menu

The Strokes - The New Abnormal (2020)

mijn stem
3,71 (263)
263 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: RCA

  1. The Adults Are Talking (5:09)
  2. Selfless (3:42)
  3. Brooklyn Bridge to Chorus (3:55)
  4. Bad Decisions (4:53)
  5. Eternal Summer (6:16)
  6. At the Door (5:10)
  7. Why Are Sundays So Depressing (4:35)
  8. Not the Same Anymore (5:37)
  9. Ode to the Mets (5:51)
totale tijdsduur: 45:08
zoeken in:
avatar van Mausie
4,0
geplaatst:
Ik snap grote delen van het negatieve commentaar echt totaal niet. Wat hadden jullie dan verwacht, een album dat totaal niet als The Strokes klinkt? Dan zul je toch echt naar een andere band moeten gaan luisteren.

Maar dit is wat mij betreft niks minder dan een geweldige comebackplaat. Ze hebben hun sound goed doorontwikkeld en gekozen voor langere nummers waarin veel gebeurt. Echt elk nummer is raak en er is veel variatie tussen en binnen de tracks. Julian Casablancas zorgt ook voor veel afwisseling in zijn zang. Sowieso de beste plaat sinds Is This It en Room On Fire, maar dit zou zomaar op hetzelfde niveau kunnen eindigen.

geplaatst:
Thekillers87327 schreef:
(quote)

Hmm The Killers kan ik er duidelijk niet in horen haha en dat zeg ik als fan van her eerste uur
Wel is het misschien een nieuwe stijl die The Strokes hanteren. En wees blij. Ze zijn volwassen geworden en hoeven niet meer wild te doen om goede muziek te maken


Ik begrijp de vergelijking wel met The Killers. Het is allemaal te afgelikt. Hier en daar vind ik een nummer wel tof, maar over de gehele lijn is het te clean/poppy. Maar dit heb ik bij al hun albums, behalve This Is It.
De twee openingsnummers kan ik nog appreciëren, maar dan komt "Brooklyn Bridge to Chorus". wat een gedrocht van een nummer. Ik krijg het gevoel dat ik naar een nummer van Placebo aan het luisteren ben.
Sorry voor de fans, maar ik hou het bij deze voor wat het is en ga het album ook geen stem geven.

avatar van Thekillers87327
5,0
geplaatst:
remcodurez schreef:
(quote)


Ik begrijp de vergelijking wel met The Killers. Het is allemaal te afgelikt. Hier en daar vind ik een nummer wel tof, maar over de gehele lijn is het te clean/poppy. Maar dit heb ik bij al hun albums, behalve This Is It.
De twee openingsnummers kan ik nog appreciëren, maar dan komt "Brooklyn Bridge to Chorus". wat een gedrocht van een nummer. Ik krijg het gevoel dat ik naar een nummer van Placebo aan het luisteren ben.
Sorry voor de fans, maar ik hou het bij deze voor wat het is en ga het album ook geen stem geven.

Tja als je iets wat een beetje gelikt is n reden vind om t met n band te vergelijken kun je meteen nog 1000 bands vinden hoor.
Totaal ander sound dan the killers en ook de structuur is anders

avatar van aerobag
2,0
geplaatst:
Ondanks dat ik vroeger Is This It en Room On Fire veelvuldig met luisterbeurten heb bestookt, moet ik nu toch concluderen dat The Strokes en ik uit elkaar zijn gegroeid.

De productie op dit album is duidelijk opgepoetst, met de hulp van Rick Rubin. Het is echter nog steeds dezelfde bekende Strokes sound, opgedost in een kek synthesizer jasje. Hoe clean en catchy de productie ook is, hij doet mij ook gelijk weer zo kil en hol aan. Onder alle bombast zit maar weinig substantieels verscholen, het is mij te voorspelbaar en veilig. Het album kent wel zeker wat hoogtepunten, zeker als ze buiten hun eigen Strokes comfort zone durven te treden. Maar deze momenten zijn te sporadisch om mij te blijven boeien. Het bij tijden lusteloze gemompel van Casablancas geeft de songs ook maar weinig energie mee, ook al probeert hij het wel degelijk, maar het raakt me niet.

Wel leuk voor The Strokes en hun fanbase dat dit album zo gewaardeerd is, het is leuk om de indie acts van 20 jaar terug nu nog zien te gedijen en een nieuw publiek weten aan te treken.

avatar van Johnny Marr
4,5
geplaatst:
Een mooi stukje heb je geschreven aerobag, al raakt de nieuwe plaat jou niet meer als het debuut destijds heb je dit toch in een positieve boodschap gegoten. Waarvoor hulde.

avatar van aerobag
2,0
geplaatst:
Dankje Johnny Marr, voor deze wijze en volwassen reactie. Bedankt dat je de tijd genomen hebt om mijn mening te lezen. Ik hoop dat je nog veel luisterplezier zult beleven aan deze nieuwe Strokes.

avatar van AOVV
4,0
geplaatst:
Negatief zijn op een positieve manier: dat doe je erg fraai, aerobag! Ook de reactie van Johnny Marr verdient applaus. Wat zijn jullie toch leuke, volwassen jongelui!

Ikzelf zit qua waardering ergens tussen jullie beiden in, met een fikse aandrang naar het positieve cijfer. The New Abnormal weet me namelijk te verrassen, wat ik na een hiaat van zeven jaar niet meer had verwacht van The Strokes. Is het die broodnodige adempauze geweest die de New Yorkers hernieuwde inspiratie heeft ingefluisterd? Is het de hand van Rick Rubin? Heeft het te maken met gestaag de gestaag oplopende leeftijd van de bandleden, wat onherroepelijk andere inzichten met zich meebrengt?

't Zal wel van alles wat zijn, vermoed ik. Deze nieuwe plaat klinkt me alvast fris en monter in de oren, energiek ook. En verrassend veelzijdig, daar de band wat nieuwe horizonten probeert te verkennen (frontman Julian Casablancas heeft in de tussentijd met o.a. Daft Punk samengewerkt, en ook twee platen uitgebracht met The Voidz). Dit alles wordt wat mij betreft mooi weerspiegeld in de albumhoes, een schilderij van Jean-Michel Basquiat.

Dat er velen zijn die de stem van Casablancas niet kunnen trekken, kan ik heel goed begrijpen; ik heb het er ook regelmatig lastig mee. Vooral wanneer de kwaliteit van de songs niet al te best is, zoals op drie vorige platen. Dan is dit een enorme stap voorwaarts, dunkt mij, want de zang komt zo goed uit de verf voor mij, net omdát die songs zo goed in elkaar zitten. En zo kan Casablancas alle toonaarden verkennen. Regelmatig zet hij zelfs z'n falsetpet op z'n kop, waardoor de zang een nieuwe, intense dimensie krijgt. Zo klinkt hij in Selfless op een gegeven moment als Jónsi van Sigur Rós, terwijl hij in Brooklyn Bridge to Chorus dan weer een geweldige imitatie van Morrissey ten tijde van The Smiths ("We're dancing on a moonbeam; on and on and on and on and on!").

Favoriete songs aanduiden is lastig, daar het niveau vrij constant is. Ik heb het album in de maand dat het nu uit is, vrij intensief beluisterd voor mijn doen (zo'n tiental keer), en telkens duikt er wel een andere song als lieveling op. The Adults Are Talking is een geweldige opener, Eternal Summer is een feest en een beest van een song, Ode to the Mets een gedroomde afsluiter. Dat zijn dan uiteindelijk toch wel de vaandeldragers van dit album, naar mijn mening.

4 sterren

1,5
geplaatst:
Begon zo hoopvol: The adults are Talking. Maar dan houdt het voor mij al weer bijna op. Te weinig creativiteit. Mindere composities en te gladjes, poppy. Mij kan het helaas niet boeien. Snik.

avatar van Mausie
4,0
geplaatst:
Volgens mij is dit nog niet benoemd, maar elke keer hoor ik Pink Floyd in Eternal Summer. Niet het hele nummer, maar de stijlswitch die begint met de lyrics ‘I can’t believe it...’. Erg fijn stuk hoor, sowieso een van de betere nummers van de plaat naar mijn mening.

avatar van Reint
3,5
geplaatst:
Hoewel in mijn optiek The Strokes over het algemeen na First Impressions een dalende lijn hebben ingezet, waren er altijd wel één of twee nummers die ik tot hun beste werk rekende. Alsof ze door hun experimenteerdrift een op de vijf keer raak schoten.

Deze plaat is denk ik een van hun meest constante sinds een lange tijd, dat is meteen de kracht en de zwakte van de plaat. De band vliegt qua sounds weinig uit de bocht, en klinkt soms zelf iets té clean. Daarnaast zijn er nummers waarop Julian gewoon de akkoordenprogressies volzingt, zonder dat er echt sprake is van een uitgewerkt nummer. Vooral op de eerste helft van de plaat.

Dat gevoel heb ik in ieder geval niet bij de science fiction-ballad At the Door, Anastastia-cover Ode to the Mets, "You're the Voice"-pastiche Eternal Summer, de sombere Is This It?-zondagsnostalgieën van Not the Same Anymore en Why Are Sundays So Depressing.

Verder vind ik de opener niet sterk, maar het gitaarspel van Fab en Albert op dat nummer is dan weer een carrièrehoogtepunt op zich.

avatar van AOVV
4,0
geplaatst:
Mausie schreef:
Volgens mij is dit nog niet benoemd, maar elke keer hoor ik Pink Floyd in Eternal Summer. Niet het hele nummer, maar de stijlswitch die begint met de lyrics ‘I can’t believe it...’. Erg fijn stuk hoor, sowieso een van de betere nummers van de plaat naar mijn mening.


Ja, dat hoor ik er ook wel in!

avatar van DjFrankie
3,5
geplaatst:
Herkenbaar aan de stem natuurlijk, maar veel (te) gladde ballad-achtige nummers die me weinig boeien helaas.
Gelukkig zijn er wel nummers die het niveau opvijzelen, maar meer dan een 7 zit er voor mij niet in.

avatar van stoepkrijt
3,0
geplaatst:
DjFrankie schreef:
Herkenbaar aan de stem natuurlijk, maar veel (te) gladde ballad-achtige nummers die me weinig helaas.
Helemaal mee eens. Dit is ook precies wat mij tegenstaat aan dit album. Een te laag tempo en te weinig catchiness.

3,5
Leuk album. Al moeten we het ook niet romantiseren, want naast een paar goede nummers, staan er ook een paar miskleunen op.

avatar van ZERO
4,0
Mij doet deze plaat een beetje denken aan de laatste plaat van Arctic Monkeys. Niet helemaal qua stijl, maar wel een beetje qua gevoel dat de plaat uitstraalt en qua plaatsing van de plaat in het oeuvre van de band. De fans van het eerste uur die (enkel) houden van de garagerock zijn er aan voor de moeite. Het is allemaal wat minder garagerock en wat meer mellow, wat meer relax. En hoewel ik zeker fan ben van de eerste platen van The Strokes, kan ik dit geluid ook zeer zeker waarderen. Net zoals Arctic Monkeys, vind ik dat ook The Strokes hier een erg fijne plaat mee hebben afgeleverd!

Qua niveau kan deze 'The New Abnormal' zich wat mij betreft meten met het betere werk van de band. De opener vind ik fantastisch, maar ook Brooklyn Bridge to Chorus is voor mij een instant Strokesfavoriet, net zoals Ode to the Mets. Eigenlijk staat er geen enkel zwak nummer op het album. Single Bad Decisions vond ik in eerste instantie net wat te simpel, maar kan ik intussen ook wel waarderen.

Favorieten: Brooklyn Bridge to Chorus, The Adults are Talking

Ik begin voorzichtig met een 4*.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:52 uur

geplaatst: vandaag om 16:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.