Pain of Salvation - Road Salt Two (2011)

Iemand een idee waar Gone en If You Wait zijn gebleven?

En Yellow Raven!
Ik dacht inderdaad dat er 4 nummers van Linoleum op Road Salt 1/2 zouden komen, zijn er dus blijkbaar toch maar 2. Ach, zo hebben we wel weer meer nummers/muziek he

Zijn dit eigenlijk een soort van Black en White albums ofzo? Gezien de 2 hoezen. Road Salt One was relatief rustig, zal dit dan een zwaar album worden?

Yellow Raven is een cover he, dus dat is wel logisch dat die er niet op komt.

En over dat Black en White idee; ik dacht precies hetzelfde =p Een nummer als Mortar Grind is in ieder geval al bijna zwaarder dan heel Road Salt One bij elkaar.

En waar is dat nummer te beluisteren, crosskip?

Ik ben wel benieuwd naar dit album, Road Salt One deed een beetje teleurstellen maar was nog steeds best wel goed. Ik ga op 15 november in de 013 naar een concert van hun en Opeth en daar zal wel veel nieuw materiaal gespeeld worden.

Mortar Grind staat op de EP Linoleum

Zou wel jammer zijn als Gone er niet opstaat, dat was de beste track van de EP! geweldig hoe dat nummer zich opbouwt en ook ombouwt op het einde!

Ben iig erg benieuwd naar RS2, vond de eerste een welkome afwisseling voor PoS.

Altijd leuk, een nieuwe POS plaat.

Aangezien ik deel 1 hun beste album vond kan ik uiteraard niet wachten op deel 2. Ik denk ook ze nu wat zwaarder gaan uitpakken, maar hopelijk zit die jaren 70 vibe er nog wel in.

Met die jaren 70 vibe zit het wel goed! Je zal niet teleurgesteld zijn. Vooral Conditioned had zo op album met Glenn Hughes/David Coverdale van Deep Purple kunnen staan.

Net voor de eerste keer gehoord en ik vond hem eigenlijk heel erg wisselvallig. Net als de nieuwe Opeth zit dit album vol met jaren ´70-invloeden. Er staan echt ijzersterke nummers op maar ook paar draken van jewelste. Paar van de hoogtepunten zijn Mortar Grind, Eleven en The Psychics Of Gridlock ( ). Vooral de ballads vind ik echt niks omdat naar mijn mening Gildenlow ze veel te overdreven zingt. En het is zo´n geweldige zanger. Maar ik ga hem zeker nog meer beluisteren.

Met het nummer "Eleven" laten ze die gasten van Mastodon en Opeth een poepie ruiken. Retro volgens het boekje.

De hele plaat is een pak beter dan het imo geforceerde Heritage. Daarnaast is Gildenlow een betere zanger.

Bezig met mijn eerste luisterbeurt. In Conditioned hoor ik Rage Against The Machine - Sleep Now In The Fire. Niet dat dat erg is, dat was altijd wel een lekker nummer.

Ik denk dat dit weer een erg goed album zal gaan worden. De vorige vond ik al geweldig, ik houd wel van dat rauwe randje dat op deze plaat zo te horen nog net iets rauwer is doordat het wat harder is.

En alweer komen ze met een goede plaat. Nu 2 keer de hele plaat behoord en het bevalt me tot nu toe allemaal erg goed!

De overgang van Road Salt Theme naar Softly Dhe Cries vind ik echt briljant.

Limited Edition met 2 bonustracks, en een iets andere tracklist:

Break Darling Break, staat tussen To The Shoreline en Eleven
Of Salt, staat tussen 1979 en The Deeper Cut
Beiden zijn korte (+/-2 min) verwijzingen naar RS1 (Under the Stars, en Of Dust)
Voegt niet zoveel toe eigenlijk.. Sterker nog, Break Darling Break breakt de boel eigenlijk alleen maar op.

Maar net pas voor t eerst geluisterd; best gaaf plaatje! Eleven is funky!

Break Darling Break is geweldig juist, eerste keer moest ik hard lachen maar hij bleef me wel gelijk bij. Sowieso is de eerste indruk heel goed. Wellicht zelfs een jaarlijstjes kandidaat!

Heeft RS2 trouwens nu ook 'Ember' als alternatieve titel? waar RS1 'Ivory' had? Dat kom ik nergens meer tegen...

Ja, bij nader inzien (of: nader inluisteren?) werkt 't wel. Het maakt 't contrast tussen RS1 en 2 ook wel goed duidelijk.

Hij wordt steeds beter!

Geen "Ember" maar "Ebony".

Het is ebony and ivory.

Naar de 5 gegooid, wat een fantastisch album.

Pain Of Salvation heeft mij tot nu toe nog nooit teleurgesteld. Natuurlijk is er altijd wel iets op aan te merken wat betreft sommige nummers en sommige albums, maar iedere keer weer leveren ze naar mijn mening een bepaald soort muzikale kwaliteit en atmosfeer die ik zeer kan waarderen.

Na een eerste luisterbeurt vind ik die weer terug zoals vanouds. Voor mij was RS1 behoorlijk wennen en ik weet eigenlijk nog altijd niet precies hoe ik die zou moeten beoordelen. Dat album lag goed in het gehoor, was aanstekelijk op veel punten en had een aantal memorabele songs en passages. Toch miste er iets dat op RS2 op de één of andere manier weer terug is. Na meer luisterbeurten hoop ik er achter te komen waarom dit album mij na één luisterbeurt al beter bevalt dan deel 1. Voorlopig 4 sterren.

De songtekst van Conditioned vind ik trouwens er gaaf. Ik ben zelf al een tijdje bezig aan een tekst die met dit thema te maken heeft, en dit geeft aardige inspiratie.

Volledig mee eens, behalve de vier sterren.

Ho maar!
Zie wat ik vind tijdens de vijfde luisterbeurt: nog een half sterretje.
Die lap ik er meteen bij
5*

Die vergelijking zit ik ook te maken en POS wint dat inderdaad. POS klinkt intenser en Gildenlow kan zijn ei helemaal kwijt op deze CD. Road Salt One deed mij minder dan deze. Het is geweldig te horen hoe de seventies hier weer tot leven worden gebracht. Het is soms net een hommage aan Led Zeppelin.

nu 'Eleven' opstaan, lang leve de shufflefunctie, damn wat een power, en wat een muzikaliteit.

hoe heb ik zo lang zonder Pain of Salvation kunnen leven?

Bah, de 'shuffle' functie..
Gewoon van begin tot eind luisteren, zo is ie bedoeld en zo is ie t mooist.

bah, een hardcore meningspuier...