Morning. His last two attempts, Love and Theft and Modern Times, reached No 3 in 2001 and 2006 respectively.

A year ago Diamond, at 67 years and four months, became the oldest person to top the album charts with a new release, when Home After Dark, became his second British No 1. Dylan, who will turn 68 on May 24, now holds the distinction.

Together Through Life beat last week’s No 1, Lady Gaga’s The Fame, into third position, and also outsold second-placed Music for the People, the Enemy’s second album.

It is 45 years since Dylan first topped the charts, with the album that made his name, The Freewheelin’ Bob Dylan. Pete Paphides, the Times critic, described Dylan’s new record, which is virtually guaranteed to top the US charts, as “his warmest, most unforced, set of songs in recent memory”.

Dylan has performed about a hundred shows each year since 1988, in what has come to be known as the Never Ending Tour. His ability to draw the crowds was reflected in the release of his 33rd studio album being accompanied by a series of sell-out British dates.

Mike Smith, managing director of Columbia, Dylan’s record label, said: “What’s really delightful is going round and seeing him perform live around the country and seeing so many teenagers at the shows.

“A lot of people talk about the Arctic Monkeys effect, where you see fathers and their kids at the gigs, but with Bob you get grandfathers, fathers and their sons.

“He is the greatest artist of the 20th century. His words and his artistry speak to people in a timeless way. The stuff he made in the 1960s still seems absolutely current. There are very few artists who can extend their appeal over such a long period. Unlike his contemporaries, Dylan is still out making music that is still very strong.”

Although apparently less politicised these days than he appeared to many in his early releases, the singer held forth recently on the prospects of Barack Obama.

Despite saying last year that Mr Obama was “redefining the nature of politics”, Dylan said last month that he had no idea whether Mr Obama would make a good president.

“Most of those guys come into office with the best of intentions and leave as beaten men,” he added. “You know, it’s like they all fly too close to the Sun and get burnt.”

Dylan has sold more than 100 million records but has never had a No 1 single in Britain. His highest-charting song is Like a Rolling Stone, which made it to No 4 in 1965.

In the singles chart yesterday, Tinchy Stryder kept his place at the top with the aptly named No 1.

Ironik featuring Chipmunk, came in at No 3, with a cover of Elton John’s Tiny Dancer, which includes a sample of the original 1971 performance. The trio could not unseat La Roux from the chart’s second slot.


Haha, Dylan verslaat Lady GaGa...wat een mooie wereld leven wij toch in

avatar van Madjack71
 
0
geplaatst: 4 mei 2009, 19:44 uur [permalink]
Misschien een tip Antonio: Een link naar de pagina waar dit vermeld staat, kan al volstaan.

 
0
Antonio
geplaatst: 4 mei 2009, 22:22 uur [permalink]
Madjack71 schreef:
Misschien een tip Antonio: Een link naar de pagina waar dit vermeld staat, kan al volstaan.


Ach, tekst kopieren en plakken kost net zoveel moeite

avatar van T91
 
0
T91
geplaatst: 5 mei 2009, 04:49 uur [permalink]
Wat een prachtige hoes.

 
0
Antonio
geplaatst: 5 mei 2009, 12:31 uur [permalink]
Heb de cd gister voor mijn verjaardag gekregen, van mijn zus en haar vriend...en dan ook nog eens die special edition met poster, sticker, dvd EN cd met radioshow van Dylan.

Heb hem gisteravond en vanochtend weer enkele malen gedraaid, maar ik moet bekennen dat ik vooralsnog met meer plezier naar de cd met Dylan's radioshow luister, dan naar TTL zelf.

Echt geniaal, al die ouwe liedjes, die heerlijk doorleefde stem van Dylan tussendoor waarmee hij achtergronden achter de liedjes en artiesten uit de doeken doet.
Ook beantwoord hij mailtjes tussendoor en meer van zulke uiterst vermakelijke praktijken

4,0
0
geplaatst: 5 mei 2009, 13:54 uur [permalink]
ik heb de 2lp versie gekocht, inclusief cd versie...

mooi, die prachtige hoes in groot formaat.

beter plaat dan love and theft en modern times, een pak minder dan time out of mind....

avatar van IntoMusic
4,0
0
geplaatst: 5 mei 2009, 19:19 uur [permalink]
Heerlijke cd en straalt een relaxe sfeer uit. Heb verder weinig toe te voegen en sluit me dan ook aan bij de feedback van Father McKenzie.
Wel stoor ik mij aan 1 gigantisch punt: waarom in godsnaam de extra cd als 1 track...!!! Tuurlijk is het een radioprogramma, maar als ik ergens een hekel aan heb is het wel 1 track-cd's, buiten het feit dat de bonus disc van Dylan uitermate lekker is en dit past bij zijn nieuwe album.

 
0
geplaatst: 6 mei 2009, 00:01 uur [permalink]
moet om een of andere manier steeds aan die bb king clapton cd denken van paar jaar terug. riding with the king..

avatar van MirNL
3,5
0
geplaatst: 6 mei 2009, 15:23 uur [permalink]
Vind trouwens wel dat ze een uitklap hoes van die LP's hadden mogen maken, is een beetje crappy in losse hoesjes vind ik.

avatar van De Daniël
 
0
geplaatst: 7 mei 2009, 15:37 uur [permalink]
Wat een lelijke hoes..

avatar van Lennonlover
4,0
0
geplaatst: 7 mei 2009, 16:29 uur [permalink]
Antonio schreef:
Heb de cd gister voor mijn verjaardag gekregen, van mijn zus en haar vriend...en dan ook nog eens die special edition met poster, sticker, dvd EN cd met radioshow van Dylan.



Allemaal zeer leuk, inderdaad. Alleen was ik een beetje teleurgesteld in de DVD. Een beetje kort en erg ruw afgewerkt. Een haastklusje.

3,5
0
geplaatst: 8 mei 2009, 08:37 uur [permalink]
De Daniƫl schreef:
Wat een lelijke hoes..

De muziek daarentegen is prachtig. Toch wel belangrijk;)