menu

David Bowie - Lodger (1979)

mijn stem
3,60 (363)
363 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: RCA

  1. Fantastic Voyage (2:54)
  2. African Night Flight (2:55)
  3. Move On (3:18)
  4. Yassassin (Turkish For: Long Live) (4:11)
  5. Red Sails (3:44)
  6. D.J. (4:00)
  7. Look Back in Anger (3:06)
  8. Boys Keep Swinging (3:18)
  9. Repetition (2:59)
  10. Red Money (4:17)
  11. I Pray, Olé * (3:56)
  12. Look Back in Anger [New Version] * (6:58)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 34:42 (45:36)
zoeken in:
avatar van Lau1986
4,0
Lodger is eigenlijk ook een heerlijk Bowie album. Het album kenmerkt zich door de vele verschillende stijlen die erop te vinden zijn. Van pop tot en met reggae. Dit is eigenlijk ook wel de valkuil van dit album, je moet er eigenlijk maar net zin in hebben. Voor mij is Fantastic Voyage het beste nummer.

avatar van bikkel2
4,0
Bowie's meest "losse" album en dat is ook best eens prettig.

Na vele jaren ben ik begonnen met het archiveren van mijn platencollectie. Ik neem me voor af en toe mijn mening neer te pennen. Bowie is de meest prominente aanwezigheid in mijn verzameling, en 'Lodger' één van de minst gedraaide platen hier. En toch: ik ben misschien één vd weinige fans van bvb Red Sails, geen hitvoer maar met een zalige frenzy, neurotische drive: the hinterland, the hinterland, we're gonna sail to the hinterland, dat schreeuw ik wel eens mee (gevolgd door een geweldige outro, by the way).
Kant 2 vind ik trouwens een pak beter dan kant 1 (andere geweldige nummer is Yassassin, maar de beginnumers horen wat mij betreft niet tot het betere werk van Bowie).
Op kant 2 ben ik wel meteen mee met een goed aangedreven DJ, zonder dat het outstanding is. Look back in anger is het tweede absolute topnummer, ik begrijp niet goed waarom dit algemeen niet bij zijn klassiekers wordt beschouwd. Geweldige zangpartijen, op een weer erg gedreven ritme geleid door de drums. De Bowie waar ik zwaar fan van ben. Boys keep swinging gaat door op hetzelfde elan, maar is voor mij minder magisch dan het vorige nummer, en ik moet toegeven dat het me naar het einde toe een beetje te veel wordt. Repetition is allesbehalve vrolijk, maar zo onderkoeld gebracht dat ik er in spanning naar luister, toch wel weer erg sterk. De afsluiter Red Money valt me wat tegen, daar geraak ik niet in.

Algemeen vind ik het drumwerk op dit album overigens top. En de bij momenten psychedelische piano Je kan zeggen dat het niet bepaald een samenhangend album is, maar puur muzikaal mag dit er allemaal zeer wezen. Welke topartiest durft zo'n experimenten aan? En dan nog slagen ook.

avatar van heartofsoul
4,0
pinokkio schreef:

Algemeen vind ik het drumwerk op dit album overigens top..


Helemaal mij eens. Maakt voor een deel de drive van dit album uit, dat tóch, zoals bikkel2 opmerkt, lekker "los" klinkt. Eén van mijn meestgedraaide Bowie-albums, ondanks dat het "objectief" nou ook weer niet zijn allerbeste is. Leuke recensie trouwens, pinokkio.

heartofsoul schreef:
(quote)


Helemaal mij eens. Maakt voor een deel de drive van dit album uit, dat tóch, zoals bikkel2 opmerkt, lekker "los" klinkt. Eén van mijn meestgedraaide Bowie-albums, ondanks dat het "objectief" nou ook weer niet zijn allerbeste is. Leuke recensie trouwens, pinokkio.


Het begin van David Bowie 1996 Loreley Festival - YouTube maakt duidelijk dat je soms bepaalde songs moet herevalueren, omdat ze 17 jaar na dato nog uiterst effectief blijken.

avatar van bikkel2
4,0
Terwijl op Boys Keep Swinging de bassist drumt en de drummer de basgitaar speelt.
Het is ook niet echt strak, maar Bowie wilde dat rommelige sfeertje er graag in.
Typisch Bowie. En ook typerend voor de lossere aanpak.

avatar van LeMi
Lodger vandaag van mijn zolder geplukt.. in al die jaren ( 30?) niet meer gehoord... in de trilogie volgens velen de minste.. ik hoor een geweldige creativiteit..bowie visonti en eno... in míjn oren wederom hogere kunst...wat een album!!

avatar van brandos
4,0
bikkel2 zegt:
Bowie's meest "losse" album en dat is ook best eens prettig.
en vat het daarmee goed samen. Dit was (voor mij) lang het ondergeschoven kindje van het Berlijnse trio (terwijl deze feitelijk niet in Berlijn is opgenomen). Rolling Stone vond hem ook stukken minder dan Heroes. Door een onverwachte gift kwam ik er nu eens aan toe om hem goed tot mij te nemen en dat viel warempel niet tegen. Ik vind hem van de 3 misschien wel het minst tijdgebonden, niet in het minst vanwege die losse stijl, waaruit ook (van de 3) het meeste spelplezier spreekt. Wel legt hij het qua innovatieve impact af tegen 'Low', maar is ie wel weer laagdrempeliger. Over het geheel is Adrian Belew hier beter op dreef dan Robert Fripp op het vorige album (de titelsong daargelaten). Overigens zou Fripp dat op 'Scary monsters' helemaal goed maken. Er zijn geen nummers die door de bodem zakken al blijft ook bij nadere beluistering "Look back in anger" de uitschieter. Ik blijf bij mijn voorkeur voor het "Amerikaanse trio" boven het 'Berlijnse' maar dit album hoort toch overtuigend bij de midden-tot-subtopcategorie van de Bowie-albums.

avatar van brandos
4,0
Fantastische beschrijving van deze periode in UNCUT. Het geeft aan dat op zich zijn Berlijnse periode in totaliteit niet 'clean' was. Zo compenseerde hij een minder drugsgebruik bij tijd en wijlen met een extensieve drankinname. Wel vond hij er zo ongeveer zijn gezond verstand terug en had hij er een geweldige tijd met Coco Schwab en Iggy Pop. Ook was hij tot het einde toe erg tevreden over wat hij hier gepresteerd had. En dan te weten dat Robert Fripp voor al zijn gitaarpartijen op 'Heroes' maar 6 uur nodig/beschikbaar had. Ook grappig te lezen dat Frank Zappa 'not amused' was toen 'Captain Tom' Adrian Belew uit zijn band kwam stelen. Ik blijf een voorkeur houden voor zijn Amerikaanse albums voor en na (zijn er nu echt zovelen die circa maandelijks naar iets als 'Neukoln' kunnen luisteren?), maar ik onderschrijf uiteraard volledig de artistieke relevantie van het 'Berlijnse trio' w.o. deze, al loopt de spanningsboog bij de laatste 2 nummers ietsjes af.

avatar van gigage
3,0
geplaatst:
Repetitief en soms wat tekstarmoedig. Er wordt ook maar weinig echt gezongen. Tja wat moet je in 79, je hoort niet bij de relevante New wave , punk, rock of dansmuziek, de jeugd heeft je ingehaald en zou toen al als dinosaurus kunnen worden aangeduid. Dat hoor ik allemaal in deze laatste seventies stuiptrekking (Knap hè )
Maar goed, het gitaarwerk is verder prima en een paar top tracks trekken de plaat toch nog over de streep.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:42 uur

geplaatst: vandaag om 11:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.