Saga - Network (2004)

Gelukkig niet zo pretentieus als de voorgaande platen, waarin Saga weer het concept van de chapters had opgepakt, klinkt deze plaat gewoon weer als vanouds.

Deze plaat kan gemakkelijk in het rijtje Heads or tales / Beginner's Guide / Generation 13.

Middels aen mooie en strakke mix van pop, metal en prog, laat Saga als vanouds zien dat ze tot de top van de melodieuze progrock behoren.

Ian heeft weer een aantal geweldige solo's en riffs voor dit album en het is ook vnl hij en Michael Sadler die de boventoon voeren.
De kickoff de afsluiter en het sublieme Believe zijn nieuwe landmarks in het oeuvre van de band.

On the Air, Believe en met name Don't Make a Sound, zijn 3 waanzinnige tracks die oude en nieuwe Saga moeiteloos samensmelten...

De rest van de songs doet me niet zoveel...

Ik begin deze plaat steeds meer te waarderen... Ik zie het als een kruising tussen Behaviour, Security of Illusion en Generation 13...

Lekker stevig drumwerk en veel aggressief gitaarwerk verpakt in compacte poprocksongs met lekkere hooks en herkenbare melodielijnen...

Nog steeds in een Saga-mood, Ozric Spacefolk?
Ik volg je in je redenering, er zit zeker iets van Behaviour en SOI in, doorspekt met elementen die ze ook al op Marathon gebruikten. Al bij al een lekker plaatje.

Ja, Saga volg ik eigenlijk al sinds ik 12/13 ben, en ze op cassette (Heads or Tales en Behaviour) helemaal kapot draaide...

Ik heb wat momenten gehad, dat ik de band even niet luisterde, maar ze blijven me dierbaar... En ik soms echt eindeloos naar ze luisteren...

Even deze maar weer eens opgezet. Erg constistente plaat. Maar de echte Saga-fan mist hier natuurlijk het drumwerk van Negus meteen.

Net als bij Wildest Dreams/BGTTS (Curt Cress) en Pleasure and the Pain (Glen Sobel) klinkt het wat onnatuurlijk.

De drummer op deze plaat is Christian Simpson en hij is een echt progmetaldrummer, wat het geheel een nogal opgefokte sfeer meegeeft.

Moet wel zeggen dat met name Ian Crichton zich in zijn element voelt, met het wat stevigere drumwerk. Maar het wat mij betreft iets minder gemogen.
Na Christian Simpson, volgen nog Brian Doerner en Mike Thorne. Allemaal klassedrummers, maar ik hoor toch liever het gedegen drumwerk van Negus.

Al met al is dit toch een degelijke progrockplaat, met een aantal erg stevige momenten.

Zeer onderschatte plaat in de Saga cyclus. Bescheidener van opzet dan andere bombastische platen die de band in deze periode meende te moeten opnemen, is dit classic Saga met een geweldig album vol progrock parels. Inderdaad is het drumwerk wat afwijkend, maar toch niet erg storend en het songmateriaal is om van te smullen. Sterke plaat! 4 sterren

Ik vind dit best wel een tegenvallende plaat. Sinds Saga zelf hun albums zijn gaan produceren, is (mijns inziens) gebrek aan visie, kritiek en een externe blik. Toegegeven, de band grijpt hier terug naar de stijl ten tijde van 'Images at Twilight' en 'Silent Knight'. Zowel producer Paul Gross als Rupert Hine mixten de gitaar van Ian wat naar de achtergrond, en de synthesizers en keyboards wat meer naar de voorgrond. Sinds 'Security of Illusion' staat gitarist Ian Crichton volop ik de mix, met soms tegenvallende resultaten.

Ik zal dat uitleggen. In de beginperiode lag de nadruk op de toetsen, drums en zang. Daarmee gaven ze Ian een carte blanche om maar los te gaan op de gitaar. Dat maakte niet zo heel veel uit, omdat de gitaar niet zo hard in de mix stond. Maar omdat Ian nooit begeleid is als gitarist en hij echt het idee heeft alles maar te kunnen volshredden, is het op de modernere platen wel soms erg behelpen als luisteraar. Ian is vast een supersnelle gitarist, maar echt aangenaam is het vaak niet om naar te luisteren. Hij mist subtiliteit en lijkt soms maar gewoon wat te doen. Op de momenten dat hij duelleert met het keyboard (zoals hier op 'Don't Make a Sound' of vroeger op 'Humble Stance' gaat het wel.

Van alle Saga-bandleden vind ik Ian de zwakste schakel, en hoe harder hij in de mix staat, hoe meer een album van de band mij tegenstaat. Dat is ook de reden dat ik echt mijn interesse in de band sinds het nieuwe millenium ben verloren. De band heeft wel na het tegenvallende 'Marathon', een plaat waarbij de band niet met elkaar in de studio zat, maar mp3's met elkaars partijen doorstuurden, want dat was goedkoper dan reizen, deze plaat met elkaar in de studio opgenomen, wat ervoor zorgt dat het iets organischer klinkt.

Op Network staan twee songs die ik echt gaaf vind: 'On the Air' en 'Don't Make a Sound'. De rest vind ik matig tot slecht.