Bob Dylan - Shot of Love (1981)

mijn stem
3,21
112 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Shot of Love (4:18)
  2. Heart of Mine (4:29)
  3. Property of Jesus (4:33)
  4. Lenny Bruce (4:32)
  5. Watered-Down Love (4:10)
  6. The Groom's Still Waiting at the Altar (4:02)
  7. Dead Man, Dead Man (3:58)
  8. In the Summertime (3:34)
  9. Trouble (4:32)
  10. Every Grain of Sand (6:12)
totale tijdsduur: 44:20
34 BERICHTEN 3 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Maartenn
3,0
0
geplaatst: 25 juli 2008, 14:31 uur [permalink]
Echt weer zo´n Dylan album waarbij ik van tevoren eigenlijk al wist dat mijn held weer eens de verkeerde weg insloeg, namelijk de jaren ´80-gepeupel weg. De cover zegt eigen al genoeg

Het eerste nummer Shot of Love is een pakkend openingsnummer. Met eeuwige sessiedrummer Jim Keltner erbij wordt tenslotte iedere popsong catchy... Tot mijn verbazing zag ik dat zelfs Ringo Starr voor de gelegenheid meespeelt! Daar ligt het in ieder geval niet aan dat deze plaat van Dylan niet het niveau Dylan haalt.

De rest van de plaat moddert een beetje voort in hetzelfde tempo, met af en toe wat aardige melodiën, maar meer ook niet. Precies wat ik van deze plaat had verwacht: het haalt het bij LANGE na niet bij de échte albums die Dylan heeft gemaakt (vul hier zelf een plaat naar voorkeur in). Toch is het ook niet allemaal vreselijk (behalve dan sommige teksten) en geef ik toch maar een voldoende. Volgens mij heeft Dylan deze voldoende niet helemaal verdiend, maargoed.. Ach toch weer een extra stukje vinyl in mijn Dylan discografie.

avatar van ArthurDZ
3,5
0
ArthurDZ (moderator)
geplaatst: 30 november 2008, 20:10 uur [permalink]
helemaal geen slecht album. heart of mine is echt 1 van zijn meest ondergewaardeerde composities!

avatar van devel-hunt
3,5
0
geplaatst: 13 februari 2009, 09:12 uur [permalink]
De laatste van de trioloog Slow Train coming en Saved. Hij sluit met deze zijn religieuze periode af. Denk dat geneuzel over jezus even weg en je houd een hele aardige plaat over. In ieder geval lang niet zo slecht als de matige recenties doen vermoeden. Een nummer als Heart of mine of Lenny Bruce zijn steengoed. Na Oh mercy en infidels zijn beste jaren 80 werk.

avatar van Floater
 
0
geplaatst: 24 februari 2009, 12:23 uur [permalink]
Wat een slecht keuzeheer is Bob Dylan toch! Evenals Infidels, Oh Mercy en Time Out Of Mind gaat dit album m.i. bebukt onder een matige productie en de wetenschap van hetgeen er op is weggelaten. The Groom's Still Waiting At The Altar stond oorspronkelijk niet eens op dit album en is er bij latere persing pas opgekomen! De hoes is smakeloos en opzichtig.

Toch staan er een aantal sterke songs op dit album: Shot Of Love, Heart Of Mine, In The Summertime en natuurlijk Every Grain Of Sand.

Dankzij Biograph en de Bootleg Series weten we welke parels Dylan voor dit album had klaarliggen.

Als het aan mij lag had Shot Of Love er als volgt uitgezien:

Shot Of Love
Heart Of Mine
The Groom's Still Waiting At The Altar
Need A Woman
Angelina

Caribbean Wind
Property Of Jesus
In The Summertime
You Changed My Life
Every Grain Of Sand

avatar van bertus99
3,0
0
geplaatst: 9 september 2009, 17:40 uur [permalink]
Ik heb hier gelukkig de cd met The groom.....
Dat scheelt.
Voor de rest is het een wat meer rock-georienteerd album, met een stevig beukende Jim Keltner op de drums.
Uitschieters: het titelnummer, lenny bruce, the groom en Every grain of sand. Zwak: property of Jesus, watered down love, trouble.
Het reggae-probeersel Dead man, dead men valt nog best te genieten. Toch blij dat Bob niet besloten heeft om die andere Bob naar de kroon te gaan steken.
Toch klinkt deze cd frisser en feller dan Infidels. Knopfler was er gelukkig nog niet bij.
Dylan zingt gedreven, dat moet ik zeggen. Behalve op het wat gemurmelde Lenny Bruce, maar dat is dan een een requiem, geschreven en geimproviseerd opgenomen op de dag van diens dood.
Every grain of sand heeft de mooiste tekst. heerlijk om te horen hoe Bob hier langzaam van zijn christenfundamentalisme aan het genezen is....er is weer wat twijfel

avatar van bertus99
3,0
0
geplaatst: 8 maart 2010, 14:35 uur [permalink]
Ik moet Lenny Bruce eigenlijk toch ook bij de zwakke nummers indelen. De tekst heeft gewoon te weinig diepgang, is ongeinspireerd.
Lenny Bruce was een standup komiek die in de jaren 60 keiharede grappen maakte tegen het establishment, over sex en racisme.
Daarnaast was hij een psychisch wrak en dronk hij zich dood.
Ook zijn vrouw was zwaar verslaafd.
Dylan's tekst doet niets met Bruce's werkelijke leven en rol, maar stelt hem voor als een halve heilige.

avatar van Floater
 
0
geplaatst: 9 maart 2010, 09:09 uur [permalink]
bertus99 schreef:
Ik moet Lenny Bruce eigenlijk toch ook bij de zwakke nummers indelen. .... Dylan's tekst doet niets met Bruce's werkelijke leven en rol, maar stelt hem voor als een halve heilige.


Inderdaad. Als je zo naar de tekst luistert lijkt het alsof het Bruce's grootste verdienste was dat hij niet werd begrepen en door de overheid werd aangeklaagd. Niets over het belang van zijn werk hier. Nog los van de tenenkrommende tekst, "Lenny Bruce" is door zijn langdradigheid een beproeving om naar te luisteren.

I rode with him in a taxi once,
Only for a mile and a half, seemed like it took a couple of months.


Waarom moeten wij dit weten Bob? Duidelijk niet zijn sterkste moment....

Aanvankelijk was "Lenny Bruce" voor mij ook een van de favoriete nummers op de plaat, maar deze song ging mij toch al heel snel vervelen...

En dan "In The Summertime". Een hoogtepunt natuurlijk, maar de mondharmonica solo wordt hier op misdadige wijze weggedraaid. Onlangs kwam ik in het bezit van de volledige versie van ruim 4½ minuut . Die solo gaat dus nog zo'n 30 seconden verder! Waarom die niet volledig op de plaat is gekomen is voor mij een raadsel...

avatar van bertus99
3,0
0
geplaatst: 9 maart 2010, 10:20 uur [permalink]
Floater schreef:
[

Aanvankelijk was "Lenny Bruce" voor mij ook een van de favoriete nummers op de plaat, maar deze song ging mij toch al heel snel vervelen...

En dan "In The Summertime". Een hoogtepunt natuurlijk, maar de mondharmonica solo wordt hier op misdadige wijze weggedraaid. Onlangs kwam ik in het bezit van de volledige versie van ruim 4½ minuut . Die solo gaat dus nog zo'n 30 seconden verder! Waarom die niet volledig op de plaat is gekomen is voor mij een raadsel...


Hij schijnt de tekst van Lenny Bruce te hebben geschreven vlak voor de opname. Te gemakkelijk, te weinig zelfkritiek, te haastig.
Daarnaast schrapte hij ook weer eens een paar van de beste songs, zoals onder andere The groom dat wel op de latere cd-release kwam.

In the Summertime lijkt mij trouwens een vervolg te zijn op het nummer Sara dat op Desire staat. Inderdaad een mooie terugblik op een liefde die nooit helemaal verdwenen is. Zonde inderdaad van die weg gedraaide mondharmonica.

Ik hoor trouwens op Shot of Love ook een overdaad aan backing vocals. Die heeft Dylan helemaal niet nodig, tenzij het Emmylou Harris is zoals op Desire.

avatar van Stijn_Slayer
3,0
0
geplaatst: 18 april 2010, 14:09 uur [permalink]
Een stuk beter dan de voorganger, maar ook niet bepaald top. Qua niveau zit deze een beetje tussen Slow Train Coming en Saved in.

Een voldoende, maar verder snel vergeten!

avatar van Hendrik68
3,5
0
geplaatst: 16 januari 2011, 21:21 uur [permalink]
Mijn reli top 3 is juist omgekeerd. Ik vond Saved gewoon goed (niet top, maar wel goed) deze komt een half sterretje lager en Slow train coming heb ik met 2,5 ster eigenlijk veel te hoog beoordeeld dat vond ik echt niks. Dit album gaat op zich wel, maar het is een beetje een allegaartje en Bob lijkt zelf even niet meer te weten hoe het ook al weer moest. Halverwege de jaren 60 schreef hij zo ongeveer 2 topalbums per jaar en in de reli-periode krijgt hij zelfs met hulp van de heer nauwelijks 2 fatsoenlijke nummers op 1 album. Later zou blijken dat hij het nog niet verleerd was.

 
0
sugartummy
geplaatst: 14 september 2012, 23:20 uur [permalink]
shot of love rocks!(thank you band) heart of mine is reggea-achtig met een sterbezetting; property of jesus is langzaam maar rocks toch; lenny bruce is inderdaad het minste nummer van de plaat; watered-down love klinkt lekker; the groom rocks!; deadman is weer reggea;in the summertime is net zo goed als every grain of sand en dat nummer is fantastisch; blijft over trouble, trouble rocks!

avatar van AdrieMeijer
4,5
0
geplaatst: 19 november 2012, 21:37 uur [permalink]
Dylan is wel vaker in zijn carrière verguisd vanwege de nieuwe paden die hij insloeg en ook op MusicMeter heeft men hem zijn opmerkelijke keuze nog niet vergeven, lijkt het. Ik was meteen al onder de indruk van de drie "Reli-platen", met name Shot of Love swingt de groeven uit. Zo fundamentalistisch zijn de teksten helemaal niet, ik vind ze grotendeels meer 'down to earth' dan Saved en Slow Train Coming. Maar de plaat spreekt mij vooral aan vanwege de pakkende deuntjes, Heart of Mine is de perfecte popsong, Watered Down Love en Property of Jesus zijn ijzersterke rockers en over de rest is al genoeg gezegd.
Als ik Shot of Love terug hoor, hoor ik vooral een granieten stem. Wat een verademing om dat weer eens te horen na het veelgeprezen album Tempest

avatar van AOVV
3,5
0
geplaatst: 29 april 2013, 20:03 uur [permalink]
‘Shot of Love’ wordt vaak als het derde deel in de “Christian Trilogy” van Bob Dylan gezien, maar dat is slechts ten dele waar. Op deze plaat staan namelijk opvallend minder religieuze nummers (natuurlijk kan je niet om titels als ‘Property of Jesus’ heen) dan op diens twee voorgangers, en ik vind het tekstueel dan ook een bescheiden vooruitgang. Bescheiden, zeg ik. Eigenlijk is deze plaat een grote verrassing voor mij, ik had er eerlijk gezegd niet al te veel van verwacht. Er bestaat weinig animo omtrent, behalve dan om het feit dat Dylan verschillende prachtnummers niet op de plaat heeft gezet. En de afschuwelijke hoes is niet meteen uitnodigend.

Maar laat u niet ontmoedigen door dit alles, want er gaat onder al deze euvels toch wel een aangename plaat schuil. Het niveau schommelt wel van hoog naar laag, dat is een pijnpunt. Maar overall is het zijn beste sinds ‘Street-Legal’ (als je de chronologie even met mij volgt). Het titelnummer is meteen een leuke binnenkomer, en veel dynamischer dan de saaie, weinig creatieve hoes doet vermoeden. Er zit een zekere diepgang in, en ook snedigheid. Zowel in de muziek, als in Dylan’s manier van zingen, als de tekst. En de religieuze twist brengt Dylan nu ook op een interessante manier; met veel nijdigheid. Het lijkt alsof hij zich langzaam distantieert van zijn bekering.

‘Shot of Love’ is ook een plaat die bekendstaat als de grote producers- en studioronde. Dylan wilde aanvankelijk zijn nieuwe plaat zo snel mogelijk na ‘Saved’ uitbrengen (hij had geen last meer van writer’s block, en had na een paar maanden al vrij veel nieuwe songs op stapel), maar daar zag de platenmaatschappij dan weer geen heil in. Op tournee, dus. Er was echter weinig animo voor Dylan’s optredens, en na die ontnuchterende ervaring trok hij zijn eigen Rundown Studios in, in LA. Hij wilde zich helemaal gaan wijden aan een nieuwe plaat, en kon daarbij rekenen op de hulp van enkele uitstekende sessiemuzikanten (Jim Keltner, William “Smitty” Smith, Fred Tackett). Na een tijdje werd Jimmy Iovine erbij gehaald, een opkomende, veelbelovende producer. Hij zou later platen producen van o.a. U2 en Tom Petty & The Heartbreakers.

Dylan hing natuurlijk weer de dwarsligger uit, en had het ook moeilijk met het veranderende muzieklandschap; instrumenten werden voortaan apart ingespeeld (ook omdat de mogelijkheid om almaar meer sporen te gaan gebruiken, opkwam), en Dylan miste de uitdaging en de spanning van het live en samen musiceren. Dylan had er soms flink de pest in, als je het aan mij vraagt, en zijn streken (te laat komen, opeens beginnen met een nummer zonder enige aanleiding) zorgden voor het vertek van Iovine.

Maar de reden voor Dylan’s gedrag moet je gaan zoeken in het relatieve falen van de voorganger, en vooral de manco’s. Te braaf, te veilig. Ik moet de man daarin gelijk geven, want, ondanks het feit dat het best degelijke nummers waren, kan ik me nu al geen enkel nummer meer voor de geest halen. De in het vooruitzicht gestelde verbetering kwam er ook met deze plaat, want ik hoor weer wat meer nummers met de venijnige, frisse Dylan in een glansrol. Ook de muzikanten voelden dat aan, en spelen daar op bepaalde momenten perfect op in. Het beste voorbeeld (dat de plaat heeft gehaald) is waarschijnlijk ‘The Groom’s Still Waiting at the Altar’. Ik moet daar wel bijzeggen dat het nummer niet op de oorspronkelijke versie te vinden is, maar Dylan stond toe dat men de song er jaren later tussenwrong. Historisch, want dit is de enige song die achteraf nog een plekje heeft gevonden op een officiële uitgave van een Dylanplaat.

Dylan zelf is enorm opgetogen over de plaat, en het titelnummer in het bijzonder. Hij zei ooit dat, als je wil weten wie Dylan precies is, je die song moest gaan luisteren. Ik kan hem erin volgen dat het een heel goed nummer is, maar het geniale heb ik er toch nooit van ingezien. Het is wel één van de hoogtepunten van de plaat.

Het opperste hoogtepunt is ‘The Groom’s Still Waiting at the Altar’, en er hadden veel meer van zulke songs op gekund. Gelukkig zijn parels als ‘Angelina’, ‘Need a Woman’ en ‘Caribbean Wind’ later nog opgepikt, en is bovenstaand nummer dus alsnog op de plaat beland. Het nummer begint meteen fantastisch, met dat pompende ritme en de lichtjes overstuurde gitaar. Dylan komt dik binnen, zijn vocals hebben een gejaagdheid die ik lang heb gemist, en die me doet denken aan de nummers die hij zo’n 15 jaar eerder maakte. Een gewaagde vergelijking, die volgend veel mensen niet recht zou blijven, maar het is, alweer, iets persoonlijks. Maar luister toch ‘ns naar die tekst, mensen, luister en geniet. Het zwierige, vinnige pianospel is ook goud waard.

De tekst is erg direct, vind ik, en het zou me niet verbazen, mochten er MC’s zijn die zich van eenzelfde methode bedienen. De woordkunsten van Dylan doen me soms echt denken aan hip-hop, terwijl het er in feite helemaal niets mee van doen heeft. Maar welke rapper zou niet trots zijn op volgende vers:

“Cities on fire, phones out of order;
They’re killin’ nuns and soldiers, there’s fightin’ on the border;
What can I say about Claudette?
Ain’t seen her since January;
She could be respectably married, or runnin’ a whorehouse in Buenos Aires.”

In één strofe vangt Dylan een zeer compleet beeld van chaos en oorlog, woede en misprijzen. Heel anders is de iconische afsluiter, hoewel een hoeksteen op dit album; ‘Shot of Love’ zonder ‘Every Grain of Sand’ zou veel van zijn waarde verliezen. Erg rustig en standvastig, met enkele bloedmooie mondharmonicapassages van Dylan. Het nummer vond ook een aparte route naar de plaat; het was het einde van een sessie, de helft van de muzikanten was al weg, de andere helft maakte aanstalten te vertrekken, producer Chuck Plotkin (die er uiteindelijk ook in slaagde de productie tot een goed einde te brengen, chapeau voor de man!) dacht er ook mee te stoppen. Tot Dylan, aan de piano, opeens een nummer begon te spelen, en erbij te zingen. Plotkin haastte zich naar Dylan, en hield een microfoon voor zijn mond, om de zang van Dylan zo goed mogelijk op te vangen. Ze hadden een volledige take, en deze kwam uiteindelijk op de plaat terecht. Een andere, vroegere versie, kan men terugvinden op ‘The Bootleg Series, Vols. 1-3’, ook deze uitvoering is uitmuntend.

Enkele minpuntjes zijn er ook nog wel te vinden. Zo is het zeer betreurenswaardig dat de lange harmonicasolo, die als outro voor ‘In the Summertime’ diende, stevig werd ingekort. Ook klinken enkele nummers wat dof, zoals bijvoorbeeld ‘Trouble’, en is het effect en de kracht van de teksten daardoor wat minder. ‘Lenny Bruce’, tot slot, voldoet ook niet. Dylan heeft al veel betere nummers geschreven met bekende personen in de hoofdrol. Al is de zin “He just showed the wise men of his day to be nothing more than fools” wel een krachtig beeld.

Een goeie plaat dus, dit ‘Shot of Love’ zonder meer. Ook al heeft de platenmaatschappij er nooit in geloofd (of was de lauwe promotie een gevolg van het bijna aflopende contract?), en werd de plaat dan ook maar met matig enthousiasme ontvangen (in Europa zoals gewoonlijk iets hartelijker), er staan genoeg goeie nummers op om geen lelijk eendje te zijn in de discografie van Dylan. De kwaliteit is niet altijd in verhouding, en het zal altijd een plaat zijn die tussen de marges zal blijven steken (speaking of which, er bestaat ook nog een bootleg, getiteld ‘Between Saved and Shot’, die bol staat van de nummers die Dylan uit zijn mouw schudde in het wak tussen ‘Saved’ en ‘Shot of Love’. Duidelijke titel, dus.

Een goeie plaat, een lichtjes onderschatte plaat. Vooral afgebrand door de critici, niet geapprecieerd door de fanbase, maar ik zal ‘m toch blijven koesteren, en als ik de kans zie, dan ga ik deze zeker in huis halen op CD. Een motivatie die ik voor de twee andere delen van de vermeende trilogie niet kan opbrengen.

3,5 sterren

 
0
Fedde
geplaatst: 29 april 2013, 22:15 uur [permalink]
Erg goed verhaal wederom, AOVV! The Groom's Still Waiting at the Altar en Every Grain of Sand behoren voor mij tot Dylan's beste nummers uit de jaren '80. Moeilijk een grens te trekken overigens tussen zijn 'christelijke' jaren en zijn overige repertoire zoals deze plaat ook weer bewijst. Het zijn gewoon goede, geïnspireerde nummers, en daar gaat het om. Voor zover ik weet is de CD al jaren uitverkocht. Daar mag Sony wel eens wat mee gaan doen: een leuke double-pack, samen met Saved bijvoorbeeld, met een paar bonustracks erbij. Ach, daarmee zijn weer heel wat mensen gelukkig.

 
0
Fedde
geplaatst: 20 juni 2013, 21:47 uur [permalink]
Album is, net als Saved weer gewoon te bestellen. Met dank aan Sony Nederland.

 
0
Fedde
geplaatst: 25 oktober 2013, 22:20 uur [permalink]
Twee juweeltjes staan er, naast bovengenoemde, op dit album: Watered-down Love en In the Summertime.

The Groom's Still Waiting at the Altar stond oorspronkelijk niet op het album maar is vanaf de CD-editie van 1990 toegevoegd. Er had nog meer moois op kunnen staan: You Changed My Life, Need a Woman en Angelina, want die opnames komen uit dezelfde sessies van april 1981. We vinden ze nu op the Bootleg Series volume 3.

Shot of Love heeft meer rockelementen dan voorganger Saved en klinkt iets rauwer. Dylan is op dit album uitstekend bij stem.

De band met opnieuw Keltner op drums en Drummond op bas telt nog een paar opmerkelijke gastmuzikanten: Ringo Starr speelt drums en tom-tom en Ronnie Wood gitaar in Heart of Mine.

Hoewel de plaat destijds werd gezien als een muzikale terugkeer van Dylan naar zijn betere electrische periode was er ook ergernis over de teksten. Die zijn onverminderd geheel christelijk van inhoud, ook al is het niet alles gospel. Wie dat niet ziet heeft de teksten niet helemaal begrepen denk ik. Geen zoetsappigheden, maar soms flinke kritiek op machthebbers en wereld. En Dylan presenteerde zijn waarheden met een minimum aan twijfel. Dat schoot de critici in het verkeerde keelgat en het album kreeg weinig lovende recensies. In zijn review in het blad Rolling Stone, 15 oktober 1981, vatte Paul Nelson die wrevel samen in de slotzin:

If Bob Dylan is so full of God's love, why is he so pissed off at the rest of the world?


avatar van AdrieMeijer
4,5
0
geplaatst: 26 oktober 2013, 10:25 uur [permalink]
Fedde schreef:
..., maar soms flinke kritiek op machthebbers en wereld. En Dylan presenteerde zijn waarheden met een minimum aan twijfel. Dat schoot de critici in het verkeerde keelgat en het album kreeg weinig lovende recensies.


En twintig jaar eerder omarmden ze de jonge linkse folkie nog met teksten als:
"And I hope that you die
and your death will come soon
I'll follow your casket
in the pale afternoon"

Alleen maar omdat Dylan's teksten niet meer pasten binnen het bekrompen denkraam van de heren critici, werden de reli-platen afgekraakt.

avatar van Cor
3,5
0
Cor
geplaatst: 7 november 2013, 16:26 uur [permalink]
Ik vind die zogenaamde reli-trilogie muzikaal best te pruimen. 'Saved' vond ik iets evenwichtiger en mooier, omdat hij zo sterk leunt op het gospel-idioom. Deze plaat is iets wisselvalliger, maar ik mag Dylan zo graag horen in die voortdreinende nummers als 'Property Of Jesus'. Dat stampt zo lekker door.

avatar van Stalin
 
0
geplaatst: 10 november 2013, 21:37 uur [permalink]
Bob Dylan: Saenger Theater, New Orleans, Louisiana, 10 November 1981 (full concert audio)

Soundcloud

 
0
Fedde
geplaatst: 11 november 2013, 09:23 uur [permalink]
Prachtig materiaal voor een nieuw deel van de Bootleg-series.

avatar van Ducoz
4,0
0
geplaatst: 11 november 2013, 09:26 uur [permalink]
Fedde schreef:
Prachtig materiaal voor een nieuw deel van de Bootleg-series.


Doe Blood on the Tracks maar

avatar van Stalin
 
0
geplaatst: 30 augustus 2014, 11:55 uur [permalink]
Ducoz schreef:
(quote)


Doe Blood on the Tracks maar


Now that the Basement Tapes are finally being released, the Dylan camp is considering its next archival project. "We're thinking we'll revisit the 1975 era and Blood on the Tracks," says the source. "The unheard stuff from there is crazy. You can hear the first day of recordings before they put all that echo on. It's amazing."


Link

Maar uitbrengen in 2015 zou ik zeggen. Ter ere van 40 jarig jubileum van BOTT

Zal mij benieuwen welke BOTT opnames ze nog uit de hoge hoed kunnen toveren, want het meeste lijkt mij ondertussen wel te zijn uitgelekt.
Daarnaast dus eventueel nog wat onbekend materiaal uit 1975, zoals outtakes van Desire, handjevol optredens en de opnames met Bette Midler.

avatar van Floater
 
0
geplaatst: 1 september 2014, 13:27 uur [permalink]
Stalin schreef:
Zal mij benieuwen welke BOTT opnames ze nog uit de hoge hoed kunnen toveren, want het meeste lijkt mij ondertussen wel te zijn uitgelekt.

There Ain't Gonna Be A Next Time
Little Bit Of Rain
Belltower Blues
+ alternatieve versies van BOTT-nummers

avatar van Stalin
 
0
geplaatst: 1 september 2014, 13:38 uur [permalink]
Floater schreef:
(quote)

There Ain't Gonna Be A Next Time
Little Bit Of Rain
Belltower Blues
+ alternatieve versies van BOTT-nummers


Wat betreft de alternatieve versies ben ik al even bekend met de NY Sessies.
Er schijnen nog een aantal nummers te zijn die in Dylan's little red notebook stonden, waaronder dus There Ain’t Gonna Be a Next Time.

Link

avatar van BeatHoven
2,5
0
geplaatst: 8 september 2014, 16:32 uur [permalink]
De religieuze teksten even achterwege gelaten...
Shot of Love klinkt op het eerste gehoor energieker dan Slow Train Coming. Dylan legt afwisseling in zijn composities. Desalniettemin is de middelmaat troef. De plaat weet niet boven zichzelf uit te stijgen. En waar het geneuzel van Bawb bij zijn vroege platen een essentieel element was, lijkt hij hier wel heel ver te gaan, op het storende af. Shot of Love dwingt mij niet tot het indrukken van de replay-knop.
... En daar helpen de religieuze teksten ook niet echt aan mee.

3,0
0
geplaatst: 9 september 2014, 19:22 uur [permalink]
" Every Grain of Sand"

avatar van devel-hunt
3,5
0
geplaatst: 28 juli 2015, 14:44 uur [permalink]
Een erg onderschatte plaat deze shot of Love. Bij Dylan is het niet vaak liefde op het eerste gezicht, je moet zijn platen een paar keer horen voordat het kwartje valt, zo ook met deze.
De productie is lekker rauw en recht door zee, geen opsmuk te bekennen. Het is soms bijna garage rock in nummers als Trouble en in the summertime. Hoogtepunt is natuurlijk Every grain of sand.
Ondanks dat er wat reggae invloeden zijn, vormt de plaat een mooie eenheid. Het is geen easy listening plaat, play loud is het advies.

avatar van Stalin
 
1
geplaatst: 21 oktober 2016, 11:08 uur [permalink]
Geen idee of dit al eens gepost was, maar kwam het net tegen...

Shot of Love Outtakes 1

4,5
0
geplaatst: 21 oktober 2016, 14:28 uur [permalink]
Toen dit album uitkwam heb ik het links laten liggen. Niet alleen was het tamelijk middelmatige Saved mij niet zo goed bevallen, ook vond ik het artwork ronduit lelijk. De cd heb ik pas omtrent het jaar 2000 aangeschaft in de uitverkoop. Het rockende geluid schrok me ook een beetje af. Dylan hoor ik het liefst met een bescheiden bezetting en wat ik ervan had gehoord maakte me dan ook niet enthousiast. Toen ik de cd eenmaal in bezit had vond ik sommige nummers toch wel de moeite waard, maar het album zelf heb ik pas gaandeweg leren waarderen. Dylan klinkt inderdaad zeer gedreven en bezield, en het klinkt lekker ongepolijst. Mij bevalt het nu erg goed en ik zou het niet meer willen missen. Dat komt ook door de begeleidende musici. Vooral het spel van Jim Keltner op drums is zeer mooi.